Συντροφική στήριξη του ΚΚΕ στον Γιώργο Παπανδρέου!

Η συντροφική στήριξη του ΚΚΕ στον Γιώργο Παπανδρέου ήταν αναμενόμενη.

Όπως και τα “χαλασμένα καλαμπόκια”!

Είχε προηγηθεί η φοβερή δήλωση της ΓΓ του κόμματος στην ολομέλεια της βουλής:

“Δεν φταίει ο Παπανδρέου, φταίει ο καπιταλισμός”.

Η σημερινή καταψήφιση λοιπόν του αιτήματος για κατάθεση του τ. πρωθυπουργού στην αρμόδια επιτροπή της βουλής από το ΚΚΕ, όσον αφορά την λίστα Λανγκάρντ, δείχνει πόσο βαθιά μπορεί να είναι τα σεντούκια της μεταπολίτευσης.

“Θα έφερνε συσκότιση η κατάθεση του” ήταν η αφορμή.

Ενώ τώρα, χύθηκε άπλετο φως.

Θα είχε λόγο να καταθέσει ο κύριος Παπανδρέου για την λίστα; Ναι, ως πολιτικός προϊστάμενος ενός σκανδάλου συγκάλυψης.

Ναι, ως στενός φίλος κάποιων που αναγράφονται στην λίστα. Ναι και για κάποιες περίεργες συνωνυμίες.

Δεν είναι δυνατόν π.χ. ο κύριος Ψυχάρης να ασχολείται με τον Τράγκα όταν πριν λίγους μήνες μας έλεγε για ιδιωτικά αεροπλάνα και ατμούς απο χαλασμένα καλαμπόκια όπου ο τ. πρωθυπουργός χανόταν για τριήμερα κατά την άσκηση των καθηκόντων του, φωτογραφίζοντας συγκεκριμένο πρόσωπο της λίστας.

Πρέπει ο κύριος Παπανδρέου να απολογηθεί για να καταλάβει ο κόσμος εάν προστάτευσε γνωστούς ή απλά συγκάλυψε…

Πηγή: olympia.gr

10 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΣΑΜΗΔΕΣ

τοῦ Κωνσταντίνου Χολέβα
Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

         Τόν τελευταῖο καιρό γίνεται καί πάλι συζήτηση γιά τούς “Τσάμηδες”. Ἡ ἀλβανική προπαγάνδα ἐπαναφέρει ἕνα ζήτημα τό ὁποῖο δημιουργεῖ ἀρνητικό κλῖμα στίς ἑλληνοαλβανικές σχέσεις καί προκαλεῖ ἤδη τήν ἀνησυχία πολλῶν Ἑλλήνων, ἰδίως στίς περιοχές που συνορεύουν μέ τήν Ἀλβανία, δηλαδή στούς Νομούς τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας καί τῆς Ἠπείρου. Γιά νά δώσουμε μιά σύντομη εἰκόνα τοῦ θέματος κατά τρόπο κατανοητό ἀπό τόν ἀναγνώστη παρουσιάζουμε δέκα ἐρωτήσεις μέ τίς ἀντίστοιχες ἀπαντήσεις γιά τό θέμα τῶν Τσάμηδων.

1) Τί σημαίνει ἡ ὀνομασία Τσάμης;  Μέ τό ὄνομα αὐτό ἐννοοῦμε μία ὁμάδα Μουσουλμάνων πού ἔζησαν στήν Θεσπρωτία ἀπό τόν 17ο μέχρι τά μέσα τοῦ 20οῦ αἰῶνος. Ἡ λέξη ἀποτελεῖ παραφθορά τοῦ ὀνόματος Θύαμις, ὅπως ἦταν γνωστός στήν ἀρχαιότητα ὁ ποταμός Καλαμᾶς.

2) Πῶς βρέθηκε στήν Θεσπρωτία αὐτή ἡ ὁμάδα; Οἱ Τσάμηδες ἀποτελοῦν τούς ἀπογόνους ἐξισλαμισθέντων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἠπείρου. Πολλοί ἀπ’ ἀυτούς ἐξισλαμίσθηκαν βιαίως μετά τήν ἀτυχῆ ἐξέγερση τοῦ Ἐπισκόπου Τρίκκης Διονυσίου (τοῦ “Σκυλοσόφου”) στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰῶνος, ἐνῷ ἄλλοι προσεχώρησαν ἑκουσίως στό Ἰσλάμ γιά νά ἀποκτήσουν ἀξιώματα (Σπαχῆδες) . Ἡ ἀλλαγή θρησκεύματος ὁδήγησε πολύ γρήγορα καί στήν μεταστροφή τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως. Ἔγιναν Τουρκαλβανοί καί φανατικοί διῶκτες τῶν Ρωμηῶν. Τοῦτο μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀποτελεῖ ἕνα ἰσχυρότατο στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος.

3) Πῶς παρέμειναν στόν ἑλλαδικό χῶρο μετά τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν;  Βάσει τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης τοῦ 1923 οἱ Ἀλβανόφωνοι Μουσουλμάνοι τῆς Θεσπρωτίας κρίθηκαν ὡς “ἀνταλλάξιμοι”. Ὅμως ἡ τότε Κυβέρνηση τοῦ Στρατηγοῦ Θεοδώρου Παγκάλου δέν τούς ἔστειλε στήν Ἀλβανία μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ἡ χειρονομία αὐτή θά μετροῦσε θετικά στίς σχέσεις μας μέ τό νεοσύστατο ἀλβανικό κράτος. Δυστυχῶς ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἡ ἐμπράκτως ἐκδηλούμενη καλή διάθεση τῆς χώρας μας δέν ἀποδίδει τά ἀναμενόμενα ἀπό ἀλβανικῆς πλευρᾶς. Βλέπουμε ἄλλωστε τήν ἀρνητική στάση τῶν Τιράννων ἔναντι τῶν Βορειοηπειρωτῶν.

4) Γιατί κατηγοροῦνται γιά ἀνθελληνική δράση; Κατά τήν Ἰταλική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς χώρας μας τρία ἀπό τά δεκατέσσερα συμπράξαντα ἀλβανικά τάγματα ἦσαν στελεχωμένα ἀπό Τσάμηδες, πού ἐπεδόθησαν σέ ἀκατονόμαστες ἀδικοπραγίες. Στήν διάρκεια τῆς Κατοχῆς οἱ Τσάμηδες ἔγιναν οἱ καλύτεροι συνεργάτες τῶν Ἰταλῶν Φασιστῶν καί διέπραξαν μύριες ὅσες βιαιότητες εἰς βάρος τῶν συγχωριανῶν τους Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Μέ ὀργανωτή τήν Ἀλβανική Ἐθνική Ἐπιτροπή ( ΞΙΛΙΑ) καί ἀρχηγούς τήν περιώνυμη οἰκογένεια Ντίνο Μπέη διέπραξαν λεηλασίες, σφαγές καί δολοφονίες καί ἐμπρησμούς κατοικιῶν. Σύνθημά τους ἦταν ὅτι ὅλη ἡ Ἤπειρος μέχρι καί τήν Πρέβεζα πρέπει νά γίνει ἀλβανική! Μετά τήν συνθηκολόγηση τῶν Ἰταλῶν οἱ Τσάμηδες συνεργάσθηκαν μέ τούς Γερμανούς κατακτητές και συνέχισαν τά ἐγκλήματα μέ ἀποκορύφωμα τήν μαζική ἐκτέλεση 49 προκρίτων τῆς Παραμυθιᾶς στίς 29/9/1943.

5) Πῶς ἔφυγαν ἀπό τήν πατρίδα μας; Οἱ Τσάμηδες κατεδιώχθησαν ἀπό τίς ὁμάδες Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως τοῦ Ναπολέοντος Ζέρβα (ΕΔΕΣ) . Ἀποφασιστικές ἦταν οἱ ἑλληνικές νίκες στήν πρώτη μάχη τῆς Μενίνας ( Νεράιδας) στίς 17 καί 18/8/1944 καί στήν δεύτερη μάχη τῆς Μενίνας στίς 20 καί 21/9/1944. Πολλοί Γερμανοί καί Τσάμηδες κατέφυγαν γιά να σωθοῦν στήν Ἀλβανία, τούς δέ ἐνόπλους Τσάμηδες ἀκολούθησαν καί οἱ οἰκογένειές τους.

6) Ὑπάρχουν καταδίκες εἰς βάρος τους;  Βεβαίως. Τό 1945 τό Εἰδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων Ἰωαννίνων κατεδίκασε ἐρήμην 1930 Τσάμηδες ἐπί συνολικοῦ πληθυσμοῦ 19.000 ( Ὁ ἕνας στούς δέκα ἦταν ἐγκληματίας πολέμου! ). Πολλοί κατεδικάσθησαν στήν ποινή τοῦ θανάτου, ἀλλά εὑρίσκοντο ἤδη ἀσφαλεῖς στήν Ἀλβανία, ἐνῷ ἡ ἀγροτική περιουσία τους ἀπεδόθη βάσει νόμου στούς ἀκτήμονες τῆς πςεριοχῆς πού εἶχαν ζήσει “στό πετσί τους” τήν ἀγριότητα τῶν Τσάμηδων. Σήμερα ζοῦν στήν Ἑλλάδα μόνο 56 Τσάμηδες.

7) Πῶς ἐπανῆλθε τό θέμα στήν ἐπικαιρότητα;  Τό ζήτημα τῶν Τσάμηδων ἐπανῆλθε τά τελευταῖα χρόνια ἀπό μία ὀργανωμένη ἐκστρατεία τῆς ἀλβανικῆς προπαγάνδας, ἡ ὁποία στηρίζεται καί ἀπό τά δύο μεγάλα κόμματα, Δημοκρατικό καί Σοσιαλιστικό. Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά ὅτι τόν Νοέμβριο τοῦ 1999 ὁ Ἀπελευθερωτικός Στρατός τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἀπεφάσισε τήν συγκρότηση “Ἀνεξάρτητης Ταξιαρχίας τῆς Τσαμουριᾶς“. Ἡ  πολιτική Ὀργάνωση “Τσαμερία” ἱδρύθηκε στά Τίραννα  τό 1991 καί πραγματοποιεῖ ἐκδόσεις “Ντοκουμέντων” μέ τήν ὑποστήριξη τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τῶν Ἀρχείων τοῦ Ἀλβανικοῦ Κράτους. Τόν Ἰούνιο τοῦ 2000 τό Δημοτικό Συμβούλιο τῶν Τιράννων ἔδωσε τό ὄνομα Τσαμουριά (δηλ. Θεσπρωτία) σέ ἕνα ἀπό τούς δρόμους τῆς ἀλβανικῆς πρωτεύουσας καί στήν ἐκδήλωση αὐτή ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Σαλί Μπερίσα ζήτησε τήν “ἐπίλυση τοῦ Τσάμικου ζητήματος”. Στίς 25 Ἰουλίου 2000 ἡ Ἐπιτροπή Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἀλβανικῆς Βουλῆς ἀνεκοίνωσε ὅτι ἡ Τσαμουριά ἀποτελεῖ ἐθνική ὑπόθεση γιά τή Ἀλβανία καί ὅτι θά “διεκδικήσουμε τήν ἐπιστροφή τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων” ! Στόν κρατικό τηλεοπτικό δίαυλο ΕΤ-3 δηλώσεις περί ὑπάρξεως ἀνοικτοῦ θέματος Τσάμηδων ἔκαναν προσφάτως ὁ Ἀλβανός Σοσιαλιστής ἡγέτης Φάτος Νάνο καί ὁ ἀρχηγός τῶν ἐξεγερθέντων Ἀλβανῶν στά Σκόπια Ἀχμέτι.

8) Τί ἐπιδιώκει οὐσιαστικά ἡ Ἀλβανία; Ἐκ πρώτης ὄψεως τό σημερινό αἴτημα φαίνεται νά ἐπικεντρώνεται στήν ἐπιστροφή τῶν περιουσιῶν τῶν Τσάμηδων, ἤδη ὅμως ἀρχίζει νά διαφαίνεται καί ἡ ἐδαφική διεκδίκηση γιά τήν περιοχή τῆς Θεσπρωτίας καί εὐρύτερα γιά τήν ἐντός Ἑλληνκῆς Ἐπικρατείας Ἤπειρο. Οἱ Ἀλβανοί τῶν Σκοπίων δημοσιεύουν ἀναφανδόν στό Διαδίκτυο χάρτη μέ τά “ἐθνολογικά σύνορα τῆς Ἀλβανίας”, ὅπου περιλαμβάνονται ἡ Καστοριά, τά Ἰωάννινα, ἡ Πρέβεζα κ.ἄ.! Πάντως σέ ἔνα βαθμό ἡ προπαγάνδα περί Τσάμηδων χρησιμοποιεῖται καί ὡς ἀντιπερισπασμός γιά νά ξεχάσουμε τήν συνεχιζόμενη καταπίεση τῶν δικαιωμάτων τῶν Ἑλλήνων ἐντός Ἀλβανίας.

9) Ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀντίδρασή μας; Ἡ Κυβέρνηση καί οἱ διπλωματικές μας ὑπηρεσίες πρέπει νά διακηρύττουν καί πρός τήν Ἀλβανία καί πρός κάθε ἄλλη χώρα ἤ Διεθνῆ Ὀργανισμό ὅτι ἐμεῖς δέν συζητοοῦμε κἄν τό θέμα , διότι δέν εἶναι δυνατόν νά δικαιωθοῦν οἱ ἐγκληματίες πολέμου ἤ οἱ ὑποβόσκουσες ἐδαφικές διεκδικήσεις. Σέ ἐπίπεδο δέ ἰδιωτικῶν καί πολιτιστικῶν φορέων πρέπει νά ἀπαντοῦμε μέ ἐπιχειρήματα σοβαρά καί κατανοητά ἀπό τό διεθνές κοινό. Πρωτίστως δέ ὀφείλουμε ὅλοι μαζί , Κυβέρνηση, Κόμματα, Ἐκκλησία καί πολίτες,  νά ζητοῦμε τόν σεβασμό τῶν δικαιωμάτων τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος στήν Ἀλβανία.

10) Ποιοί ἄλλοι προσπαθοῦν νά ἐκμεταλλευθοῦν τό θέμα αὐτό; Τό κατασκευασμένο ἀπό τήν Ἀλβανία ζήτημα προσπαθεῖ νά ἀξιοποιήσει καί ἡ τουρκική προπαγάνδα εἰς βάρος μας, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τήν ἱστοσελίδα τοῦ Τουρκικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν στό Διαδίκτυο (ΙΝΤΕΡΝΕΤ). Ἄρα τό θέμα χρειάζεται προσοχή ἐκ μέρους μας καί ὄχι ἀδιαφορία. Ἔχουμε διαπιστώσει κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ὅτι ὅποτε ὑποτιμήσαμε προπαγανδιστικά τεχνάσματα γειτονικῶν χωρῶν βγήκαμε ζημιωμένοι (π.χ. Μακεδονικό).

(Το κείμενο σε pdf εδώ!)

Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας – ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Α.Α. 89/2012

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΤΗΣ
ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ:

          Οι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να υποβληθούν στον κόπο να μας ερωτήσουν, ώστε να επαληθεύσουν μια αδέσποτη πληροφορία, ότι πρόκειται να τελέσω σήμερα το βράδυ τα Εγκαίνια στα Γραφεία της Χρυσής Αυγής, εχάλασαν τον κόσμο εναντίον μας. Τα ΜΜΕ, Αθηναϊκά και Επαρχιακά, δεν έπαυσαν να ασχολούνται μαζί μου. Ιδού λοιπόν η απάντησή μας.

Ø      Απόψε δεν θα μεταβώ στα Εγκαίνια των Γραφείων της Χρυσής Αυγής!  Διά τους εξής λόγους:

1)    Όχι μόνον διότι την ίδια ώρα είχα κάποια άλλη σοβαρή υποχρέωση, αλλά και διά πολλούς εισέτι λόγους τους οποίους θα σας εκθέσω. Έχω παρακαλέσει τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμ. π. Καλλίνικο Πουλή, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Ταξιαρχών, να με εκπροσωπήσει  και να τελέσει τον αγιασμό.

2)    Εκ συστήματος, αν και προσκαλούμενος, δεν παρίσταμαι στα Εγκαίνια των Γραφείων των Πολιτικών Κομμάτων και σχηματισμών, για να μη δίδω αφορμή σε σχόλια! Πάντοτε μερικοί είναι έτοιμοι να μας πυροβολήσουν!

3)    Ένεκα της θέσεώς μου ως Επίσκοπος, δεν έχω το δικαίωμα να ανήκω σε κάποιο πολιτικό Κόμμα ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος, ήτοι από την άκρα αριστερά έως και την άκρα δεξιά! Τούτο δε, διότι ο Επίσκοπος είναι πνευματικός  πατήρ όλων, ανεξαιρέτως όλων, και πρέπει να είναι  προσιτός σε όλους, γι’ αυτό δε αχρωμάτιστος και συνεπώς ακομμάτιστος! Πολλοί κατά καιρούς μας έβαλαν ετικέτες, εμείς όμως ουδέποτε προέβημεν σε συζητήσεις πολιτικού περιεχομένου, και μάλιστα κατά τη διάρκεια προεκλογικών αναμετρήσεων. Ως παράδειγμα έστω το εξής: στον οδηγό μας, που ευρίσκεται τις περισσότερες ώρες της εβδομάδος μαζί μας επί 34 τόσα χρόνια, ουδέποτε  υποδείξαμε τι να ψηφίσει και ουδέποτε επίσης τον ερωτήσαμε τι εψήφισε!

4)    Είμαι λοιπόν ακομμάτιστος και γι’ αυτό δεν ασχολούμαι με την πολιτική! Πιστεύω  όμως, ότι στη Δημοκρατία όλοι χωρούν! Παρά ταύτα ασχολούμεθα με τους πολιτικούς, των οποίων τις πράξεις κρίνουμε και ενίοτε επικρίνουμε, οσάκις παραβλάπτεται είτε η Μεγάλη μας Μητέρα, η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, είτε η άλλη μας Μητέρα, η ΠΑΤΡΙΔΑ, η γλυκειά μας Ελλάδα, η Χώρα των Ηρώων και των Αγίων!

Υπό την έννοια αυτή κατέκρινα δημοσίως και τον Εξοχώτατο Κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν, καλώντας τους πολιτικούς Αρχηγούς των εν τη Βουλή Κομμάτων αμέσως μετά τις εκλογές, παρέλειψε να προσκαλέσει και τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής. Αυτό έδωσε την ευκαιρία σε μερικούς  να με συνδέσουν με την παράταξη αυτή. Αλλά δεν έχουν αποδείξεις! Απλώς τότε είπα: «Δεν δύναμαι να κατανοήσω πως και γιατί οι ιδέες της Χρυσής Αυγής είναι ανατρεπτικές και γιατί δεν είναι το ίδιο ανατρεπτικές ή επικίνδυνες και οι ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ ή του Κ.Κ.Ε.».

5)    Ένας σοβαρός, λόγιος, αρετής άνθρωπος και αγαπητός μας Αδελφός Αρχιερεύς προσφάτως, με σκληρές δηλώσεις του, επετέθη εναντίον της Χρυσής Αυγής, προέβη δε και σε ένα βαρύτατο χαρακτηρισμό, ο οποίος δεν με ευρίσκει  σύμφωνο. Με όλα αυτά όμως ο Αρχιερεύς εκείνος άνοιξε ένα μέτωπο, μια μεγάλη συζήτηση, την οποία εκμεταλλεύθησαν  τα ΜΜΕ με στόχο, έτσι ώστε η Ελληνική Κοινή Γνώμη να παύσει να ασχολείται με την οικονομική κρίση και τα κατορθώματα των Πολιτικών, και να ασχολείται με τα εκκλησιαστικά πρόσωπα και τη Χρυσή Αυγή. Τώρα πια ψάχνουν να ανακαλύψουν ποίοι Αρχιερείς είναι με την Χρυσή Αυγή και ποίοι είναι εναντίον της! Δεν θα μετέβαινα, λοιπόν, διότι δεν θα ήθελα να δώσω τροφή στα αδηφάγα στόματα των ΜΜΕ! Παρά ταύτα ο λόγος αυτός εξέλιπε! Χωρίς να δώσω κάποια αφορμή, αυτό έγινε ήδη! Επί τρεις ημέρες τώρα κορυβαντιούν εναντίον μας μόνο και μόνο με την υπόθεση, ότι μπορούσα να παραστώ σήμερα εδώ. Κατέφαγαν τις σάρκες μου! Με κατακρεούργησαν!

6)    Δεν θα μεταβώ στα Εγκαίνια και για ένα πρόσθετο λόγο. Διότι μερικές άστοχες ενέργειες Μελών της Χρυσής Αυγής δίδουν προς τα έξω την εντύπωση, ότι αποτελούν προέκταση του Χιτλερισμού. Σε άλλους πάλι δίδουν το δικαίωμα να τους κατηγορούν «ότι αποτελούν ένα θηρίο, που εκτρέφεται μέσα στα σπλάχνα της Ελλάδος», καθώς κάποιος άλλος Αρχιερεύς διατύπωσε χθές. Σε κάποιους άλλους επίσης δίδουν το δικαίωμα να τους κατηγορούν, ότι  δεν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά Δωδεκαθεϊστές ή ο,τιδήποτε άλλο. Βεβαίως εμείς προσωπικά ούτε εγκρίνουμε, ούτε και αποδεχόμεθα όλα αυτά. Αλλά παρά ταύτα και οι παράγοντες της Χρυσής Αυγής πρέπει να προσέξουν. Αν θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα μας, πρέπει να αφήσουν κατά μέρος τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου ή την μέθη από την εκλογική τους επιτυχία, πράγματα τα οποία τους οδηγούν σε λανθασμένες ενέργειες. Πως π.χ. μπορούμε να ξεχάσουμε εκείνο το περίφημο «εγέρθητι», που τους έκαμε τόσο μεγάλο κακό;  Καλόν είναι να μη ξεχνούν, ότι στην εποχή μας η μεγάλη αγάπη προς την Πατρίδα θεωρείται αμάρτημα, και το «εθνικιστής», ενώ θα έπρεπε να είναι εύσημο, δυστυχώς είναι «ρετσινιά», που εύκολα επικολλούν σε όσους αγαπούν την Ελλάδα μας.

7)    Ας μη λησμονείται επίσης, ότι στην εποχή μας όσοι παραχαράσσουν την ιστορία μας όχι μόνον παραμένουν ατιμώρητοι, αλλά αντιθέτως και επιπλέουν και   επιβραβεύονται! Έστω ως απόδειξη η κα Ρεπούση, που ωμίλησε για τον «συνωστισμό» στη Σμύρνη. Σήμερα είναι Βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ, και γι’ αυτό όχι μόνο φρουρείται από την Ελληνική Αστυνομία μας, αλλά και ακριβοπληρώνεται από  τον ιδρώτα του Έλληνα φορολογούμενου!

8)    Καλόν θα ήτο επίσης οι παράγοντες της Χρυσής Αυγής να ακροασθούν την αγωνία του σημερινού Έλληνα και να δώσουν τον καλύτερο εαυτό σας. Ας μη λησμονούν, ότι αφ’ ότου ξέσπασε η οικονομική κρίση περίπου τρεις χιλιάδες (3.000) Έλληνες αυτοκτόνησαν! Και όμως τα προδοτικά ΜΜΕ της εποχής μας ενώ προβάλλουν και μεγενθύνουν τις όποιες ακρότητες της Χρυσής Αυγής, εν τούτοις επιμελώς αποσιωπούν και «ταπώνουν» την μεγάλη αυτή καταστροφή, την οποίαν κάθε μέρα προκαλεί το σάπιο  πολιτικό σύστημα! Ακόμη και πολεμική σύρραξη αν είχαμε, πολύ δύσκολα θα υπήρχαν τόσοι νεκροί, τόσες χήρες, τόσα ορφανά, τόση δυστυχία σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

9)    Για όλους αυτούς τούς λόγους δεν θα μεταβώ απόψε στα εγκαίνια. Αλλά και για τους εξής πρόσθετους ακόμη λόγους.  Αν πήγαινα, θα δικαιωνόταν ο ΣΥΡΙΖΑ! Αλλά δεν τους έκαμα το χατίρι! Θα ήθελα να γνωρίζουν, ότι δεν τους «χαμπερίζω!» Και μόνο στην ιδέα, ότι μπορούσα να μεταβώ οι ΣΥΡΙΖΑίοι εφρύαξαν, τα δε αδηφάγα ΜΜΕ, όπως και παραπάνω είπα, επί τρεις ημέρες τώρα δεν έπαυσαν να ασχολούνται μαζί μου, χωρίς κάποιος να κάμει τον κόπο για να με ερωτήσει τι σκέπτομαι να κάμω. Από τις εκατοντάδες των δημοσιογράφων μόνο δύο -φιλικά προσκείμενα στην ελαχιστότητά μου πρόσωπα- είχαν την ευγένεια να με καλέσουν στο τηλέφωνο και να με ερωτήσουν σχετικά. Απήντησα αμέσως, ότι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΒΩ ΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ, θα παραστεί όμως κάποιος κληρικός  ως εκπρόσωπός μου.

10)    Δεν αναγνωρίζω στο ΣΥΡΙΖΑ το δικαίωμα να διαφεντεύει τη ζωή μου. Ας κοιτάξουν τα δικά τους και ας μας αφήσουν ήσυχους. Η Χρυσή Αυγή τους έκαψε;  Ας θυμηθούν τα «ανδραγαθήματα» των δικών τους «κουκουλοφόρων» και των λοιπών «αναρχικών», οι οποίοι πριν δύο χρόνια περίπου έκαψαν την Αθήνα, αποξήλωσαν και κατέφαγαν τα μάρμαρα της πλατείας Συντάγματος, για να τα εκσφενδονίζουν εναντίον των ανδρών των Σωμάτων Ασφαλείας, μεταξύ δε των άλλων εγκληματικών τους πράξεων κατέκαυσαν ζωντανή τη δική μας, αείμνηστη πια, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, που ήταν και έγκυος, όταν οι «γνωστοί-άγνωστοι» έρριψαν βόμβες Μολότωφ στο Υποκατάστημα της Τραπέζης επί της οδού Σταδίου, εκεί όπου εργαζόταν!  Δράστες βέβαια τότε δεν ήταν οι άνθρωποι της Χρυσής Αυγής! Μπορεί όμως να ήσαν άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ! Οπωσδήποτε όμως γενικώτερα ήσαν τα τσιράκια της αριστεράς πτέρυγος. «Αιδώς Αργείοι»! Έχετε και το θράσος να ομιλείτε! Δεν θα σας καταστήσω ρυθμιστές της ζωής μου!  Από επιθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε είμαι συνηθισμένος!

11)      Ωσαύτως δεν αναγνωρίζω στο ΣΥΡΙΖΑ το δικαίωμα να ασχολείται είτε με την Εκκλησία, είτε με τους Αρχιερείς!  Ας κοιτάξουν πρώτα τη δική τους αυλή! Όπως λέγεται, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλεξ. Τσίπρας, δεν έχει κάμει χριστιανικό θρησκευτικό γάμο, (ίσως-ίσως ούτε και πολιτικό γάμο έχει τελέσει) και επίσης δεν έχει βαπτίσει χριστιανικά τα δύο παιδιά του! Ερωτώ ευθέως: Αληθεύουν όλα αυτά; Αν λοιπόν οι πληροφορίες μας είναι αληθινές, τότε δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία! Γιατί λοιπόν ασχολούνται μαζί μας! Ας κοιτάξουν πρώτα τη δική τους τύφλα και ύστερα ας ασχοληθούν με εμάς! Ας μείνουν οι άθεοι με την αθεΐα τους και εμείς με την Εκκλησία μας! Αυτό δα έλειπε, να δεχθούμε μαθήματα αρετής και δεοντολογίας από τον ΣΥΡΙΖΑ!

12)     Στον ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφουμε και τα περί Ναζισμού λεχθέντα, όχι επειδή θέλουμε να υπερασπισθούμε τη Χρυσή Αυγή, αλλά διότι θέλουμε να στηρίξουμε και να υποστηρίξουμε τη Δημοκρατία! Στο ερώτημα του ΣΥΡΙΖΑ: «Τι δουλειά έχει ένας ανώτερος εκπρόσωπος της Ελληνορθόδοξης χριστιανικής Εκκλησίας σε εκδήλωση μιας νεοναζιστικής συμμορίας» απαντάμε ευθέως: Η Χρυσή Αυγή μέχρι αυτήν την ώρα δεν αποτελεί μία «συμμορία»! Αντιθέτως, είναι ένα νόμιμο πολιτικό Κόμμα μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ισότιμο και ισόκυρο με τον ΣΥΡΙΖΑ! Ή μήπως δεν είναι; Δεν προήλθε μέσα από νόμιμες εκλογές και από δημοκρατικές διαδικασίες; Ασφαλώς, ΝΑΙ! Άρα όσοι δεν την αναγνωρίζουν είναι ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ! Προκαλώ την Βουλή των Ελλήνων: Χαρακτηρίστε διά Νόμου την Χρυσή Αυγήως παράνομη οργάνωση και τότε εμείς  πρώτος θα της δώσουμε μια μεγάλη κλωτσιά! Μέχρι τότε όμως εσείς, όσοι ομιλούν περί «συμμορίας», θα θεωρούνται «φασίστες»! Θα μας θυμίζουν τους Μπολσεβίκους της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενώσεως!

13)      Επιστεγάζοντες, θα θέλαμε να απευθυνθούμε προς την Χρυσή Αυγή.

   Κύριοι της Χρυσής Αυγής,

Λέγοντας και γράφοντας όλα αυτά, μη νομίσετε, ότι είμαι δικός σας οπαδός! Απλώς είμαι λάτρης της Δημοκρατίας και υπηρέτης της αληθείας! Θα σας επαινώ, όπου πρέπει και θα σας κατακρίνω, όπου διαπράττετε σφάλματα! Είμαι της Εκκλησίας μέλος και της Ελλάδος γέννημα και θρέμμα! Διορθώστε ακρότητες και λάθη, ώστε να είσθε περισσότερον ωφέλιμοι.

Κάποιοι σας κατέκριναν, επειδή  διαμαρτυρηθήκατε για την προβολή του θεατρικού έργου Corpus Christi στο θέατρο «Χυτήριο». Εμείς, αντιθέτως, προσωπικά θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε, επειδή -χωρίς να χρησιμοποιήσετε βόμβες Μολότωφ, πέτρες, ξύλα, ή και αποξηλωμένα μάρμαρα- υπερασπιστήκατε το όνομα του Σωτήρος Χριστού, που είναι ο Κύριός μου και ο Νυμφίος της ψυχής μου!

Ø      Στη Δημοκρατία έχουμε το δικαίωμα να διαμαρτυρώμεθα, ευπρεπώς βέβαια και με ειρηνικό τρόπο. Για να καταλάβετε τι σπουδαίο έργο επιτελέσατε, θα επαναλάβω εδώ τα λόγια του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος εδήλωσε σχετικώς τα εξής: «Τι θα έλεγε η Ελληνική Πολιτεία αν κάποιος από εμάς συνελάμβανε το σχέδιο  να κάνει μια θεατρική παράσταση, στην οποία να εμφάνιζε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ  Αλέξη Τσίπρα ως κίναιδο, την κυρία Κ…. ως λεσβία και τον κ. Τατσόπουλο ως εκδιδόμενο στη Λεωφόρο Συγγρού; ……..Θα έπρεπε να παρέμβει η Δικαιοσύνη ή όχι;  Θα αντιδρούσαν αυτοί οι άνθρωποι ή όχι;» (βλ. www.iefimerida.gr).

Ø      Τα τελευταία αυτά λόγια ας είναι και μια απάντηση σε ένα αγαπητό μας Ιεράρχη, ο οποίος με Fax μας διαβίβασε σχετικά κείμενα από το «εθνος.gr» και το «αντίφωνο» με την συμβουλή: «Είμαι περίεργος να δώ, αν κάποιος, με έστω λίγο μυαλό, διαθέτει την αναίδεια να έχει αντίθετη άποψη ….» και την προτροπή: «Ξαναδιαβάστε το. Κάνει καλό».

Ø      Στην αρρωστημένη σήμερα και παρακμάζουσα Δημοκρατία μας δεν είσθε βέβαια μια «Μαύρη Νύχτα!». Εάν όμως βελτιωθήτε, εάν αποφύγετε κάποιες ανωφελείς ακρότητες του νεοφώτιστου, αν τροποποιήσετε το στύλ, που εφαρμόζετε, αν ωριμάσετε δηλ., μπορείτε να καταστήτε μια γλυκειά ελπίδα για τον απελπισμένο πια Πολίτη και μια ήρεμη δύναμη στο σαπισμένο πια πολιτικό σύστημα, όπου οι κλέφτες ευδοκιμούν και κάποιοι  Υπουργοί των Οικονομικών τους προστατεύουν, με το να εξαφανίζουν τις λίστες των υπόπτων και εν ταυτώ, χωρίς αιδώ, να ισχυρίζωνται δημοσίως, ότι έχασαν το CD, δηλ. τη λίστα Λαγκάρντ!

Ø      Τελειώνοντας, λέγω, ότι εκμεταλλεύθηκα την ευκαιρία των Εγκαινίων σας μόνο και μόνο για να περάσω στην Ελληνική Κοινωνία αυτά τα μηνύματα! Πότε άλλοτε άραγε θα εύρισκα ένα τόσο πρόσφορο βήμα;  Σας έδωσα μερικά μηνύματα, τα οποία τα ΜΜΕ ασφαλώς θα κόψουν και θα ράψουν στα δικά τους μέτρα! Όταν θα κυκλοφορήσει αυτό το Δελτίο τα ΜΜΕ δεν θα αντιλέγουν σ’ ΑΥΤΑ που διετύπωσα, αλλά θα τα κόψουν και θα τα ράψουν στα δικά τους μέτρα, και τελικά για μια ακόμη φορά θα κατακρεουργήσουν ΑΥΤΟΝ που τα είπε πρός δόξαν της Δημοκρατίας! Έτσι όμως θα διαπιστωθεί,  ότι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα υπάρχει μόνο στα χαρτιά!

+Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

28η Οκτωβρίου 1940

Η στιγμή επέστη

που θα αγωνισθώμεν δια την 

ανεξαρτησίαν της Ελλάδος!

Στις τρεις τα ξημερώματα της Δευτέρας, 28 Οκτωβρίου του 1940, για τους Ιταλούς η δεκάτη ογδόη επέτειος από την φασιστική «πορεία προς τη Ρώμη», που έφερε, το 1922, τον Μουσολίνι στην εξουσία, ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι, επισκέπτεται, στην οικία του, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Ιωάννη Μεταξά και του επιδίδει τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε, εντός τριών ωρών, την ελεύθερη διέλευση και στάθμευση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ελλάδα.

Με τη γαλλική φράση «Alors, c ‘ est la guerre», που σημαίνει «Πόλεμος λοιπόν», ο Μεταξάς απορρίπτει το ιταμό ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό.

Διάγγελμα Πρωθυπουργού προς τον Ελληνικόν Λαόν.


28η Οκτωβρίου 1940
Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν δια την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της. Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηρά ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς το δικαίωμα να ζώμεν ως ελεύθεροι Ελληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ης πρωινήν την παράδοσιν τμημάτων του εθνικού εδάφους, κατά την ίδιαν αυτής βούλησιν, και μου ανεκοίνωσεν ότι προς κατάληψιν αυτών, η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζεν την 6η πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρέσβυν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’  εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο, ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Εθνος ας εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε δια την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας ιεράς παραδόσεις μας. Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

Ιωάννης Μεταξάς


Διάγγελμα της Α.Μ. του Βασιλέως προς τον Ελληνικόν Λαόν.


28η Οκτωβρίου 1940
Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως σας ανήγγειλε προ ολίγου υπό ποίους όρους ηναγκάσθημεν να κατέλθωμεν εις πόλεμον κατά της Ιταλίας, επιβουλευθείσης την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος.
Κατά την Μεγάλην αυτήν στιγμήν είμαι βέβαιος ότι κάθε Ελλην και κάθε Ελληνίς θα εκτελέσωσι το καθήκον των μέχρι τέλους και θα φανώσιν  αντάξιοι της ενδόξου ημών ιστορίας.
Με πίστη εις τον Θεόν και εις τα πεπρωμένα της φυλής, το Εθνος σύσσωμον και πειθαρχούν ως εις άνθρωπος θα αγωνισθή υπέρ βωμών και εστιών μέχρι τελικής νίκης.

Γεώργιος Β’

Αρχίζει έτσι η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας, στο αλβανικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας, τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο.

Tα κυριότερα γεγονότα από την έναρξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, μέχρι τα χρόνια της Κατοχής.

1 Σεπτεμβρίου 1939
Γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και οι κτήσεις της κηρύσσουν τον πόλεμο στη Γερμανία. Η Ιταλία από τις 7 Απριλίου του 1939 είχε καταλάβει την Αλβανία.

9 Απριλίου 1940
Γερμανική επίθεση στη Δανία και τη Νορβηγία.

10 Μαϊου 1940
Γερμανική επίθεση στην Ολλανδία το Βέλγιο και τη Γαλλία, που θα συνθηκολογήσει στις 22 Ιουνίου.

10 Ιουνίου 1940
Η Ιταλία εισέρχεται στον πόλεμο. Δημιουργείται έτσι ο γερμανοϊταλικός Άξονας.

Ιούνιος-Ιούλιος 1940
Η Σοβιετική Ένωση καταλαμβάνει την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Βεσαραβία και άλλα όμορα εδάφη.
Αύγουστος 1940
Οι Ιταλοί εισβάλλουν στην Αίγυπτο και οι Βρετανοί στη Σομαλία.

4 Οκτωβρίου 1940
Συνάντηση Χίτλερ και Μουσολίνι. Καμιά αναφορά για Ελλάδα και Ρουμανία.

28 Οκτωβρίου 1940
Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι εισπράττει το ΟΧΙ από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, Ιωάννη Μεταξά και αρχίζει η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας.

ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ – ΑΔΕΛΦΙΑ ΔΙΔΥΜΑ!

Πολλοί μελετητές έχουν μείνει έκπληκτοι από την ομοιότητα των φαινομενικά ασυμβίβαστων καθεστώτων της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σταλινικής Ρωσίας από την εποχή της δεκαετίας του 1930. Ο ίδιος ο Λέων Τρότσκι, σφοδρός αντίπαλος και των δυο συστημάτων, υποστήριξε ότι ο Στάλιν και ο Χίτλερ είχαν ελάχιστες μεταξύ τους διαφορές ως προς την προτίμησή τους στα μεγάλα ψέματα και στη μεγάλη καταπίεση του λαού ως μέσου εξάσκησης του πολιτικού ελέγχου τους.

Η ιδέα ότι η Χιτλερική Γερμανία και Σταλινική Ρωσία ήταν ουσιαστικά αρκετά παρόμοιες κυριάρχησε στη μεταπολεμική δυτική ακαδημαϊκή σκέψη. Ειδικότερα, η «Σχολή του Ολοκληρωτισμού» με βασικούς εκπροσώπους την Εβραία φιλόσοφο και συγγραφέα Hannah Arendt και τον Leonard Schapiro ονόμασε αμφότερα αυτά τα καθεστώτα σαν εξίσου «ολοκληρωτικά».

Ο ολοκληρωτισμός είναι ένα ιδιαίτερα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας που εστιάζεται πάνω απ’ όλα στο Κράτος και στην κομματική ιδεολογία. Το Κράτος και το πολιτικό κόμμα που κυβερνά γίνονται μια ενιαία οντότητα που εφράζεται μέσω μιας ισχυρής προσωπικότητας, η οποία συμβολίζει αυτήν την ενότητα και αποτελεί το σημείο εστίασης της κοινωνίας. Η ηγετική αυτή προσωπικότητα καθίσταται συνήθως ένα αντικείμενο λατρείας (προσωπολατρεία) μέσα στα πλαίσια αυτού του συστήματος. Το ολοκληρωτικό καθεστώς διαθέτει επίσης έναν τεράστιο κρατικό μηχανισμό για να οικοδομήσει και να διατηρήσει τη δύναμη και το γόητρό του, όπως π.χ. μια ισχυρή μηχανή προπαγάνδας ΜΜΕ και μια τεράστια αστυνομική δύναμη, ορατές και οι δυο ή σχεδόν αόρατες, οι οποίες μπορούν να λειτουργούν υπεράνω του νόμου, αρκεί να εξασφαλίζουν την ισχύ και διατήρηση του συστήματος.

Εφημερίδες ραδιόφωνο, κινηματογράφος, ακόμα και η τηλεόραση χρησιμοποιήθηκαν από το Ναζιστικό και το Σταλινικό καθεστώς σαν προπαγανδιστικές μηχανές συνεχούς κατευθυνόμενης πληροφόρησης, παραπληροφόρησης και αποπληροφόρησης για τον έλεγχο και τον χειρισμό των υπηκόων τους.

Είναι προφανές ότι και τα δύο αυτά καθεστώτα επέβαλαν τον μονοκομματισμό και την αυστηρή απαγόρευση της έκφρασης και λειτουργίας οποιωνδήποτε άλλων πολιτικών κομμάτων ή οποιωνδήποτε άλλων απόψεων, αντιτιθέμενων στο καθεστώς. Οποιοσδήποτε αντιρρησίας συλλαμβανόταν αυτόματα, φυλακιζόταν, οδηγείτο σε καταναγκαστική εργασία ή απλά εξοντωνόταν.

Και τα δύο καθεστώτα αδιαφόρησαν γενικά για τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών. Οι Ναζί ήσαν προκατειλημμένοι με την αγνότητα και την ανάπτυξη της φυλής και θεωρούσαν τα άτομα σαν τα γρανάζια απλώς της κρατικής μηχανής και ιδεολογίας ή σαν τούβλα στο κτήριο του Έθνους. Ενδιαφέρονταν μόνον για την τυφλή υπακοή και τη φανατική πίστη στην ιδεολογία του κόμματος.

Αντίστοιχα στη Σταλινική Σοβιετική Ένωση, τα άτομα θεωρήθηκαν γενικά σαν ασήμαντα και αναλώσιμα προϊόντα για το μηχανισμό του κράτους και την οικοδόμηση του «Σοσιαλισμού». Ο ίδιος ο Στάλιν είχε υποστηρίξει ότι “ο θάνατος ενός ατόμου μπορεί να είναι μια τραγωδία, αλλά ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων είναι απλά μια στατιστική”. Όποιος δεν συμμορφωνόταν ή δεν ανταποκρινόταν αντίστοιχα στις ανάγκες της φυλής ή του κράτους φυλακιζόταν ή εξολοθρευόταν.


Ο διαρκής εκφοβισμός των πολιτών και η στυγνή δικτατορία με βίαια αντιδημοκρατικά μέτρα ήταν η μέθοδος διατήρησης αυτών των καθεστώτων στην εξουσία. Ένας ηγέτης, ένα κόμμα, μια ιδεολογία ένας ισχυρός κρατικός συγκεντρωτισμός, συνεχής προπαγάνδα, διαρκής εκφοβισμός, παρακολούθηση και σπιουνιάρισμα των πολιτών, αντιδημοκρατική βία, απολυταρχία, στρατόπεδα κρατουμένων, τρομοκρατία, φασισμός, ολοκληρωτισμός και όλα τα ανάλογα ήταν τα κοινά χαρακτηριστικά των δύο αυτών διδύμων καθεστώτων, που αμφότερα προέκυψαν αρχικά από μια αριστερή ιδεολογία, μέχρι τελικά να διαχωριστούν σε δυο υποτιθέμενα αντίθετα άκρα, αλλά στην πραγματικότητα πάντα γειτνιάζοντα μεταξύ τους, με ασίγαστο ωστόσο, λόγω ομοιοπολικότητας, μίσος το ένα για το άλλο.

Ένα επίσης κοινό τους ζοφερό χαρακτηριστικό είναι οι μεγάλες εκατόμβες των θυμάτων τους, ανερχόμενος σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους για τον καθένα ξεχωριστά και πρωτοστατούντος για τα περισσότερα θύματα του Σταλινισμού.

Ο Μπενίτο Μουσολίνι ονόμασε ο ίδιος «ολοκληρωτικό» το καθεστώς του (1922-1943) στην Ιταλία και ο Λέων Τρότσκι χρησιμοποίησε τον ίδιο χαρακτηρισμό τόσο για το Φασισμό όσο και για το Σταλινισμό στο διάσημο βιβλίο του «Η Προδομένη Επανάσταση» το 1936. Το ίδιο έκανε όπως είπαμε και η Hannah Arendt (1906-1975), η οποία και έκανε δημοφιλή αυτό τον όρο, ιδιαίτερα μετά την έκδοση του διάσημου βιβλίου της το 1951 «Οι Απαρχές του Ολοληρωτισμού», όπου διασαφήνιζε τις ομοιότητες μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σταλινικής Σοβιετικής Ρωσίας. Κατ’ αυτήν ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός είναι αμφότεροι “απόγονοι του σοσιαλισμού“, με τα ίδια “αλάνθαστα χαρακτηριστικά“, με τα οποία έχουν και οι δύο προσδιοριστεί. Η έμφαση της ομοιότητάς του δίνεται ιδιαίτερα στις ταυτόσημες χρησιμοποιούμενες πρακτικές και μεθόδους τους.

Ας μην ξεχνούμε πως το όνομα «Ναζισμός» είναι απλά μια συντόμευση του «Εθνικοσοσιαλισμός» (“National Socialism”), από το επίσημο όνομα του Γερμανικού Εργατικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος του Χίτλερ. Οι ίδιοι οι ηγέτες των Ναζί περιέγραψαν την ιδεολογία τους σα μια μορφή «Σοσιαλισμού» και χρησιμοποίησαν επίσης την οικονομική κρατική παρέμβαση σαν τους αριστερούς «Σοσιαλιστές», τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας και την περιρορισμένη ιδιωτική ιδιοκτησία, κάνοντας τον κόσμο να θεωρεί επί πολλά χρόνια τις δυο αυτές ιδεολογίες σαν διαφορετικές απλώς μορφές σοσιαλισμού, παρότι είχαν και αρκετές μεταξύ τους διαφορές, μερικές από τις οποίες θα επισημάνουμε αργότερα.

Και οι δυο ιδεολογίες αντιτέθηκαν στις μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και στο ισχυρό ιδιωτικό κεφάλαιο και ξεπήδησαν ουσιαστικά αμφότερες από την αριστερή σοσιαλιστική ιδεολογία, αν και αργότερα διαχωρίστηκαν. Ο ίδιος ο Μπενίτο Μουσολίνι ήταν ένας προηγούμενος σοσιαλιστής. Το αρχικό πρόγραμμα των 25 σημείων του Ναζιστικού Κόμματος δήλωνε καθαρά ότι θα ενεργούσε ενάντια στα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατικών επιχειρήσεων. Δύο μάλιστα από τα φλογερά «αντικαπιταλιστικά» μέλη του καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’20 πριν από τη ναζιστική «επανάσταση» ήταν οι αδελφοί Otto και Gregor Strasser, οι οποίοι αντιτάχτηκαν βίαια στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και είχαν πολλούς υποστηρικτές.

Από την άλλη μεριά υποστηρίζεται από μερικές πηγές πως και ο ίδιος ο Χίτλερ ήταν αρχικά κομμουνιστής κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της ομάδας του Σπάρτακου το 1918 (Ο «Σπάρτακος» ήταν μια κομμουνιστική φράξια στο Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας που προήλθε από διάσπαση αυτού του κόμματος) καθώς είχε εκλεχθεί για να χρησιμεύσει ως μέλος στο συμβούλιο των τοπικών βαυαρικών στρατιωτών κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του Retarepublik. Πολλά από τα αριστερά στοιχεία και πολιτικές του Ναζισμού άρχισαν βαθμιαία να διαφοροποιύνται μετά την αποφυλάκιση του Χίτλερ για το «Παραξικόπημα της Μπυραρίας», οπότε το Ναζιστικό κόμμα άρχισε να ακολουθεί μια δεξιά πολιτική.

Στις διαφορές τώρα μεταξύ του Ναζισμού και του Σταλινισμού, που τους καθιστά τελικά ετεροζυγωτούς και όχι ομοζυγωτούς διδύμους, είναι η αντιμετώπιση απ’ αυτών των μειονοτήτων στις χώρες τους και η ιδεολογική τους διαφοροποίηση σε σχέση με την μαρξιστική «πάλη των τάξεων», που δε δεχόταν ο εθνικοσοσιαλισμός και την έβλεπε περισσότερο σαν «πάλη των φυλών» και η απαίτηση επίσης των μαρξιστών κομμουνιστών ο καπιταλισμός να διαλυθεί με τη βία πλήρως και όλα τα μέσα παραγωγής να περιέλθουν στα χέρια των εργατών, κάτι που επίσης δεν δεχόταν ο Ναζισμός. Ο Χίλτερ αποκαλούσε τον Μπολσεβικισμό σαν Ιουδαιο-μπολσεβικισμό και το Μαρξισμό σα μια Ιουδαϊκή συνομωσία.

Πρέπει αν επισημάνουμε επίσης προς μεγάλη προσοχή των νουνεχών αναγνωστών ότι οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία μέσω μιας συμμαχίας τους με τις παραδοσιακές συντηρητικές δυνάμεις….

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για την βλάσφημη παράσταση Corpus Christi (Αφόρητη η δυσωδία στο «Χυτήριο»)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
κ. κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
“Corpus Christi”

 

Ο σκηνοθέτης κ. Λαέρτης Βασιλείου προφανώς από αισθήματα μεγάλης ευγνωμοσύνης προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος η οποία περιέθαλψε την οικογένειά του προσφέρουσα εργασία στον πατέρα του κ. Ηλία Βασιλείου, ως νεωκόρο επί αρκετά έτη στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, όταν οικογενειακώς ήλθαν από την γείτονα Αλβανία, ανέσυρε από τη ναφθαλίνη της παγκόσμιας απόρριψης το θεατρικό έργο «Corpus Christi» του Αμερικανού κατά δήλωσή του ομοφυλόφιλου συγγραφέα Τέρενς Μακ Νάλι που εγράφη το 1997 και ενώ στην αρχή προανήγγειλε ότι θα το παρουσιάσει στο θέατρο «Άνεσις» (Κηφισίας 14) λόγω της αφόρητης δυσωδίας και της παράνοιας και γελοιότητος του έργου και της αναμενομένης μικρής προσελεύσεως «ειδικού» κοινού τελικά το παρουσίασε σε μια αποθήκη στο Γκάζι που έχει μετατραπεί σε θεατράκι ονόματι «Χυτήριο».

Η απόδοσις από τον ομοφυλόφιλο συγγραφέα της ψυχοπαθολογικής εκτροπής της ομοφυλοφιλίας που είναι ευθεία ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας στον Αιώνιο και Πανυπερτέλειο και Πανάγιο Θεό, ο Οποίος μάλιστα απέθανε για την ανθρώπινη οικογένεια καθώς και στους «αγραμμάτους» μαθητές Του, που πλησθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος έγιναν οι πλέον έγκριτοι φιλοσοφούντες θεολόγοι της παγκοσμίου ιστορίας και αυτό όχι για να προσποριστούν θέσεις, αξιώματα και ηδονές του κόσμου τούτου αλλά μαρτύρια, διωγμούς και θάνατο, υπενθυμίζει τον ανθρωπομορφισμό των κατασκευασμένων θρησκειών του κόσμου, στους θεούς των οποίων οι κατασκευασταί τους άνθρωποι προσέδωσαν τα δικά τους χυδαία, ποταπά και διεστραμμένα πάθη για να καταπνίξουν προφανώς τον έλεγχο της συνειδήσεώς τους που σε στιγμές πνευματικής νηνεμίας εξεγείρεται εναντίον τους διαμαρτυρομένη για το έγκλημα καθοσιώσεως σε βάρος της υπάρξεώς τους.

Η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ως ώφειλε κατεδίκασε αυτή την αισχρότητα και την βάναυση και κακόβουλη καθύβριση, υπό το πρόσχημα της δήθεν τέχνης του αληθινού Θεού της αμωμήτου μας πίστεως και κάλεσε τον ορθόδοξο λαό μας να αποδοκιμάση αυτή την πρόκλησι και ύβρι. Παρέλκει κανείς βέβαια να αναφέρει ότι οι συντελεσταί της δυσώδους αυτής παράστασης, οι ηθοποιοί και θεαταί θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας με ό,τι αυτό αιώνια συνεπάγεται.

Εντύπωση όμως προκαλεί η ανύπαρκτη δημοκρατική ευαισθησία του εντύπου τύπου ως λ.χ. της δημοκρατικής εφημερίδας «Αυγή», που έσπευσαν να καλύψουν το ανοσιούργημα των συντελεστών ποδοπατούντες και αυτοί με την σειρά τους χυδαία τα θρησκευτικά αισθήματα του Ορθοδόξου Ελληνικού λαού, που καθυβρίζονται και προσβάλλονται βαναυσότατα με αυτό το παρανοϊκό παραλήρημα του ομοφυλόφιλου Αμερικανού συγγραφέα. Αποδεικνύεται έτσι πόσο πολύ σέβονται τους συνανθρώπους τους και συνεπώς την δημοκρατία για την οποίαν δήθεν αγωνίζονται γιατί είναι γνωστή η αρχή ότι στην δημοκρατία η ελευθερία και τα δικαιώματα του ενός εξικνούνται έως εκεί που αρχίζουν η ελευθερία και τα δικαιώματα του άλλου. Τώρα βέβαια αν υπήρχε δυνατότης διαλόγου με τους απαραδέκτους συντελεστάς αυτής της αθλιότητος θα τους έλεγε κανείς να δοκιμάσουν να παίξουν το ίδιο έργο σε κάποια μουσουλμανική χώρα για να αποκεφαλισθούν αυθωρεί και ολίγον πριν την εκτέλεσή τους, ίσως κατανοήσουν ποίο το μέγεθος της πίστεως την οποίαν ο αιώνιος Θεός ενέπνευσε δια του ενσαρκωθέντος Υιού Του στην ανθρωπότητα δια της θυσίας του Οποίου  μεταστοιχείωσε και μετήλλαξε την εκδικητική και εγκληματική πεπτωκυία ανθρώπινη φύση που καλείται εντός της αληθούς Εκκλησίας του Χριστού να αγαπά τους εχθρούς και να εύχεται υπέρ των αδικούντων και υβριζόντων.

Σε αυτό το ανοσιούργημα συνέπραξε και η γνωστή και από την ποινική της εμπλοκή με τον τέως σύζυγό της κ. Απόστολο Δοξιάδη, ηθοποιός κ. Βάσια Παναγοπούλου που κατά δήλωσή της απέδωσε το αίσχιστο αυτό κείμενο στην Ελληνική γλώσσα.

Χρήσιμο είναι παρεμπιπτόντως όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που θέλουν να γεμίσουν την Ελλάδα με Μουσουλμάνους ή που αγωνίζονται ως ο γνωστός δημοκράτης κ. Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ να ανεγερθεί το τέμενος στο Βοτανικό να παρακαλουθήσουν αν το αντέχουν τον κτηνώδη αποκεφαλισμό εν ονόματι του ανυπάρκτου Θεού Αλλάχ, χριστιανού νέου στην Τυνησία της δήθεν Αραβικής άνοιξης όπως την παρουσίασε η Αιγυπτιακή τηλεόραση.

Κατόπιν των ανωτέρω αντιλαμβάνεται κανείς ευχερώς τα πράγματα. 

 

Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

+ ο Πειραιώς  Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

Το ένοχο κι αντεθνικό παρελθόν του ΚΚΕ (ενότης γ´)

Οι θέσεις του ΚΚΕ για την Μακεδονία και την Θράκη

Την στιγμή που ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να λύσει το προσφυγικό πρόβλημα με την εγκατάσταση μεγάλου αριθμού προσφύγων στην βόρεια Ελλάδα, το ΚΚΕ εργάζεται προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση: Καταγγέλλει την κυβέρνηση Μιχαλακοπούλου ότι «με τον βίαιο εποικισμό της Μακεδονίας εξοντώνουν τον μακεδονικό λαό». Κι ενώ μέχρι τότε περιορίζονταν να προπαγανδίζει την ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη, μόνο μέσα απ’ τα έντυπά του, τον Δεκέμβριο του 1923 υιοθετεί και υπερψηφίζει εισήγηση του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν) που πραγματοποιήθηκε στην Μόσχα, η οποία έκανε λόγο για αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης. Η εισήγηση των Βούλγαρων κομμουνιστών, δεν ήταν καινούργια. Τον Ιούλιο του 1922, το θέμα αυτονομήσεως της Μακεδονίας και της Θράκης, είχε τεθεί και πάλι απ’ αυτούς στα πλαίσια της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, στην οποία η Βουλγαρία είχε τον ηγετικό ρόλο ως το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα, καθώς και μια προνομιακή σχέση με την Μόσχα. Οι μόνοι που αντέδρασαν και τις δυο φορές τότε (την πρώτη φορά και οι Έλληνες κομμουνιστές, που ζήτησαν αναβολή της συζήτησης), ήταν οι Γιουγκοσλάβοι οι οποίοι διέκριναν πίσω απ’ αυτή την πρόταση τον βουλγαρικό εθνικισμό (που προφανώς έρχονταν σε αντίθεση με τις δικές του βλέψεις, στις οποίες έδωσε σάρκα και οστά, αργότερα ο Τίτο). Ούτως ή άλλως όμως, από την στιγμή που το ΚΚΕ είχε προσδεθεί στο άρμα της Σοβιετικής Ένωσης με την συμμετοχή του στην Κομιντέρν, θα ήταν υποχρεωμένο να υπακούσει, ακόμη και αν δεν είχε ψηφίσει την πρόταση. Η συμμετοχή του σ’ αυτή, δεν έγινε χωρίς όρους. Αντιθέτως, προϋπόθετε ότι αποδέχονταν τους περίφημους «21 όρους» της Κομιντέρν, σύμφωνα με τους οποίους, εκτός των άλλων, οι αποφάσεις ήταν νόμος για τα μέλη-κόμματα και κάθε διαφωνία μελών σε καθένα απ’ αυτά θα έπρεπε να οδηγεί σε αποκλεισμό και απομάκρυνση από το κόμμα. Η τακτική αυτή θα εφαρμοστεί στο μέλλον, ουκ ολίγες φορές. Κάθε διαφορετική φωνή, εντός του ΚΚΕ, που διαφωνούσε με την τακτική του κόμματος και ειδικά με τις θέσεις ως προς τα εθνικά θέματα, χαρακτηρίζονταν «χαφιές» και «προδότης του λαού» και με συνοπτικές διαδικασίες, είτε στην καλύτερη περίπτωση διαγράφονταν από το κόμμα, είτε στην χειρότερη εκτελούνταν ή δολοφονούνταν.

Η απόφαση της Κομιντέρν που αφορούσε την Μακεδονία και την Θράκη, δημοσιεύθηκε στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», το επίσημο έντυπο του ΚΚΕ, τον Οκτώβριο του 1924:

1. Τα ζητήματα της Μακεδονίας και Θράκης, είναι από δέκα χρόνια τώρα η αιτία ακαταπαύστων αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ της Τουρκίας, της Βουλγαρίας, της Ελλάδος και της Γιουγκοσλαβίας και ένα μέσον ιμπεριαλιστικής πολιτικής μέσα στα Βαλκάνια. Ο τελευταίος ιμπεριαλιστικός πόλεμος του 1914-1918 στα Βαλκάνια, που τέλειωσε με την οικονομική κατερείπωση, την πολιτική υποδούλωση και το μοίρασμα της Μακεδονίας και της Θράκης μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδος και της Βουλγαρίας, περιέπλεξε ακόμη περισσότερο το εθνικό ζήτημα και έκανε πιο βαθύ το μίσος μεταξύ των λαών. Το μοίρασμα της Μακεδονίας μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδος και της Βουλγαρίας, ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τον πόθο των Μακεδόνων στα διάφορα κομμάτια της διαμελισμένης των πατρίδος προς την συνένωση και την αποκατάσταση μιας Μακεδονίας ενιαίας και ανεξάρτητης. Ο ίδιος πόθος για μια ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη συνενώνει τον θρακικό λαό, που έχει κατατεμαχισθή σε τρία μέρη, από την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Βουλγαρία.

2. Η κατάσταση αυτή κάνει ώστε το Μακεδονικό και Θρακικό ζήτημα να αποτελούν ένα ενιαίο και σοβαρότατο πρόβλημα, το οποίον η Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία πρέπει να αγωνισθεί να το λύση με το πνεύμα της αναπτύξεως της προλεταριακής επαναστάσεως στα Βαλκάνια. Το Συνέδριο διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι η ΥΙ Βαλκανική Συνδιάσκεψη έδωσε για το ζήτημα αυτό μια ορθή στο σύνολο λύση, που έχει πρωτεύουσα σημασία.

3. Το Συνέδριο, παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διατύπωσε η Βαλκανική Ομοσπονδία: «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία», «ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη», είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά.

Στο ίδιο έντυπο, στο τεύχος Φεβρουαρίου 1924, λίγο μετά δηλαδή από το συνέδριο της Κομιντέρν, μεταξύ άλλων, αναφέρονται και τα εξής:

Τα ιστορικά ντοκουμέντα δεν μπορούν για μας να παίζουν ρόλον σοβαρόν εις το ζήτημα λύσεως του προβλήματος των εθνικών μειονοτήτων…
Υπό την έννοιαν απελευθερώσεως ομόαιμων αδελφών εκρύπτετο και κρύπτεται ακόμη η υποδούλωσις και εκμετάλλευσις του Μακεδόνικου και Θρακικού λαού. Από τον πόλεμο του 1912, ο Μακεδόνικος λαός έχασε την ενότητα του. Απελυτρώθη από τον Τούρκο αγά και βέη, διά να υποδουλωθή εις τους Έλληνας, Βουλγάρους και Σέρβους μεγαλέμπορους, βιομηχάνους και τσιφλικάδες, οι οποίοι εμοιράστηκαν μεταξύ τους τη Μακεδονία προς εκμετάλλευσιν. Σήμερα, εις την υπό της Ελλάδος κατεχομένην Μακεδονίαν, κατοικούν επίσης απ’ όλες τις προαναφερθείσες εθνικότητες, Έλληνες, Βούλγαροι, Τούρκοι, Σέρβοι, Κουτσοβλάχοι, Αλβανοί, Εβραίοι και Αρμένιοι. Οι Έλληνες είναι περισσότεροι από μια εκάστη εθνικότητα χωριστά, αλλά είναι ολιγώτεροι από όλους μαζί. Έτσι, από το 1913 μέχρι σήμερα, την Ελληνική Μακεδονία τη διοικούσε η Ελληνική μειοψηφία τρόπον τινά κυριαρχούσα επι των άλλων εθνικοτήτων. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, με την εδώ δηλαδή έλευση των προσφύγων της Θράκης και Μικράς Ασίας και την εκδίωξη των Τούρκων, καθώς και με την ανταλλαγήν των Βουλγάρων της Μακεδονίας με τους Έλληνες της Βουλγαρίας, καταβάλλεται προσπάθεια ώστε οι Έλληνες να είναι πραγματική πλειοψηφία στη Μακεδονία και απέναντι όλων των άλλων μειονοτήτων που μένουν. Πρόκειται δηλαδή περί βίαιου εξελληνισμού της Ελληνικής Μακεδονίας…
Το ίδιο έγινε και στη Θράκη.

Στο Τρίτο Συνέδριο του ΚΚΕ (26 Νοεμβρίου-3 Δεκεμβρίου 1924) το σύνθημα της «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας και της ενιαίας και ανεξάρτητης Θράκης» γίνεται πλέον επίσημη θέση του κόμματος και το μανιφέστο που εκδίδεται, αφού τονίζει ότι «Η ντόπια μπουρζουαζία είναι εθνικός δυνάστης και καταπιεστής του μακεδονικού και θρακικού λαού και συγχρόνως ο κοινωνικός δυνάστης της εργατικής τάξεως και των φτωχών αγροτικών και προσφυγικών μαζών» και πως «Αν δεν συντρίψουμε τον εθνικό ζυγό της ντόπιας μπουρζουαζίας που βαρύνει στη Μακεδονία και στη Θράκη, δεν μπορούμε να τσακίσουμε τον κοινωνικό ζυγό της ίδιας μπουρζουαζίας που βαρύνει επάνω σε μάς», καταλήγει ως εξής: «Ζήτω το ελληνικό προλεταριάτο! Κάτω ο φασισμός! Κάτω οι προετοιμαζόμενοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι! Ζήτω η εργατοαγροτική επανάσταση της Βουλγαρίας! Ζήτω η εργατοαγροτική κυβέρνηση! Ζήτω η ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη! Ζήτω η Ομοσπονδία των βαλκανικών εργατοαγροτικών δημοκρατιών! Ζήτω η παγκόσμιος προλεταριακή επανάσταση!» («Ριζοσπάστης», 14 Δεκεμβρίου 1924). Ο Ιωάννης Κορδάτος που εκφράζει τις επιφυλάξεις του γι’ αυτές τις θέσεις, όσον αφορά την Μακεδονία και την Θράκη, αποβάλλεται από την ΒΚΟ και διαγράφεται οριστικά κι απ’ το κόμμα τον Μάρτιο του 1927. Θα διαγραφεί επίσης και ο Μπεναρόγια ως υπερβολικά…μετριοπαθής (ο Μπεναρόγια, αφού επέστρεψε μετά από χρόνια στην Ελλάδα για ένα χρονικό διάστημα, στην συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ισραήλ όπου και πέθανε το 1979).

Το ΚΚΕ θα τεθεί εκτός νόμου για 14 μήνες τον Ιούνιο του 1925 για την αυτονομιστική δράση του από την κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου και ο Παντελής Πουλιόπουλος, ο πρώτος γραμματέας του ΚΚΕ (εκλέχτηκε σε ηλικία 24 ετών), μαζί με 23 ακόμη συντρόφους του, κατηγορούνται για απόπειρα «απόσπασης της Μακεδονίας και Θράκης», και παρ’ ότι η δίκη διακόπτεται, εξορίζονται στην Ανάφη, την Αμοργό και την Φολέγανδρο. Ο Πουλιόπουλος, που απομακρύνθηκε από το ΚΚΕ, τον Μάρτιο του 1927, επειδή κρατούσε αντιπολιτευτική στάση στην Κομιντέρν και τον σταλινισμό, σε μια κρίση ειλικρίνειας και με διάθεση αυτοκριτικής θα γράψει: «Η πρώτη φορά που δινόταν στο ΚΚΕ η ευκαιρία να αναπτύξει το διεθνιστικό πνεύμα μέσα στην Ελλάδα, τα συνθήματά μας στάθηκαν τόσο άτυχα ώστε άφηναν να δημιουργείται η τρομερή παρεξήγηση ότι επαναστατικός διεθνισμός δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά συμμαχία με τους Βουλγάρους κομιτατζήδες. Του κάκου προσπαθήσαμε στις δίκες να διαλύσουμε τη σύγχυση». Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο ίδιο κείμενο, δεν φαίνεται να εγκαταλείπει την ιδέα «της Βαλκανικής Ομοσπονδίας των Λαών, μέσα στην οποία θα καθορίσει ελεύθερα ο μακεδονικός λαός την τύχη του» («Ριζοσπάστης», 5 Φεβρουαρίου 1927). Η έννοια του Πουλιόπουλου με λίγα λόγια, είναι να διώξει το «στίγμα» της συνεργασίας με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες, αλλά επιμένει ότι υπάρχει μακεδονική εθνότητα (Περιοδικό «Σπάρτακος», τεύχος 30, [επανέκδοση 1991), η οποία «είναι συμπαγής σε ορισμένο μόνο τμήμα της γεωγραφικής ενότητας που λέγεται “Μακεδονία”:

1. Αυτοδιάθεση της μακεδονικής εθνότητας μέχρι και του αποχωρισμού της (του κρατικού δηλαδή).
2. Βαλκανική Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Σοβιετικών Δημοκρατιών.

Αυτά πρέπει να είναι τα συνθήματά μας τα γενικά…

Και καταλήγει στα συμπεράσματά του:

1. Όποιος αρνείται την ύπαρξη, αλύτου ώς τώρα, ενός εθνικού μακεδονικού ζητήματος στην ελληνική, βουλγαρική, σερβική Μακεδονία είναι δίχως άλλο λακές της μπουρζουαζίας.
2. Όποιος αρνείται το ιστορικό απελευθερωτικό κίνημα των Μακεδόνων, αυτός ή είναι αμαθής και τότε πρέπει να μάθει την ιστορία του κινήματος αυτού και των εθνικών του ηρώων ή είναι πάλι λακές μιας από τις τρεις καταπιέζουσες μπουρζουαζίες.
3. Το κίνημα αυτό έχει πνιγεί ώς τώρα στο αίμα και στην προδοσία ή έχει πάθει μια καταστρεφτική για τα συμφέροντα των Μακεδόνων εργατών και χωρικών εκμετάλλευση από τη (βουλγαρική ιδίως) βαλκανική μπουρζουαζία.
4. Το κίνημα αυτό μπορεί να ξαναβρεί μια νέα ανάπτυξη κάτω από ευνοϊκές νέες ιστορικές συνθήκες -κοινωνικές, οικονομικές (εκμετάλλευση άγρια των εργαζομένων μακεδονικών μαζών από τις καταχτητικές εθνικές μπουρζουαζίες, ζητήματα αγροτικής ιδιοκτησίας κλπ.), πολιτικές (εσωτερικές κρίσεις στα βαλκανικά κράτη, πόλεμος) και πολιτιστικές συνθήκες.
5. Όποιος αρνείται αυτή τη δυνατότητα είναι τυφλός ή εθελοτυφλεί, αν δεν είναι λακές των εθνικιστών εξανδραποδιστών του πολυπαθούς μακεδονικού λαού.
6. Οι κομμουνιστές δεν αναλαμβάνουν να «δημιουργήσουν» εθνικά κινήματα εκεί όπου τέτοια δεν υπάρχουν, έργο χιμαιρικό. Υποστηρίζουν τέτοια κινήματα όπου εκδηλώνονται.
7. Οι κομμουνιστές μπροστά σ’ ένα νικημένο ή προδομένο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα ή μπροστά σε εξεθνιστικές, εξανδραποδιστικές ενέργειες της εθνικής τους μπουρζουαζίας δεν κλείνουν τα μάτια και δεν γίνονται λάτρεις του «τετελεσμένου γεγονότος». Δεν θ’ αρνηθούνε την πραγματικότητα της εθνικής καταπίεσης μιας εθνότητας και τον πόθο της (που υπάρχει στην καρδιά και στο μυαλό κάθε Μακεδόνα εργαζομένου) ν’ αποτινάξει μια μέρα τον εθνικό ζυγό. Οι κομμουνιστές κάνουν δικούς τους τους απελευθερωτικούς αυτούς πόθους του μακεδονικού λαού και διακηρύττουν δυνατά από τώρα το δικαίωμά του να αυτοδιατεθεί μέχρι και του κρατικού αποχωρισμού του, αν τέτοια είναι η θέλησή του. Υπερασπίζουν κάθε μέρα κάθε άμεση εθνική του διεκδίκηση, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, και έτσι ετοιμάζουν από τώρα την αυριανή επαναστατική συμμαχία του κοινωνικού επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου με το εθνικό επαναστατικό κίνημα των Μακεδόνων κατά του κοινού εχθρού της βαλκανικής μπουρζουαζίας.

Παντελής Πουλιόπουλος
Ακροναυπλία, Μάης 1940

Δεκαετίες αργότερα, ο Τάκης Λαζαρίδης, γέννημα θρέμμα του ΚΚΕ και γιος ηγετικού στελέχους του κόμματος, θα αναρωτηθεί: «Ο αμύητος, αλλά συχνά και ο μυημένος, είναι αδύνατον να βρει άκρη, να εξηγήσει λογικά, τις ακατανόητες μερικές φορές, θέσεις και αποφάσεις της εκάστοτε ηγεσίας του ΚΚΕ. Ο σύγχρονος ερευνητής, έστω και βιαστικός, μένει εμβρόντητος μπροστά στις αλλοπρόσαλλες, ανεδαφικές και συχνά ανεξήγητες, με την κοινή λογική, αποφάσεις των ηγετών του ΚΚΕ σε κρίσιμες στιγμές, σε κρίσιμα προβλήματα. Αναρωτιέται αν οι άνθρωποι αυτοί είχαν κοινό νου, αν διέθεταν στοιχειώδη λογική ή ήταν διανοητικά καθυστερημένοι…. Βγαίνουν αίφνης το 1924 στο 3ο έκτακτο συνέδριο του κόμματος και υιοθετούν το σύνθημα “ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη”, προσβάλλοντας βάναυσα το εθνικό αίσθημα των Ελλήνων. Γιατί; Για ποιον λόγο; Δεν είχαν συναίσθηση της πράξης τους; Δεν είχαν ίχνος πατριωτισμού;» («Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»).

[Θα πρέπει να σημειωθεί πάντως εδώ, πως οι κομμουνιστές δεν ήταν οι μόνοι που μιλούσαν για μακεδονική εθνότητα. Την ίδια εποχή, οι ελληνικές κυβερνήσεις, με ολέθριες γκάφες, προκειμένου να αποφύγουν τον βουλγαρικό εθνικισμό, λίγο πολύ προσδιόρισαν τον σλαβόφωνο πληθυσμό ως «μακεδονική» μειονότητα και το σλαβικό ιδίωμα, ως «μακεδονική» γλώσσα, εκδίδοντας μάλιστα και το περίφημο αναγνωστικό «Abecedar»]

Στις δημοτικές εκλογές του 1929, το ΚΚΕ κατέβηκε με το σύνθημα «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Το ίδιο έτος, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, θα δημιουργήσει, τον αντικομμουνιστικό νόμο 4229/1929 («Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών»), πιο γνωστόν ως «Ιδιώνυμον», τον οποίο ουσιαστικά, είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Κατά την συζήτηση του νόμου στην Βουλή, ο Βενιζέλος θα δηλώσει χαρακτηριστικά: «Το νομοσχέδιον δεν επιδιώκει να διώξη τον Κομμουνισμόν ως ιδέαν, αλλά τη Γ’ Διεθνή και τας μπολσεβικικάς αρχάς αυτής, αίτινες απέχουν πολύ του ιδεώδους Κομμουνισμού. Το νομοσχέδιον επιδιώκει τη δίωξιν των οπαδών της Γ’ Διεθνούς. Δε δυνάμεθα να διώξωμεν τον Κομμουνισμόν, διότι και ο Χριστός υπήρξε κήρυξ της ιδέας αυτής. Ο Χριστός διεκήρυξε πρώτος τον Κομμουνισμόν, αλλά από την υψηλήν ιδεολογίαν του Κομμουνισμού μέχρι των ανατρεπτικών ενεργειών των ανθρώπων της Μόσχας, υπάρχει διαφορά».

Το πρώτο άρθρο του «Ιδιώνυμου», που έγινε δεκτό με αντιδράσεις και έστειλε στην εξορία κατά την επτάχρονη εφαρμογή του, πάνω από 15.000 άτομα, είχε ως εξής:

1. Όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν, τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξ μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται δια της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Με τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις, επωφελούμενος απεργίας ή λόκ-άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις.

2. Ως ιδιαίτερα επιβαρυντική περίπτωσις θεωρείται η εκτέλεσις της πράξεως εν δημοσίω τόπω παρόντων πολλών, ή δια του τύπου, ή εάν ο προσηλυτισμός ενεργείται δια χρημάτων, ή απευθύνεται προς ανηλίκους, στρατιωτικούς εν γένει, ή δημοσίους λειτουργούς.

Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να μιλά για «Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» και «καταπιεσμένο μακεδονικό έθνος», μέχρι τον Ιανουάριο του 1930, όταν κάτω κι από την πίεση της κοινής γνώμης, θα επιχειρήσει μια σχετική αναδίπλωση: «Το εθνικό ζήτημα (Μακεδονία και Θράκη) όντας κυρίως διαβαλκανικό ζήτημα, δεν παίζει σοβαρό ρόλο στην Ελλάδα λόγω του μικρού σχετικά ποσοστού των καταπιεζόμενων εθνικοτήτων» (3η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Λάρισα).

Η αναδίπλωση αυτή, θα αποδειχθεί προσωρινή, καθώς λίγες εβδομάδες αργότερα (16 Μαρτίου 1930), με προκήρυξη, το ΚΚΕ θα επανέλθει στις γνωστές του θέσεις:

Ενιαίο επαναστατικό μέτωπο πάλης της εργατιάς και της φτωχής αγροτιάς για την εξουσία της εργατιάς και αγροτιάς με την ένοπλο εξέγερση, για την εργατοαγροτική κυβέρνηση στην Ελλάδα.

Κάτω ο εθνικός ζυγός! Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη! Κάτω η στρατιωτική δικτατορία στη Γιουγκοσλαβία, κάτω οι δήμιοι της Βαλκανικής!

Αδελφική πάλη των εργατοαγροτικών και των υπόδουλων μαζών της Βαλκανικής για την εργατοαγροτική επανάσταση στα Βαλκάνια, για την Ομοσπονδία των εργατοαγροτικών δημοκρατιών της Βαλκανικής.

Υπεράσπιση της προλεταριακής πατρίδας, της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Ζήτω το Κομμουνιστικό κόμμα της Ελλάδας και η Βαλκανική κομμουνιστική Ομοσπονδία!

Ζήτω η Κομμουνιστική Διεθνής!

Τον Νοέμβριο του 1931, η Κομιντέρν (ουσιαστικά η Σοβιετική Ένωση), θα επέμβει ευθέως στα εσωτερικά του ΚΚΕ κι αφού καθαιρέσει την νόμιμη ηγεσία του, εντελώς «δημοκρατικά» θα διορίσει αρχηγό του κόμματος τον Νίκο Ζαχαριάδη και τους συνεργάτες του, μεταξύ άλλων, και τους Γιάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Στρίγκο. Οι οδηγίες που συνοδεύουν τον νέο αρχηγό, είναι σαφείς, και μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «Το Κόμμα οφείλει χωρίς αναβολή να διεξάγει τον αγώνα για το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης των εθνών, φτάνοντας και μέχρις αποχωρισμού, κατά της εθνικής καταπίεσης και του εκδιωγμού των Μακεδόνων και Τούρκων». Στο ίδιο μήκος κύματος θα κινηθεί (όπως πάντα) και η επίσημη εφημερίδα του ΚΚΕ, ο «Ριζοσπάστης»…

Οι θέσεις του ΚΚΕ και οι αποφάσεις της 4ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, περί ανεξαρτησίας της Μακεδονίας και της Θράκης, γίνονται για μία ακόμη φορά ξεκάθαρες, μέσα από τον «Ριζοσπάστη», στις 6 Μαρτίου 1932:

Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό, που κατέκτησε διά της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες (Μακεδονία, Θράκη) που τις καταπιέζει και τις υποβάλλει σε μια αποικιακή εκμετάλλευση, που καταδιώκει και εξοντώνει τις εθνικές μειονότητες (Εβραίοι).

Το ΚΚ της Ελλάδος διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού, για την Μακεδονία και τη Θράκη το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι πλήρους αποχωρισμού από το Ελληνικό Κράτος, του δικαιώματος για μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστατική πάλη του πληθυσμού των περιφερειών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση.

Το Κόμμα και μαζί του ολόκληρο το προλεταριάτο της Ελλάδος πρέπει να διεξαγάγουν μια συνεχή πάλη ενάντια στο ματωμένο καθεστώς, στο οποίο υποβάλλεται ο πληθυσμός των περιφερειών αυτών από μέρους της κεφαλαιοκρατίας και του Ελληνικού Κράτους, ενάντια σε όλες τις εκδηλώσεις καταπίεσης και εθνικής υποδούλωσης, για την υπεράσπιση των αγωνιστών της εθνικής απελευθέρωσης που υποβάλλονται στις πιο άγριες καταδιώξεις.

Επίσης το Κόμμα πρέπει να διεξαγάγει μια ακατάπαυστη πάλη ενάντια στο εξαιρετικό καθεστώς εναντίον του Εβραϊκού πληθυσμού, ενάντια στις καταδιώξεις που φτάνουν μέχρι τα αιματηρά πογκρόμ και να πάρει δραστήριο μέρος στην οργάνωση της αυτοάμυνας του εργαζόμενου Εβραϊκού πληθυσμού.

Ο Ζαχαριάδης θα αποτελέσει τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη του κόμματος και το «πιστό σκυλί» της Σοβιετικής Ένωσης, για περισσότερες από δυο δεκαετίες. Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης άλλωστε, δεν θα διστάσει να διατρανώσει την αφοσίωσή του στην Σοβιετική Ένωση, στην 7η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ: «Ό,τι λέει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης είναι νόμος για το ΚΚΕ. Το Κόμμα μας είναι απόλυτα αφοσιωμένο στη μάνα μας την ΕΣΣΔ» («Νέος Κόσμος», Οκτώβριος 1952).

Η αφοσίωση αυτή του ΚΚΕ, προς την «μάνα Σοβιετική Ένωση», ήταν εμφανέστατη και μέσα από τα διάφορα δημοσιεύματα, τού επίσημου κομματικού οργάνου, τον «Ριζοσπάστη», όπου γινόταν ευθεία αναφορά σε «σοβιετική πατρίδα»…

Λίγο πριν την δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 του Ιωάννη Μεταξά, το ΚΚΕ τίθεται και πάλι εκτός νόμου, την στιγμή που βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του. Ο Ζαχαριάδης, η ηγετική ομάδα, καθώς και χιλιάδες μέλη του ΚΚΕ, συλλαμβάνονται και φυλακίζονται ή εξορίζονται. Θα ακολουθήσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Κατοχή. Η Ελλάδα θα δεχθεί τριπλή επίθεση από Ιταλία, Γερμανία και Βουλγαρία. Παρ’ ότι η Βουλγαρία εισβάλλει στο πλευρό του Άξονα στην Μακεδονία, και βουλγαροποιεί ότι μπορεί (ονόματα πόλεων, επιγραφές καταστημάτων, διορισμό Βούλγαρων δημάρχων κ.ά.), ο ΕΛΑΣ ενσωματώνει στις τάξεις του το ΣΝΟΦ (Slavjano-Мakedonski Narodno Osloboditelen Front – Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), ένα στρατιωτικό σώμα που αποτελούνταν από σλαβόφωνους της Μακεδονίας, ως αποτέλεσμα συνεννοήσεων του Τίτο με το ΚΚΕ, το καλοκαίρι του 1943, ενώ στο σώμα αυτό θα προσέλθουν σύντομα και Βούλγαροι κομμουνιστές, καθώς και σλαβόφωνοι της Μακεδονίας που ήταν επηρεασμένοι από την βουλγαρική προπαγάνδα. Σύντομα όμως, η συμμαχία ΕΛΑΣ-ΣΝΟΦ υπονομεύεται από τον Τίτο (που ο πραγματικός του στόχος ήταν ν’ απορροφήσει την ελληνική και βουλγαρική Μακεδονία), και αρκετοί «Μακεδόνες» καταφεύγουν στην περιοχή της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας όπου και καταγγέλουν την ελληνική «βαρβαρότητα» στον «μακεδονικό» πληθυσμό. Ταυτόχρονα, άλλο τμήμα του ΣΝΟΦ «αλληθωρίζει» προς τον Βουλγαρία κι αρχίζει να συνεργάζεται με την βουλγαρική οργάνωση ΟΧΡΑΝΑ του αρχικομιτατζή Άντον Κάλτσεφ, που πολεμά για την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία, και πότε μεμονωμένα, πότε από κοινού, στρέφονται εναντίον του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας, καθώς και των «γραικομάνων», των σλαβόφωνων δηλαδή Ελλήνων. Όπως αναφέρεται στο βιβλίου του Νικόλαου Μέρτζου «Τα 10 θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ», οι κομιτατζήδες έφταναν στο σημείο να παίζουν ποδόσφαιρο με τα…κομμένα κεφάλια των θυμάτων τους:

Μόλις δόθηκε το σύνθημα της εξεγέρσεως με τουφεκιές των κομμουνιστικών ανταρτικών μικροομάδων, που είχαν φτάσει στην περιοχή, επέπεσε εναντίον του αμάχου πληθυσμού ολόκληρη η Α’ Βουλγαρική Στρατιά ενισχυμένη από την βουλγαρική Χωροφυλακή και την Οχράνα των κομιτατζήδων. Πάνω από τρεις χιλιάδες Μακεδόνες εσφάγησαν. Στην Δράμα, μέσα σε δυο μέρες, εσφάγησαν 1.500 άτομα, ενώ οι Βούλγαροι στρατιώτες έπαιζαν ποδόσφαιρο με τα κομμένα ελληνικά κεφάλια κάτω από τους καγχασμούς του στρατιωτικού διοικητού Δράμας συνταγματάρχου Μιχαήλωφ και του Βουλγάρου Δημάρχου Πατσιβόρωφ. Στο Δοξάτο εξετελέσθησαν 397, στα Κύργια 250, στη Χωριστή 150, στο Κάτω Νευροκόπι 59, στον Μεγαλόκαμπο 38, στην Προσωτσάνη και Αλιστράτη 67, στα Κοκκινόγεια 37, στο Νικηφόρι 31, στα Παλιάμπελα 28. Στον Στρυμόνα, που ήταν το σύνορο ανάμεσα στη βουλγαροκρατούμενη Ανατολική Μακεδονία και στην γερμανοκρατούμενη Κεντρική Μακεδονία, οι Βούλγαροι έστησαν τα πολυβόλα και θέρισαν αδιάκριτα το κύμα των προσφύγων που αλλόφρονες έτρεχαν με τα παιδιά στην αγκαλιά να περάσουν το ποτάμι. Πάνω από πεντακόσια πτώματα έπλεαν στο Στρυμόνα. Τα νερά του κοκκίνισαν. Και οι εκτελέσεις επεξετάθησαν στους νομούς Καβάλας και Σερρών, όπου, σημειωτέον, δεν έγινε καμμιά εξέγερση. Εξετελέσθησαν στις Σέρρες 40, στον Προβατά 14, στην Αγγίστα 23, στον Λευκώνα 18, στην Κορμίστα 99, στο Μοναστηράκι 40, στα Σφελινά 50, στους Φιλίππους 28, στον Ακροπόταμο 20…

Εξ αντικειμένου τουλάχιστον το ΚΚΕ είχε συμμαχήσει με τους Βούλγαρους φασίστες κατακτητές για τον εκβουλγαρισμό της Ανατολικής Μακεδονίας, σύμφωνα άλλωστε και με την πάγια πολιτική του Κόμματος για αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης! Επί πλέον, με το αίμα χιλιάδων αθώων Ελλήνων, προσέφερε τις υπηρεσίες του στην Σοβιετική Ένωση! Και, βέβαια, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι Γραμματέας του ΚΚΕ εκείνην ακριβώς την περίοδο ήταν ο Σλαβομακεδόνας Α. Τσίπας, τον οποίο ειδικά οι Βούλγαροι κατακτητές είχαν απελευθερώσει από την Ακροναυπλία -και τους έδωσε πλουσιοπάροχα το αντάλλαγμά του.

Οι θηριωδίες τους ενεργοποιούν τα πατριωτικά ανακλαστικά αρκετών Ελασιτών, οι οποίοι βλέποντας πως το ΣΝΟΦ είναι υπέρ του «η Μακεδονία ανήκει στους Βουλγάρους» και συνεργάζεται με την ΟΧΡΑΝΑ που πολεμούσε για την προσάρτηση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία, στρέφονται εναντίον τους, τους χτυπούν και τους εκδιώκουν από την Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 1944, Γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι με τις σημαίες τους εισέρχονται στην περιοχή Φλωρίνης, και προπαγανδίζοντας την «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία» καλούν τον πληθυσμό να ενωθεί μαζί τους. Παράλληλα, ο Βούλγαρος ηγέτης Δημητρόφ, καλούσε τον Στάλιν να διαμεσολαβήσει, έτσι ώστε το θέμα της Μακεδονίας να λυθεί «αδελφικά ανάμεσα στην Βουλγαρία και στην Γιουγκοσλαβία» όταν θα έληγε ο πόλεμος. Λέξη για τους «αδερφούς» Έλληνες κομμουνιστές που ήταν «βασιλικότεροι του βασιλέως» στο μακεδονικό ζήτημα! Με μια στρατηγική κίνηση όμως, ο Τίτο έφερε τους «συντρόφους» Έλληνες και Βούλγαρους προ τετελεσμένων γεγονότων, καθώς τον Αύγουστο του 1944 ιδρύει την Δημοκρατία της Μακεδονίας και καλεί τους υπόλοιπους να ενωθούν σ’ αυτήν.

Την δράση του ΣΝΟΦ θα καταγγείλει κι ο «Κόκκινος Συνταγματάρχης» του ΕΛΑΣ, Ευριπίδης Μπακιρτζής, σε λόγο που εκφώνησε στην Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1944, και μεταξύ άλλων θα αναφέρει:

…Ενώ από την αρχή του εθνικοαπελευθερωτικού Κινήματος, πολλοί Σλαβομακεδόνες ενίσχυσαν ενεργά το ΕAM, κατατάχθηκαν στον ΕΛΑΣ, και πολέμησαν κατά των επιδρομέων, Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων και των κομιτατζήδων, στην κρίσιμη στιγμή της γενικής επίθεσης του εθνικού στρατού, παρασύρθηκαν από την προπαγάνδα των Βουλγάρων φασιστών και των Σερβομακεδόνων, κι εστασίασαν με σύνθημα «Ελεύθερη Μακεδονία». Πάρθηκαν γρήγορα πολιτικά και στρατιωτικά μέτρα, για τον περιορισμό, τη διάσπαση και την καταστολή της στάσης, οι πρωταίτιοι κατέφυγαν στη σερβική Μακεδονία, και μερικοί λόχοι αφοπλίσθηκαν…

Το «στραπάτσο» αυτό, δεν φαίνεται να πτόησε το ΚΚΕ, και στην 5η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) διακήρυξε ότι «σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη αποκατάστασή του έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος προσφέροντας τώρα το αίμα του για να την αποκτήσει. Αυτή είναι η θέση του ΚΚΕ πάνω στο μακεδονικό ζήτημα. Οι δύο λαοί, ελληνικός και μακεδονικός, παλεύουν από κοινού για τη λευτεριά τους… Σαν αποτέλεσμα της νίκης, ο μακεδονικός λαός θ’ αποφασίσει μόνος του πώς θέλει να ζήσει και να κυβερνηθεί». Δεν θα διστάσει μάλιστα να παρουσιάσει τον Παύλο Μελά ως Έλληνα…κομιτατζή που «έσφιγγε τη θηλειά στον λαιμό του μακεδονικού λαού», ο οποίος «στέναξε κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς» («Κομμουνιστική Επιθεώρηση», 1 Μαρτίου 1947).

Την διακήρυξη αυτή, σχολίασε στις 3 Δεκεμβρίου 2006 («Καθημερινή»), το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, Λεωνίδας Κύρκος:

Με εκείνη την περίεργη και κατάπτυστη 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακήρυξε ο Ζαχαριάδης το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, ο πατέρας μου διαφωνούσε μέχρι το τελευταίο του κύτταρο. Και του λέγανε, πες μια λέξη εναντίον της μπαρμπα-Μιχάλη και έχεις το παιδί σου εντάξει, και αρνήθηκε. Φίλοι του, όπως ο Στέφανος ο Στεφανόπουλος, του το μήνυσε στη φυλακή. Μιχάλη, ξέρω ότι είσαι αντίθετος με την 5η ολομέλεια. Μια λέξη δικιά σου αρκεί, να βγεις να την καταδικάσεις. Εδειξε σαν άνθρωπος ένα απίστευτο μεγαλείο. Αυτό βέβαια το καταλογίζω στον εαυτό μου.

Η Έλλη Παππά, δημοσιογράφος του παράνομου «Ριζοσπάστη», στέλεχος του ΚΚΕ και σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, αναφέρει στο βιβλίο της «Μαρτυρίες μιας διαδρομής»:

Βράδυ, με καλά κλεισμένα τα πορτοπαράθυρα, ακούγαμε τον σταθμό. Μετέδιδε τις αποφάσεις της Ολομέλειας. Ήμασταν προσηλωμένοι στο άκουσμά τους και ξαφνικά ήρθαν και η απόφαση για το μακεδονικό και η θέση για τη σλαβομακεδονική μειονότητα και η υπόσχεση για την παροχή αυτονομίας. Κι εγώ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την αντίδρασή μου. «Αυτή η απόφαση είναι καρμανιόλα για τον αγώνα και για τους αγωνιστές», είπα… Ποιες ανάγκες επέβαλαν μιαν απόφαση τόσο επικίνδυνη, και μάλιστα στις πιο κρίσιμες στιγμές του εμφυλίου πολέμου, δεν εξηγήθηκε ποτέ ικανοποιητικά… Πώς και γιατί το Κόμμα υιοθέτησε αυτή την άποψη στη διάρκεια του εμφύλιου σηκώνει κάποιες εξηγήσεις, έστω και απαράδεκτες. Το πως τη διατηρούσε, και μάλιστα φανατικά, έως τη δεκαετία του ’60 είναι, για μένα τουλάχιστον, αίνιγμα που δεν μπόρεσα να λύσω. Το ερώτημα είναι αν και πότε εγκατέλειψε αυτή την αντίληψη. Κι όμως, η απόφαση εκείνης της Ολομέλειας έγινε αληθινή λαιμητόμος για αγωνιστές, αφού, είτε συμφωνούσαν είτε όχι μ’ αυτήν, ήταν υποχρεωμένοι να την υπερασπίζονται στα στρατοδικεία κι ήταν πολλοί εκείνοι που καταδικάστηκαν σε θάνατο και πήγαν στο εκτελεστικό μόνο και μόνο γιατί δεν δέχτηκαν να καταδικάσουν την 5η Ολομέλεια. Και πως να την καταδικάσουν, όταν αυτό θα σήμαινε δήλωση μετανοίας;

Ωστόσο, οι διακηρύξεις του ΚΚΕ για αυτοδιάθεση του «μακεδονικού λαού», δεν ήταν άσχετες με τις συγκυρίες της εποχής. Ο εμφύλιος είχε πάρει άσχημη τροπή για το ΚΚΕ και ο ΔΣΕ έπασχε από λειψανδρία. Οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας, αποτέλεσαν μια ελπίδα ανάκαμψης, καθώς το 1949, έφτασαν ν’ αποτελούν μέχρι και το 40% του ΔΣΕ, παρ’ ότι ήταν γνωστές οι αποσχιστικές βλέψεις τους.

Οι αναφορές του ΚΚΕ και της Αριστεράς σε σλαβομακεδονική εθνότητα και μειονότητα, παρ’ ότι αργότερα η ιδέα της «ανεξάρτητης Μακεδονίας» εγκαταλείφθηκε ακόμη κι απ’ τον ίδιο τον Ζαχαριάδη, δεν σταμάτησαν, τόσο μέσα από κομμουνιστικά έντυπα (π.χ. «Αυγή», στις 11-1-1962: «Η ύπαρξη σλαβομακεδονικής μειονότητος στην Ελλάδα είναι γεγονός!»), όσο κι από δηλώσεις πολιτικών (Ηλίας Ηλιού, σε ομιλία στην Βουλή, στις 2-8-1963: «Υπάρχει πραγματικά στην ελληνική Μακεδονία μια μειονότης, που δεν απολαμβάνει τα δικαιώματα, που πρέπει να απολαμβάνει»).

Πραγματικό σάλο όμως, είχε προκαλέσει ο βουλευτής της ΕΔΑ, Μανώλης Γλέζος, όταν στα πλαίσια της απονομής σ’ αυτόν του «Βραβείου Ειρήνης Λένιν», στις 30 Ιουλίου 1963 στην Μόσχα, και σύμφωνα με όσα μετέφερε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, μέσω του ανταποκριτή του Ραφαέλι, «εξεφράσθη υπέρ της λύσεως του προβλήματος των μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικοί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». Η απάντηση αυτή ήρθε, μετά από ερώτηση Καναδού δημοσιογράφου (αυτό δεν ήταν τυχαίο, καθώς οι «μακεδονικές» οργανώσεις στον Καναδά είχαν ιδιαίτερη δράση) και σύμφωνα με τις έρευνες του τότε πρωθυπουργού Παναγιώτη Πιπινέλη, το Γαλλικό Πρακτορείο επιβεβαίωσε τα λεχθέντα, ενώ δεν ήταν το μόνο που δημοσίευσε αυτή την δήλωση.

Ο Γλέζος διέψευσε την δήλωση αυτή, αλλά οι Γάλλοι ουδέποτε ανασκεύασαν την είδηση, αν και είναι άγνωστο αν τους ζητήθηκε κάτι τέτοιο, παρ’ ότι η ΕΔΑ απείλησε με μήνυση…

Σχεδόν 30 χρόνια αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου 1992, κι ενώ έχει ήδη προκύψει από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας η «Δημοκρατία της Μακεδονίας», η αρχηγός του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, θα συνταχθεί με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς στην κοινή γραμμή που όριζε ότι δεν θα γίνονταν δεκτή απ’ την Ελλάδα, καμμία ονομασία του νεοσύστατου κράτους των Σκοπίων που θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της. Είναι όμως αργά… Ειδικά το ΚΚΕ, είχε προσφέρει ήδη άφθονο και «πολύτιμο» υλικό προς εκμετάλλευση στους Σκοπιανούς…

Συνεχίζεται…