ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΣΤΟ SÖDERTÖRN ΒΛΑΜΜΕΝΟΙ-ΜΑΛΑΚΟΠΙΤΟΥΡΕΣ ΠΡΟΦΕΣΟΡΟΙ…

…Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑ «ΔΕΡΝΕΙ» ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥΣ  ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ!

H ΝΕΑ ΠΑΠΑΡΙΑ: Ο Στάλιν δεν έσφαξε ούτε έναν!!!  Dr. Grover Furr

Πηγή: behindtheheadlines.net

Κάποιοι από τους φοιτητές της δεκαετίας του ’60 που εξεγέρθηκαν, έβαζαν φωτιές σε κτίρια και κήρυτταν το  «θάνατος στα γουρούνια», είναι τώρα προφέσορες, κατέχουν καρέκλες και έχουν γίνει ακόμα και διευθυντές σχολείων τα οποία τα έχουν μεταθέσει στον κόσμο της παλαβομάρας, εκεί όπου  κινούνται οι βλαμμένοι προφεσόροι.

Πάρτε για παράδειγμα τον Δρ Grover Furr του Πανεπιστημίου Montclair State στο New Jersey.

Σε μια πρόσφατη συζήτηση στο εν λόγω κολλέγιο υποστήριξε ο προφέσορας ότι ο βάρβαρος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης Ιωσήφ Στάλιν δεν ευθύνονταν ούτε για ένα θάνατο.

[απόσπασμα από το βίντεο] «Αυτά που λέτε είναι παπαριές! Είναι λάθος! Είναι ψέμα!… Από όλες τις πλαστογραφίες που έχουν γίνει στα σχολεία αυτής της χώρας, αυτού του κόσμου, η Σοβιετική Ιστορία είναι αυτή που παραποιήθηκε περισσότερο. Έχω αφιερώσει πολλά χρόνια ερευνώντας τούτο και παρόμοια ζητήματα και ακόμη δεν έχω βρει ούτε ένα έγκλημα – δεν έχω βρει ούτε ένα έγκλημα που να διέπραξε ο Στάλιν. Γνωρίζω ότι όλοι λένε ότι ο Στάλιν σκότωσε 20, 30 ή 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτά είναι παπαριές!». [Δρ Grover Furr, Montclair State University, 25 Οκτωβρίου 2012]

Το βίντεο

Υπάρχει αναθεωρητική Ιστορία. Υπάρχει όμως και η παραληρηματική Ιστορία.

Ο Στάλιν ήταν υπεύθυνος για 20-40 εκατομμύρια θανάτους. 

Και ο κομουνιστής κινέζος ηγέτης ο Μάο Τσε Τουνγκ για 40-70 εκατομμύρια θανάτους.

Ο Furr μοπεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Ωστόσο θα πρέπει να υπάρχει κάποιο όριο όταν ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο διορίζει προφεσόρους οι οποίοι διδάσκουν καθαρά ψέματα.

[Ο Furr έχει γράψει μάλιστα και ένα βιβλίο «Ο Χρουστσόφ είπε ψέματα» στο οποίο ισχυρίζεται ότι ο Χρουστσόφ είπε ψέματα, όταν ζήτησε συγγνώμη για τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τον Στάλιν.]

Οι φοιτητές και οι φορολογούμενοι αξίζουν κάτι καλύτερο από τον Grover Furr. 

Σημείωση δική μας

Ο εν λόγω μαλακοπίτουρας προφεσόρος Dr. Grover Furr είναι ο αγαπημένος «ερευνητής» του εγκληματικού ΚΚΕ, τον οποίο συχνά επικαλείται και ο βλαμμένος καραγκιόζης, Μάκης Μαϊλης, όταν απαντάει μέσω του «Ριζοσπάστη» σε επικριτές του πατερούλη Στάλιν αλλά της λεγόμενης επανάστασης των μπολσεβίκων το 1917. Της επανάστασης που ως γνωστόν χρηματοδοτήθηκε από τους Γερμανούς καπιταλιστές και τους τοκογλύφους της μασονίας και του διεθνούς σιωνισμού των τραπεζιτών-τοκογλύφων Rothschild με τη διαμεσολάβηση του δισεκατομμυριούχου, εμπόρου όπλων, και αργότερα κλεπταποδόχου αμύθητων θησαυρών από τη λεηλασία της Ρωσίας από τους μπολσεβίκους, Σουηδού (Εβραίου) Olof Aschberg, γνωστού και ως «ο κόκκινος τραπεζίτης» και παππούς του γνωστού δημοσιογράφου Robert Aschberg.

Φανατικοί οπαδοί του «προφεσόρου» Γκρόβερ Φουρ είναι φυσικά και η σημερινή σταλινική «ηγεσία» και καθοδήγηση των γνωστών «ελληνικών» φορέων του εγκληματικού ΚΚΕ στη Στοκχόλμη:

ΟΜΟΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΝΕΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ (μαϊμού οργάνωση του ΚΚΕ με ετήσια χρηματοδότηση από το σουηδικό κράτος άνω του ενός εκατομμυρίου κορόνες)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ

ΙΔΡΥΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ – ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ ή «Ελληνικό Σχολείο Στοκχόλμης από το 1966», όπως το μετονόμασαν τα κομούνια και στεγάζεται στο Åsö Gymnasium.

Αλ. Παπαρήγα: Φλας αριστερά, τιμόνι δεξιά

Όμως η Αλ. Παπαρήγα χρησιμοποίησε την ιστορία του κόμματος για να ξεφύγει από τα σημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει το ΚΚΕ.

Τι να πρωτοθυμηθούμε από τα 94 χρόνια ιστορίας του ΚΚΕ, από το Τρίτο Έκτακτο Συνέδριό του το 1924, αναρωτήθηκε η Αλ. Παπαρήγα στο λόγο της στο ΣΕΦ.

Για αρχή θα μπορούσε να θυμηθεί τους πρωτοπόρους κομουνιστές του 1924, την ηγετική ομάδα υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο, τον πρώτο γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, που μετέτρεψε το ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ, ρυμουλκώντας το νεαρό τότε εργατικό κόμμα από το βάλτο της σοσιαλδημοκρατίας στην Τρίτη Διεθνή. Την ηγετική ομάδα που διαγράφηκε, απομονώθηκε, συκοφαντήθηκε και τελικά εξοντώθηκε, παρόλο που ο Π. Πουλιόπουλος είχε από τότε προειδοποιήσει τους κομουνιστές για τα «λάθη» στην ανάλυση και τη στρατηγική της ηγεσίας του ’30, για τα λάθη που σήμερα επικαλείται ο Μ. Μαΐλης για να ερμηνεύσει την ήττα του ΕΑΜ…

Η Αλ. Παπαρήγα ερμήνευσε την αντοχή του ΚΚΕ στα 94 χρόνια επικαλούμενη τη σταθερή προσήλωσή του στο μαρξισμό-λενινισμό. Μόνο που ο ισχυρισμός δεν αντέχει στην όποια σοβαρή εξέταση της ιστορίας του κόμματος: Η γραμμή και η ηγεσία του ’20 καταδικάστηκε από την επόμενη γραμμή και ηγεσία του ’30, το ίδιο έγινε το ’49, το ίδιο το ’56, το ίδιο το ’68, αφήνοντας ως μοναδική εξαίρεση την περίοδο της ηγεσίας Φλωράκη (παρόλο που αυτή περιλαμβάνει το θλιβερό 1989).

Χαρακτηριστικό του κλίματος, που σήμερα επικρατεί στον Περισσό, είναι ότι η Αλ. Παπαρήγα ξεχώρισε ως «κορυφαίες στιγμές στη σύγχρονη ιστορία του κόμματος» το 1968 και τις αρχές της δεκαετίας του ’90, δηλαδή δυο «στιγμές» του κόμματος που συνοδεύτηκαν από βαθιές και μαζικές διασπάσεις!

Όμως η Αλ. Παπαρήγα χρησιμοποίησε την ιστορία του κόμματος για να ξεφύγει από τα σημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει το ΚΚΕ: Χαρακτήρισε «ιστορική» την άρνηση του ΚΚΕ το Μάη του 2012 να δώσει στήριξη σε κυβέρνηση της Αριστεράς: «Για σκεφτείτε, να δίνει ψήφο εμπιστοσύνης ή να μετέχει σε μια κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ», είπε. Μόνο που εδώ η γ.γ. του ΚΚΕ παίζει. Στο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου το ΚΚΕ ήταν σαφώς ισχυρότερο του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγεσία του ΚΚΕ οφείλει να αναζητήσει τα λάθη που έκανε, τα λάθη που, αν είχε αποφύγει, θα υποχρέωναν τον ΣΥΡΙΖΑ να συζητά αν θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης ή αν θα μετείχε σε μια κυβέρνηση με κορμό το ΚΚΕ. Η Αλ. Παπαρήγα κρύβεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ για να κρύψει τις δικές της ευθύνες για την ψοφοδεή αντιμετώπιση της περιόδου της κρίσης από τη μεριά του ΚΚΕ…

Και για να συνεχίσει να κρύβεται επανέλαβε την περίεργη θεωρία ότι, αν δεν δημιουργηθούν άμεσα επαναστατικές συνθήκες και αν οι εργάτες δεν καταλάβουν την εξουσία, καμιά συγκεκριμένη λαϊκή νίκη δεν είναι εφικτή. «Ας μας πει έστω και ένας εργαζόμενος, πότε στη σύγχρονη ιστορία είδαμε να επιστρέφουν στο λαό κατακτήσεις που πάρθηκαν πίσω;» ρώτησε.

Ο κάθε εργαζόμενος θα μπορούσε να απαντήσει εύκολα: Π.χ. στη Μεταπολίτευση, όπου δεκάδες κατακτήσεις «επέστρεψαν» στο λαό, που θα μπορούσε στη συνέχεια να τις διευρύνει…

Για να πετύχει αυτή τη «διαφυγή», η Αλ. Παπαρήγα εξακολούθησε να διαστρεβλώνει ασύστολα τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αδιαφορώντας αν δανείζεται επιχειρήματα του Σαμαρά ή του Βενιζέλου: «Καμία πρόταση διαχείρισης, είτε υποστηρίζει το ευρώ είτε δεν φοβάται τη δραχμή, δεν πρόκειται να ανακουφίσει τη ζωή μας».

Η επανάληψη της κατηγορίας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει το λόμπι της δραχμής (ή σεμνότερα: δεν φοβάται τη δραχμή) είναι μια απίστευτη αντιστροφή για τα μέλη του ΚΚΕ που είχαν συνηθίσει να κατηγορούν τα μέλη του ΣΥΝ ως «ευρωλιγούρηδες».

Η Αλ. Παπαρήγα συνέχισε περιγράφοντας τι θα κάνει το ΚΚΕ, αν κάποτε κατακτήσει την εξουσία. Όλα αυτά τα ωραία δεν αρκούν για να ξεχαστεί η δήλωση της Παπαρήγα το Δεκέμβρη του 2008 («στη δική μας επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι»). Κυρίως δεν αρκούν για να ξεχαστούν τα βροντώδη χειροκροτήματα των βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όταν στη βουλή, η γ.γ. του ΚΚΕ πήρε το τιμόνι των επιθέσεων κατά του ΣΥΡΙΖΑ, στέλνοντας μήνυμα στους εργάτες ότι (μέχρι την ημέρα της επανάστασης) η πολιτική ηγεσία των καπιταλιστών πρέπει να μείνει ακλόνητη. Αυτή η ουσιαστικά συντηρητική πολιτική δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί πίσω από περίτεχνες «θεωρητικές» κατασκευές. Κυρίως, όμως, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται…

Πηγή: dea.org.gr

ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΚΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΙ

Του Θωμά Σίδερη

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Κάπως έτσι αντιδρά και το ΚΚΕ μόλις μαθαίνει ότι κάποιος συγγραφέας – μη μέλος του ΚΚΕ πεθαίνει.

Τι κι αν ο συγγραφέας πέρασε τριάντα χρόνια στη φυλακή σαν πολιτικός κρατούμενος!
Κουπόνια πούλησε;
Ριζοσπάστη έδωσε χέρι με χέρι;
Πλάτες έβαλε για να χτιστεί το Σπίτι του Λαού;
Πανό σήκωσε στις πορείες του ΠΑΜΕ;

Με 93 λέξεις, όσα είναι πάνω κάτω τα χρόνια του ΚΚΕ, ο Ριζοσπάστης «αποχαιρετά» τον Χρόνη Μίσσιο.

Στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα κομματικά στελέχη θα σκέφτηκαν «άντε, ξεμπερδέψαμε και μ’ αυτόν τον προδότη, που δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων». Στο επίσημο πάντως όργανό τους έγραψαν κάτι που δεν απέχει και πολύ από αυτό που σκέφτηκαν: «Δε στάθηκε (ο Μίσσιος) στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε «στέγη» στη λεγόμενη «ανανεωτική» Αριστερά».

Το ίδιο «κατευόδιο» επεφύλαξαν πριν από περίπου ένα χρόνο και στον Βάτσλαβ Χάβελ. Τουλάχιστον Χάβελ, εσύ έφυγες νωρίς, νωρίτερα από τον Μίσσιο. Όταν πέθανε ο Χάβελ, έψαξα στον Ριζοσπάστη για να δω τι έγραψε γι’ αυτόν το πνευματικό σκέλος του ντόπιου αντικαπιταλιστικού συστήματος. Χωρίς πολύ κόπο, εντόπισα το σχετικό δημοσίευμα. «Πέθανε ο αντικομμουνιστής Χάβελ» ήταν ο τίτλος του ανυπόγραφου κειμένου, λες και ο συντάκτης του χαιρόταν με την καρδιά του που πέθανε ένας άνθρωπος, δηλαδή τι άνθρωπος, ένα απόβρασμα του καπιταλισμού που μας έκανε τη χάρη κι εξαφανίστηκε από αυτόν τον πλανήτη. Λέω «συντάκτης» και όχι «συνάδελφος δημοσιογράφος», γιατί εξακολουθώ να πιστεύω ότι το έργο του δημοσιογράφου είναι ανθρωποκεντρικό, έχει σαν βάση τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από το αν είναι μέλος του κομμουνιστικού κόμματος ή όχι. Το δημοσίευμα εκείνο ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Πέθανε, την Κυριακή το πρωί, σε ηλικία 75 χρόνων, εξαιτίας προβλημάτων στους πνεύμονες, ένας από τους πρωτεργάτες της αντεπανάστασης στην Τσεχοσλοβακία και πρώτος Πρόεδρος της χώρας μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού, Βάτσλαβ Χάβελ. Γεννημένος το 1936 από ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια, ο Χάβελ – που υπήρξε θεατρικός συγγραφέας και ποιητής -έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπονόμευση του σοσιαλισμού από το 1968, τη λεγόμενη “Άνοιξη της Πράγας”, την πρώτη απόπειρα ανατροπής που παρουσιάστηκε με το οπορτουνιστικό προσωπείο του “σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο”.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της λεγόμενης “Χάρτας 77”, ένα κείμενο που αξιοποιήθηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για την παρέμβαση στο εσωτερικό της χώρας. Από το 1968 έως το1989 περιόδευσε σε δυτικές χώρες με τη μάσκα του διανοούμενου «αγωνιστή». Μετά την ανατροπή, το Νοέμβρη του 1989, υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος τηςΤσεχοσλοβακίας, ενώ μετά τη διάσπαση της χώρας, το 1993, παρέμεινε Πρόεδρος της Τσεχίας έως το 2003. Δρομολόγησε την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ το 1999, καθώς και στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, με αρνητικές συνέπειες για το λαό και επαινέθηκε από όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τις …πολύτιμες υπηρεσίες που τους προσέφερε, καθώς και άλλοι αντεπαναστάτες δήθεν αγωνιστές της ελευθερίας όπως ο Πολωνός Λεχ Βαλέσα». Ο Χάβελ λοιπόν –ίσως το θέμα του να είχε εξεταστεί διεξοδικώς στην Κ.Ε. του ΚΚΕ- δεν ήταν περισσότερο από ένας αστός συγγραφέας και περιοδεύων οπορτουνιστής, με το προσωπείο του «διανοούμενου αγωνιστή».

Για τον Κιμ Ιλ Γιουνγκ, ο οποίος λίγα 24ωρα μετά τον Χάβελ μάς άφησε κι αυτός χρόνους, τα πράγματα για το ΚΚΕ ήταν τελείως ξεκάθαρα: ήταν ο αγωνιστής και αγνός επαναστάτης του Κόμματος των Εργατών της Βόρειας Κορέας που οι δυνάμεις της συντήρησης και του καπιταλισμού ήθελαν να του φορέσουν το προσωπείο του παρανοϊκού δικτάτορα. Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, ανταποκρινόμενη στο ύψος των περιστάσεων, εξέφρασε τα θερμά της συλλυπητήρια στην Κ.Ε. του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Ιλ Γιουνγκ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.

Το συλλυπητήριο τηλεγράφημα του ΚΚΕ αναφέρει κατά λέξη τα εξής: «Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας. Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας. Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».

Στις 27 Ιουνίου 2010, σε ανύποπτο χρόνο δηλαδή, ο Ριζοσπάστης πραγματοποιεί ένα μεγάλο αφιέρωμα στη «Λαϊκή Δημοκρατία της Βόρειας Κορέας», όπως ακριβώς την αποκαλεί. Το –ενυπόγραφο αυτή τη φορά- δημοσίευμα του οργάνου της Κ.Ε. του ΚΚΕ έχει τον εύγλωττο τίτλο «Η διαστρέβλωση έχει κοντά ποδάρια». Επικεντρώνεται στον πόλεμο της Κορέας και στην ελληνική εμπλοκή. Κάπου μέσα στο θυελλώδες και παραληρηματικό κείμενο, διαβάζουμε και τα εξής: «Ένα πράγμα, που παραμένει “σταθερό” όλα αυτά τα χρόνια, είναι η προσπάθεια των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε Ουάσιγκτον και Σεούλ να πείσουν τους λαούς της υφηλίου πως ο ανηλεής πόλεμος ξεκίνησε με υπαιτιότητα των δυνάμεων της ΛΔ Κορέας και της τότε ΕΣΣΔ. (…) Ψέμα πρώτο: Δεν ήταν “η κομμουνιστική Βόρεια Κορέα” που εισέβαλε στο νότο προκαλώντας τον κορεατικό πόλεμο αλλά οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στις ΗΠΑ και η ντόπια φιλοϊμπεριαλιστική άρχουσα τάξη…»

Είναι δυνατόν ένα κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου να στηρίζει μετά μανίας την πιο βάναυση και απεχθή δικτατορία του πλανήτη;

Σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2011, τα στρατόπεδα εργασίας στη Βόρειο Κορέα έχουν αυξηθεί σε μέγεθος και αριθμό τα τελευταία δέκα χρόνια και περί τα 200.000 άτομα κρατούνται πλέον εκεί σε «φρικιαστικές» συνθήκες.

Πηγή: fimotro

Ο ΠΡΟΔΟΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟ ’73 ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ

Κάθε χρόνο μπροστά στο Πολυτεχνείο συντελείται ένα έγκλημα. Συνειδητά παραποιείται ένα μέρος της ιστορίας του λαού μας και αλλοιώνεται η μνήμη του. Όλοι αυτοί που μίσησαν βαθιά το Πολυτεχνείο, σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα πάνω στην πεσμένη του πόρτα. Όλοι αυτοί που φοβήθηκαν το λαϊκό ξεσηκωμό, σήμερα υποκρίνονται τους εμπνευστές και καθοδηγητές του.

Μα πάνω απ’ όλους χειρότεροι είναι οι ηγέτες του «Κ»ΚΕ. Γιατί είναι αυτοί που ποτέ δε θέλησαν το Πολυτεχνείο.

Ενώ τότε υπήρξαν οι μεγαλύτεροι εχθροί του, σήμερα είναι η μεγαλύτερη απειλή του.

Για να αποκαλύψουμε ακόμα και στο επίπεδο των αποφάσεων του «Κ»ΚΕ την αλήθεια, γιατί την πραγματικότητα την έζησαν χιλιάδες άνθρωποι που είναι αδιάψευστοι μάρτυρες, θα χρησιμοποιήσουμε ένα επίσημο ντοκουμέντο της ηγεσίας του.

Είναι η απόφαση της 4ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του «Κ»ΚΕ, που έγινε τον Ιούλη του 1976 με τίτλο

Έκθεση και συμπεράσματα για τα γεγονότα του Νοέμβρη 1973(Εκδόσεις Οδηγητής, Αθήνα, 1983).

Πρόκειται για μιαν απόφαση που, παρά τα ψέματα και τις διαστρεβλώσεις, ήταν υποχρεωμένη να πει μερικές μισές αλήθειες.

Ο λόγος είναι ότι τα γεγονότα ήταν ακόμα νωπά στις μνήμες και η πίεση στη βάση των μελών τους για την προδοτική τους στάση μεγάλη.

Πρώτο

Οι άνθρωποι του «Κ»ΚΕ δε θέλησαν ποτέ την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Όλες οι καταλήψεις, με κυριότερες εκείνες της Νομικής Σχολής το Φλεβάρη του ’73 και αυτή του Πολυτεχνείου της Αθήνας το Νοέμβρη του 1973, έγιναν παρά τη θέλησή τους. Γράφουν:

«…Φαίνετε, δηλαδή, καθαρά η σωστή, γενικά, μελέτη των συγκεκριμένων αιτημάτων που προβαλλόταν και ότι αυτά, κατά σωστό τρόπο, εντάσσονταν μέσα στα πλαίσια της πάλης για την ανατροπή της δικτατορίας. Ωστόσο, η αδυναμία της πρόβλεψης των μορφών, που μπορεί να πάρει αυτή η πάλη, υπήρχε και στην επεξεργασία και της γραμμής της ΚΝΕ. Αντίθετα, τονιζόταν και μάλιστα έντονα (πράγμα που γενικά ήταν σωστό) ότι θα έπρεπε να αποφευχθούν οι περιπτώσεις ξεκομμένων ενεργειών του φοιτητικού κινήματος -και ειδικά με τη μορφή της κατάληψης κτιρίων- κάτω από την επίδραση των αυθόρμητων στοιχείων. Αυτό όμως είχε και την αρνητική του πλευρά, γιατί περιόρισε σε λειψό, καθολικά απορριπτικό προσανατολισμό την αντιμετώπισή τους. Τονιζόταν (σωστά): όχι απρογραμμάτιστες ενέργειες, όχι καταλήψεις. Φαίνετε, δηλαδή, καθαρά η σωστή, γενικά, μελέτη των συγκεκριμένων αιτημάτων που προβαλλόταν και ότι αυτά, κατά σωστό τρόπο, εντάσσονταν μέσα στα πλαίσια της πάλης για την ανατροπή της δικτατορίας. Ωστόσο, η αδυναμία της πρόβλεψης των μορφών, που μπορεί να πάρει αυτή η πάλη, υπήρχε και στην επεξεργασία και της γραμμής της ΚΝΕ. Δεν γίνονταν όμως επεξεργασία συγκεκριμένων μεθόδων για τη θετική παρέμβασή μας σε οποιαδήποτε τέτοια ξεκομμένη ενέργεια, για την εξέλιξη της μέσα στα σωστά πλαίσια της ανάπτυξης της γενικότερης αντιχουντικής πάλης…» (κεφάλαιο 2, παραγρ. 2.1, σελίδα 22).

Δεύτερο

Η κατάληψη του Πολυτεχνείου έγινε πέρα από τη θέλησή τους, πέρα από την καθοδήγησή τους. Στο ίδιο με προηγούμενα κείμενο γράφουν:

«Η κατάληψη δεν έγινε άμεσα γνωστή στην καθοδήγηση του κόμματος και της ΚΝΕ. Θα αναφερθούμε πάντως εδώ στον τρόπο που αντιμετωπίστηκε, και όταν έγινε γνωστή. Γενικά, είναι γνωστό ότι ο ρόλος του κόμματος και της ΚΝΕ ήταν καθοριστικός στην εξέλιξη των γεγονότων. Οι οπαδοί και τα μέλη του κόμματος και της ΚΝΕ όχι μόνο βρέθηκαν στο κέντρο των γεγονότων, αλλά έπαιξαν και βασικό, πολλές φορές, καθοριστικά καθοδηγητικό ρόλο σε αυτά, όπως φάνηκε και από όσα ειπώθηκαν ως εδώ και να αναφερθούν και παρακάτω. Αλλά, πέρα από αυτό, πρέπει να λεχθεί ότι η κατάληψη αποτέλεσε αιφνιδιασμό για τις καθοδηγήσεις του κόμματος και της ΚΝΕ. Δεν ήσαν προετοιμασμένες να δουν τις μέθοδες παρέμβασής τους στα γεγονότα, καθώς και τις μέθοδες συντονισμού της δράσης τους. Η κομματική οργάνωση Αθήνας και το γραφείο του κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ είδαν κατ’ αρχήν την κατάληψη σα μια επικίνδυνη περιπλοκή προς την ανάπτυξη της αντιχουντικής πάλης. Η σκέψη τους ήταν κυρίως να πάρουν μέτρα για την άμεση απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο και για εξέλιξη της εκδήλωσης σε αντιδικτατορικές διαδηλώσεις προς μία η περισσότερες κατευθύνσεις. Πιο συγκεκριμένα: Το Γραφείο Κλιμακίου της Κεντρικής Επιτροπής είχε δει την ανάπτυξη των αγώνων των φοιτητών, των εργαζομένων. Για εκδηλώσεις όμως σαν κι αυτές δεν είχε προβληματιστεί- “για αγώνα σε τέτοια έκταση δεν υπήρχε ούτε καν σκέψη”. Είχε μόνο προγραμματιστεί, μαζί με την ΚΝΕ, μία δημόσια εκδήλωση για το Γληνό στις αρχές Δεκεμβρίου. “Τα γεγονότα μας έπιασαν απαράσκευους και μην προβλέποντας την έκταση τους”. Το Γραφείο Κλιμακίου όχι μόνο δεν πρόβλεψε τα συγκεκριμένα γεγονότα, αλλά ούτε μπόρεσε να τα παρακολουθήσει (και φυσικά, πολύ περισσότερο, να τα καθοδηγήσει) δεν ήξερε ούτε στην πορεία τους την έκταση που είχαν πάρει, αφού “ακόμα και την Παρασκευή το μεσημέρι είναι γεγονός ότι δεν πήγε το μυαλό μας πως τα γεγονότα θα έπαιρναν αυτή την εξέλιξη” (τα αποσπάσματα είναι από έκθεση, εκείνης της περιόδου, που Κλιμακίου). Το γραφείο της κομματικής οργάνωσης Αθήνας, επίσης δεν ήταν προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει τέτοια γεγονότα. Τα παρακολούθησε όμως από κοντά και προσπάθησε να κινητοποιήσει τις λαϊκές δυνάμεις. Το γραφείο του κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ έμαθε τα γεγονότα σχεδόν τυχαία την Πέμπτη το πρωί. Δεν εξασφαλίστηκε όμως άμεση επαφή ούτε με την ΚΟΑ, ούτε με το Γραφείο Κλιμακίου, ούτε με το γραφείο σπουδάζουσας της ΚΝΕ. Πρώτη του εκτίμηση ήταν ότι τα γεγονότα αποτελούν ανεύθυνη, ως ένα βαθμό, ενέργεια, έξω από τη γραμμή της οργάνωσης » (κεφάλαιο 2, παραγρ. 2.3, σελίδα 31).

Τρίτο

Από τη στιγμή που οι φοιτητές κατέλαβαν το Πολυτεχνείο, κύριο μέλημα του ψευτο»Κ»ΚΕ ήταν όχι να τη στεριώσουν, όχι να την αναπτύξουν, αλλά το πώς θα την ελέγξουν και τελικά θα τη σπάσουν. Γράφουν:

«…Δύο μέλη του γραφείου κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, την Πέμπτη το πρωί, εξέτασαν τα γεγονότα επιτόπου, έκαναν τις πρώτες εκτιμήσεις και κατέληξαν σε μερικά μέτρα που έπρεπε να παρθούν. Οι εκτιμήσεις τους ήταν οι παρακάτω: η “παθητική” στάση της Αστυνομίας προβλημάτιζε. Η “κατάληψη” απ’ έξω έδινε εντύπωση, τότε ακόμα, εξτρεμισμού. Τα αριστερίστικα συνθήματα επικρατούσαν. Γίνονταν προκλήσεις σε αστυνομικούς. Οι χειρόγραφες προκηρύξεις (τρυκ κλπ) καθώς και η πολυγραφημένες, είχαν προωθημένα και αριστερίστικα συνθήματα . Ήσαν, οπωσδήποτε, πρόχειρα και πολλά αυτοσχέδια. Έτσι, εκτιμήθηκε ότι πρόκειται για μια ανεύθυνη και βιαστική κίνηση με έντονο το αριστερίστικο στοιχείο, που ήταν, ως ένα βαθμό, έξω από τη γραμμή της οργάνωσης, η οποία εκείνο τον καιρό, γενικά ήταν κατά των καταλήψεων και των βιαστικών και απρογραμμάτιστων ανοιχτών εκδηλώσεων. Η θέση αυτή, φυσικά, δεν ήταν πολύ καθαρή και επεξεργασμένη…Παίρνοντας υπόψη την κατάσταση της οργάνωσης, οι δύο καθοδηγητές της ΚΝΕ περιορίστηκαν κυρίως στο πώς θα ελεγχθεί η κατάσταση, με σκοπό την απαγκίστρωση» (σελίδα 51). Και αλλού επίσης έγραφαν: «το μεσημέρι της Παρασκευής, λίγα λεπτά πριν από τη συνεδρίαση της Συντονιστικής Επιτροπής, ο τότε γραμματέας ΚΝΕ του Πολυτεχνείου συναντά μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής και του ανακοινώνει ότι λίγο πριν η καθοδήγηση του έβαλε ζήτημα για το πώς θα κατορθώσουν να φύγουν από το Πολυτεχνείο» (κεφάλαιο 3, παραγρ. 3.2,σελίδα 39).

Τέταρτο

Παρά τα αντίθετα σημερινά τους λόγια, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να περιορίσουν το περιεχόμενο της λαϊκής εξέγερσης. Θέλησαν να κόψουν τον ευρύ πολιτικό του χαρακτήρα, επιδίωξαν να εμποδίσουν τους φοιτητές να ενωθούν με τον λαό και να αποδυναμώσουν έτσι τη βάση του αγώνα με την προβολή αποκλειστικά φοιτητικών αιτημάτων. Κι ενώ στην πραγματικότητα προωθούσαν αποκλειστικά φοιτητικά αιτήματα, στο κείμενό τους δειλά – δειλά προσπαθούν να μετριάσουν αυτό το γεγονός. «Το απόγευμα της Πέμπτης φτάνει στους συνδικαλιστές μια γραμμή που ζητούσε να ρίχνονται βασικά φοιτητικά αιτήματα, η οποία δεν “πιάνει” ούτε στα μέλη μας. Και όπου την υπερασπίστηκαν έτσι απόλυτα ζημίωσε. Και είχε σαν αποτέλεσμα ορισμένα στελέχη της Α/Ε να αποτύχουν στις εκλογές των γενικών συνελεύσεων. Το βράδυ της Πέμπτης ρίχνεται το σύνθημα “Απεργία Γενική”, που υποστηρίχθηκε και υποβοηθήθηκε από τον Ρήγα Φεραίο και τους αριστεριστές. Πολλοί Κνίτες, και από αυτούς που συμμετείχαν σε καθοδηγητικά όργανα, το υιοθέτησαν αργότερα, για να το εγκαταλείψουν όλοι την Παρασκευή το πρωί, αν και, παρόλα αυτά, το σύνθημα επανήλθε και αργότερα. Από την Παρασκευή το πρωί μπαίνει ακόμα μεγαλύτερη πειθαρχία, τα συνθήματα γίνονται πιο σωστά. Γενικότερα, στο θέμα των συνθημάτων παρουσιάστηκαν σοβαρές αδυναμίες, στις οποίες θα αναφερθούμε παρακάτω πιο συγκεκριμένα. Από την νύχτα της Πέμπτης γίνονται γενικές συνελεύσεις, που εκλέγουν άμεσα νέα Συντονιστική Επιτροπή γιατί αμφισβητούνταν η εγκυρότητα της πρώτης, επειδή δεν είχε εκλεγεί στη διάρκεια των γεγονότων. Η κάποια ταλάντευσή μας, η κάπως μονοκόμματη προβολή, επί ένα διάστημα της γραμμής για τα φοιτητικά μόνον αιτήματα και μια ορισμένη αδράνεια, επειδή έλειπε η ενιαία καθοδήγηση, δεν μας επέτρεψαν να επιλέξουμε την πλειοψηφία στη νέα Συντονιστική Επιτροπή από οπαδούς ΚΝΕ-Α/Ε. Οι εκλογές ευνοούν το Ρήγα Φεραίο και τους αριστεριστές. Από τα 32 μέλη της τα 7 είναι της Α/Ε, 8 του Ρήγα Φεραίου, 3 με 4 αριστεριστές οργανωμένοι και άλλοι διαφόρων τάσεων, βασικά αριστεριστές, ανοργάνωτοι. Υπήρχαν επίσης 2 εκπρόσωποι της “εργατικής συνέλευσης”…» (κεφάλαιο 3, παραγρ. 3.1, σελίδα 37).

Πέμπτο

Προσπάθησαν με τον αισχρότερο τρόπο να κατασυκοφαντήσουν αυτούς που πραγματικά έκαναν το Πολυτεχνείο. Έτσι στο όργανο τους Πανσπουδαστική Νο 8, που κυκλοφόρησε το Γενάρη-Φλεβάρη του ’74, δημοσιεύουν κείμενο υπογράφοντας ψεύτικα σαν Συντονιστική Επιτροπή, όπου θρασύτατα έγραφαν: «καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, 350 περίπου οργανωμένων πρακτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλλη-Καραγιαννοπούλου». Οι «προβοκάτορες» ήταν 1000 περίπου φοιτητές που κατέβηκαν μετά την συνέλευση της Νομικής και μπήκαν στο Πολυτεχνείο γιατί είχαν μάθει ότι κάτι συνέβαινε. Είναι αυτοί μαζί με άλλους που άρχισαν τον νεραντζοπόλεμο με τους μπάτσους.

Όμως το ψέμα έχει σύντομο τέλος. Η αλήθεια πάντα επικρατεί.

Μετά την πτώση της φασιστικής δικτατορίας η πραγματική Συντονιστική Επιτροπή σε ανακοίνωσή της στις 28-9-74 ξεκαθαρίζει ότι «οι διαδηλωτές στο Πολυτεχνείο αποτέλεσαν πόλο συσπείρωσης και αγωνιστικότητας ολοένα και περισσότερων φοιτητών και εργαζομένων. Η αγωνιστικότητα και ο όγκος τους οδήγησαν στην κατάληψη».
Μπροστά στην κατακραυγή των φοιτητών, η ΚΝΕ στη συνέχεια μουρμούραγε ότι δεν εννοούσε τους φοιτητές που ξεκίνησαν την κατάληψη του Πολυτεχνείου, αλλά κάποιους άλλους, πραγματικά αγνώστους. Και αυτό το ψέμα όμως γρήγορα έγινε φύλλο και φτερό. Έτσι, στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής τους που αναφέραμε προηγουμένως, αναγκάζονται να ανασκευάσουν την «Πανσπουδαστική» Νο 8 και να αναφέρουν ότι δεν υπήρχε κανένα προβοκατόρικο σχέδιο. «Δεν μπορεί επίσης να υποστηριχθεί ότι υπήρξε μελετημένο σχέδιο (προβοκάτσια) της αντίδρασης για να εξωθήσει σε μια τέτοια μορφή και να πετύχει ορισμένους σκοπούς» (σελίδα 31).

Επειδή τα χρόνια όμως περνούν, οι ηγέτες του νομίζουν ότι η μνήμη των αγωνιστών και του λαού έχει αδυνατίσει. Έτσι, για να αποκρύψουν και αυτές τις μισές αλήθειες, σε μεταγενέστερη έκδοση του κειμένου της 4ης ολομέλειας του 1976 έχουν περικόψει τα περισσότερα από τα αποσπάσματα στα οποία αναφερθήκαμε. Επίσης τελευταία αρνούνται ότι υπάρχει Πανσπουδαστική Νο 8 που έγραψε αυτά τα πράγματα. Έτσι αναδεικνύονται λοιπόν και ψεύτες και απατεώνες και ωμοί πλαστογράφοι και σκευωροί. Άλλωστε, υπάρχει μεγαλύτερη πλαστογραφία από το να διαστρεβλώνει και να πολεμάει κανείς τους στόχους της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μιλώντας στο όνομα αυτής της εξέγερσης; Μπορεί ποτέ να είναι εκφραστής της δημοκρατίας ο υπερασπιστής της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία και στο Αφγανιστάν, ο υπερασπιστής της δικτατορίας Γιαρουζέλσκι, ο υπερασπιστής της γενοκτονίας των Βόσνιων, ο αντισημίτης υπερασπιστής του ισλαμοφασισμού; Το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένα τέτοιο τέρας είναι να κρύβει και να πλαστογραφεί κείμενα.

Επιμέλεια: El Zorro
Κλεμμένο από το kpad.gr
Original URL: http://goo.gl/fv1N8

Εδώ η Πανσπουδαστική Νο 8

Φωτό από τη σημερινή (16.11.2012) κατάθεση στεφάνων στην ασώματη κεφάλα του Σβορώνου από τους φασίστες τα κομούνια λάτρεις του κτήνους Στάλιν, τα σταλινοβρομόσκυλα του εθνοπροδοτικού ΚΚΕ.

Μάλλον (δεν είμαι και 100% σίγουρος) κανένα τανκ της χούντας θα πέρασε από πάνω του, του δύσμοιρου Σβορώνου και πολτοποίησε το σώμα του.

39 χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 73 και ακόμα μας φλομώνουν τα λαμόγια και οι κλέφτες της μεταπολίτευσης στις μπαρούφες τους!

Στο από κάτω βίντεο ένα λαμόγιο βουλευτής της ΝΔ, του ΛΑΟΣ, δεν ξέρω θα σας γελάσω, ο οποίος είναι και μέγας ιστορικός και τηλεπλασιέ βιβλίων ρίχνει άπλετο φως το μυστήριο.

Πάντως ένα είναι το σίγουρο!

Μέσα στο Πολυτεχνείο και σε απόσταση τουλάχιστον 300 μέτρων από αυτό εκείνη τη νύχτα δεν σκοτώθηκε ΚΑΝΕΝΑΣ!

Πώς το ξέρω;

Όλοι όσοι ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνο το τριήμερο ζουν και βασιλεύουν!

Οι μισοί είναι μέσα στη Βουλή και οι άλλοι μισοί βρίσκονται στη Στοκχόλμη. Ναι, στη γνωστή γιάφκα του ΚΚΕ την… ιστορική ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ. Δεν υπάρχει περίπτωση να ρωτήσεις κάποιον της κοινότητας αυτής που να μην σου πει ότι δεν ήταν και αγωνιζόταν μέσα στο ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! (ακόμα και τα εξάχρονα και τα ασύληπτα!).

Άρα το τανκ του Παπαδόπουλου το μόνο που πλάκωσε τότε ήταν η… πόρτα του!

Τα λαμόγια του ΚΚΕ εκεί κάτω στη γιάφκα της Μαργέτη, όπως χαϊδευτικά λέγεται η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, έχουν μάλιστα ανακηρύξει την 17 Νοεμβρίου (δεκαεφτανοεμβρη όπως τη λένε) με ομόφωνη απόφαση της Κ.Ε. της ΚΟΒ ΚΚΕ της γιάφκας σε… ΕΘΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ!!! Όχι παίζουμε!