Μαργαριτάρι που αλιεύσαμε από το διαδίκτυο

Οι προσδοκίες τς νέας γενιάς και η Πολιτιστική Στέγη,

Αγαπητοί συμπολίτες,

Ηθελα αρχικά να γράψω αυτές τις γραμμές για να ευχαριστήσω όλους τους φορείς και αυτούς που συμμετείχαν στην συνάθροιση της παροικίας για να γιορτάσουμε την 25η Μαρτίου. Για να σας πώ όμως την αλήθεια ¨χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει¨. Η μεγάλη προσέλευση του κοινού δεν χρειάζεται διαφήμηση.

avnan_papakostas

Το θέμα όμως που αναφερθώ είναι διαφορετικό. Την Δευτέρα 2 Απριλίου περνώντας κοντά απο τη Στέγη αποφάσισα, εντελώς απροσδόκητα, να επισκευτώ το Ιδρυμα. Ανέβηκα στο διαμέρισμα του Ιδρύματος και συνάντησα μία χορευτική ομάδα. Και χάρηκα βλέποντας κόσμο στη Στέγη.

Φεύγοντας όμως μπήκα να πώ μια καλησπέρα στην Κοινότητα, εκεί επηρεάστηκα, και πολύ αλλά και προσωπικά. Στις σχετικά μικρές και σχετικά σκοτεινές αίθουσες της κοινότητας συνάντησα δύο ομάδες νέων Ελλήνων της παροικίας μας στριμωγμένες στα μικρά δωμάτια της κοινότητας, περίπου σαράντα άτομα τα περισσότερα απο τα οποία έχουν αρχίσει ή σκοπεύουν να αρχίσουν σπουδές στο πανεπιστήμιο. Είδα νέα παιδιά με βλέμα γεμάτο προσδοκία για την καινούργια χώρα, παλιούς έλληνες της παροικίας που εθελοντικά τους βοηθούσαν, δύο Σουηδούς δασκάλους απο τους οποίους ο ένας εργαζόταν εντελώς αφιλοκερδώς. Σε κάποια στιγμή η σουηδή δημοσιογράφος που εξασκούσε τους νεαρούς και τις νεαρές κοπέλες στην συνομιλία ρώτησε για να τις πούν πιοί είναι. Γιατί ρώτησε κάποιος; Γιατί με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι άπαντησε απλά η δημοσιογράφος δασκάλα.

Δεν ξέρω άν με έπιασε νοσταλγία αλλά θυμήθηκα τον εαυτό μου, και νομίζω ότι και πολλοί απο εσάς να θυμάστε το ίδιο πράγμα, πριν απο τριάντα χρόνια και τους δασκάλους μου που προσκαλούσαν τους μαθητές τους στο σπίτι τους στις εύπορες συνοικίες της πόλης προσπαθώντας να ανοίξουν παράθυρα ευκαιρίας για την είσοδο στην καινούργια χώρα. Δεν σας κρύβω, νομίζω ότι η Κοινότητα Στοκχόλμης και το Σαββατιάτικο Σχολείο με το να αρχίσουν να προσφέρουν δωρεάν μαθήματα για την εξάσκηση στην ομιλία στα Σουηδικά, καταφέρνοντας να προσελκύσουν ήδη περι τους πενήντα μαθητές, με κάναν να χαρώ για τους Ελληνες της παροικίας μας.

Βγαίνοντας απο τα μικρά δωμάτια της Κοινότητας κοίταξα το μεγαλοπρεπές κτίριο της Στέγης. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η Στέγη θα πρέπει για τους νέους Ελληνες και τα νέα παιδιά να είναι ο χώρος που μετατρέπει τις προσδοκίες στα πρόσωπα σε παράθυρα ευκαιρίας στην νέα χώρα. Και δρομολόγησα τις εξελίξεις ούτως ώστε τα μαθήματα να συνεχιστούν πια στους φωτεινές και ευρύχωρες αίθουσες τις Στέγης.

Αποστόλης Παπακώστας