Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-1941 ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ

Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ 1940-1941 ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ

Η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ξαναθυμίζει στους ανά την υφήλιο Έλληνες τη δόξα και το μεγαλείο της Ελλάδας, τη μέγιστη προσφορά της στη νίκη των συμμάχων και το πανάκριβο τίμημα της δόξας, που κατέβαλλε κατά τον Β. Παγκόσμιο πόλεμο, ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του Ιταλικού φασισμού και του Γερμανικού ναζισμού,που καταγράφησαν με χρυσά γράμματα στην παγκόσμια ιστορία.

Με την αδιάψευστη γλώσσα των αριθμών η Ελλάδα ήταν η χώρα που αντέταξε την πιο σθεναρή άμυνα και την πιο δυνατή αντίσταση στις δυνάμεις του άξονα Βερολίνου – Ρώμης, γεγονός το οποίο αποδεικνύεται από τις τεράστιες σε μέγεθος υλικές καταστροφές και τις ακόμη μεγαλύτερες θυσίες αίματος κατά τον επάρατο εκείνον πόλεμο, κατ’ αναλογία πάντοτε με τον πληθυσμό της και τα μέσα που διέθετε.

Τα γεγονότα τα οποία διαδραματίσθηκαν κατά τον φοβερό εκείνο πόλεμο δεν ήσαν απλά σημαντικά, αλλά κοσμοϊστορικά και είχαν τεράστια σημασία για την υπόσταση και την ιστορική πορεία του έθνους μας. Δεν είναι τυχαίο, ούτε άνευ σημασίας το γεγονός ότι και αυτός ακόμη ο Χίτλερ δήλωσε στις 11 Ιουνίου του 1941 το ακόλουθο: «Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διαπιστώσω ότι εξ’ όλων των αντιπάλων μόνον ο Έλλην στρατιώτης πολέμησε με παράτολμο πάθος και υψίστη περιφρόνηση προς τον θάνατο».

Εκτός όμως αυτού και πολλοί άλλοι ηγέτες μεγάλων κρατών έκαναν εγκωμιαστικές δηλώσεις για την ηρωική αντίσταση της Ελλάδας. Το μέγεθος όμως της προσφοράς και των θυσιών μαρτυρεί περίτρανα και η αδιάψευστη γλώσσα των αριθμών η οποία λέγει ότι: από τις χώρες που πήραν μέρος στην άμυνα κατά του άξονος, η Ελλάς κράτησε 219 ημέρες από τις 28/10/1940 μέχρι τις 3/6/1941 με την τελευταία μάχη, την εκτέλεση όλων των γενναίων κατοίκων και την εκ θεμελίων καταστροφή του ηρωικού χωριού ΚΑΝΔΑΝΟΥ της Κρήτης.

Τσεχοσλοβακία, Δανία και Λουξεμβούργο παραδόθησαν αμαχητί. Μετά την ηρωική αυτή αντίσταση, η οποία τελικά εκάμφθη κάτω από την πίεση των δύο μεγάλων αυτοκρατοριών, οι οποίες διέθεταν τις πιο σύγχρονες πολεμικές μηχανές της εποχής εκείνης (σιδερόφρακτες στρατιές), οι κατακτητές διαμοίρασαν την Ελλάδα σε τέσσερεις ζώνες κατοχής,ως εξής: Στην Γερμανία, που κατέλαβε τα πλέον στρατηγικά σημεία της χώρας. Στην Ιταλία που κατέλαβε την Κεντρική, την Νότιο και τα Νησιά. Στην Βουλγαρική που κατέλαβε τη Μακεδονία και τη Θράκη (πλην της Παρεβρίου περιοχής την οποίαν κατέλαβαν οι Γερμανοί). Τέλος στην Αλβανοϊταλική, που κατέλαβε την Ήπειρο. Είχαμε  δηλαδή, τετραπλή κατοχή.

Κατά την διάρκια της διπλής αυτής κατοχής που κράτησε από 3/6/1941 μέχρι τις 12/10/44 που απελευθερώθηκε η Αθήνα και στις 18/10/1944 επαναπατρίσθηκε η ελληνική κυβέρνηση του αείμνηστου Γ. Παπανδρέου, η Ελλάδα υπέστη πρωτοφανείς και ανυπολόγιστες καταστροφές, τόσο στον Εθνικό μας πλούτο, όσο και προπάντων σε ανθρώπινες υπάρξεις. Βάσει επίσημων στοιχείων του ΟΗΕ και του Εθνικού Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου (Ε.Ε.Γ.Ε.Π.), η Ελλάδα έρχεται  1η σε απώλειες με ποσοστό 10% επί του πληθυσμού της με δευτερη τη Σοβιετική Ενωση με ποσοστό 2,8%. Τρίτη την Ολλανδία με 2,2%. Τέταρτη την Γαλλία με 2%. Πέμπτη την Πολωνία με 1,8. Έκτη την Γιουγκοσλαβία με 1,7% και έβδομο το Βέλγιο με 1,7%.

Σε ό,τι αφορά τις εκτελέσεις στα εκτελεστικά αποσπάσματα, έχουμε τα εξής: Οι Γερμανοί εκτέλεσαν 50.000 έλληνες πατριώτες. Οι Ιταλοί 8.000. Οι Βούλγαροι στη Μακεδονία και στη Θράκη 25.000 και οι Αλβανοί 1.165. Τον βαρύτατο αυτόν φόρο αίματος και θυσιών δεν θα πρέπει να το αφήσουμε να τον καλύψει το πέπλο της λήθης και της λησμονιάς, όχι γιατί πρέπει να συντηρούμε το μίσος για κείνους που προκάλεσαν τις πρωτοφανείς εκείνες συμφορές, αλλά γιατί η λησμονιά αποτελεί ασέβεια και περιφρόνηση προς εκείνους τους αθώους οι οποίοι θυσιάστηκαν στο βωμό της τιμής και του καθήκοντος  προασπιζόμενοι τα όσια και τα ιερά της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, τα οποία αποτελούν τα ύψιστα ιδανικά της φυλής και του Εθνους των Ελλήνων, αλλά και σε όλους εκείνους οι οποίοι έμειναν διά βίου ανάπηροι και ακρωτηριασμένοι.

Το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ας αποτελέσει μια υπόσχεση, έναν όρκο στην ιερά μνήμη των αθώων χιλιάδων θυμάτων των Ελλήνων και των εκατομμυρίων αθώων θυμάτων όλου του κόσμου που έχασαν άδικα τη ζωή τους  κατά τον φοβερό εκείνο πόλεμο.

Ο ανά την υφήλιο Ελληνισμός, ο οποίος αποτελεί την, κατά την αρχαιότητα αποκαλούμενη «ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ», ο οποίος διακατέχεται έντονα από υψηλό εθνικό φρόνημα και διαπρέπει στις χώρες που τον φιλοξενούν, αισθάνεται ιδιαίτερη τιμή και υπερηφάνεια για την ένδοξη και ηρωική αντίσταση την οποία αντέταξε η γενέτειρά του, το τίμημα της οποίας υπήρξε ΥΨΗΛΟ, τόσο σε υλικές καταστροφές αλλά και προπάντων σε πολυάριθμες ανθρώπινες υπάρξεις.

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ!

Διά χειρός  Γιώργου Κουβάτσου

Υπόμνημα
Θα αποτελούσε… παράληψή μας να μην αναφερθούμε και στις εορταστικές τελετές και ομιλίες σε όλη την Παροικία της Σουηδικής Αραβίας, όπου όλοι ανεξαιρέτως οι σύμβουλοι της εδώ ομοσπονδίας ανέλαβαν και έφεραν εις πέρας, παρευρισκόμενοι και συμμετέχοντες στις εορταστικές εκδηλώσεις, μαζί με εκπροσώπους του ΟΗΕ, του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, του ÅSE GYMNASIUM, του STOKXOLMS KOMMUN και άλλων βαρύγδουπων προσωπικοτήτων από τις προαναφερόμενες χώρες, επιβεβαιώνοντας  με αυτόν τον τρόπο, το πόσο απαραίτητοι και χρήσιμοι για την ύπαρξη και διάδοση των ιστορικών  παραδόσεων και εθίμων, είναι.

Advertisements

3 Responses

  1. Έλληνες της Σουηδίας καλησπέρα,

    Διάβασα το άρθρο σας για την 28η Οκτωβρίου 1940, τα λέτε σωστά΄αλλά εγώ έχω μια απορία. Γιατί γιορτάζουμε την επέτειο έναρξης ενός πολέμου και δεν γιορτάζουμε τη λήξη τουπολέμου που ήταν και η τελική νίκη μας ?
    Να εξυπηρετεί άραγε κάποια σκοπιμότητα ή μήπως έγινε από αφέλεια ?
    Αν έχετε την καλωσύνη απαντήστε μου στο blog της Μεσσηνίας το http://messiniaka.blogspot.com, ή στο
    e-mail: agsaouti@gmail.com

  2. Φίλε Antonio,
    Είναι πράγματι αυτό που γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;
    Την έναρξη δηλαδή ενός πολέμου;
    Δεν νομίζω!
    Αυτό που γιορτάζουμε είναι ο «τσαμπουκάς» και η «τρέλα» του Έλληνα. Γιορτάζουμε την ομοψυχία και τη συσπείρωση των Ελλήνων.
    Γιορτάζουμε, ίσως, την ικανότητα των Ελλήνων να παραμερίζουν τις μεταξύ τους διαφορές και να ενώνονται εναντίον ενός εξωτερικού εχθρού.
    Μην ξεχνάς ότι το ΟΧΙ του Ι. Μεταξά, που ταυτίζονταν με το λαϊκό συναίσθημα, μετέτρεψε τον Μεταξά από δικτάτορα σε μπαρμπα-Γιάννη, κυρ-Γιάννη ακόμα και σε «πατέρα της νίκης».
    Λέω παραπάνω για «τσαμπουκά» και «τρέλα» του Έλληνα γιατί το ΟΧΙ το είπε τη στιγμή που σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη είχε ήδη υποκύψει στις δυνάμεις του Άξονα.
    Και φυσικά γιορτάζουμε επίσης την ανδρεία, την αυτοθυσία και τη δόξα του ελληνικού λαού.
    Από την άλλη δεν γνωρίζω πώς και από ποιον καθιερώθηκε (επίσημα) ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η επέτειος άρχισε να εορτάζεται από τον ελληνικό λαό με εκδηλώσεις ήδη από τον επόμενο χρόνο (1941), εν μέσω κατοχής, πριν δηλαδή τη λήξη του πολέμου, αψηφώντας μάλιστα την απαγόρευση, με θανατική ποινή στους παραβάτες, από την κυβέρνηση των δωσίλογων.

    Σκοπιμότητα ή αφέλεια;
    Εδώ που τα λέμε, γιορτάζει ποτέ η Ελλάδα λήξεις πολέμων;
    Για παράδειγμα του πολέμου που έληξε στο Γράμμο και το Βίτσι;

  3. Aν πράγματι η γιορτή αυτή ξεκίνησε το 1941, τότε υπάρχει εξήγηση και αυτή δεν είναι άλλη από τον ενθουσιασμό που διακατέχει γενικά τους Έλληνες, τον “τσαμπουκά” όπως λες κι’ εσύ που δεν καταλαβαίνουμε τίποτε και ορμάμε πάνω στον κίνδυνο χωρίς να το πολυσκεφθούμε τους κινδύνους που διατέχουμε.
    Γι’ αυτό ξεχωρίζουμε από όλους τους άλλους λαούς.
    Όσο για τον Ι. Μεταξά εδώ θα διαφωνήσω λίγο, αφού ο Μεταξάς ήταν “παιδί” του Χίτλερ και όχι του Μουσολίνι.
    Αν σκεφθούμε ότι ο Μουσολίνι πήρε την απόφαση να επιτεθεί στην Ελλάδα χωρίς να ενημερώσει το Χίτλερ, τότε επόμενο ήταν ο Μεταξάς να πει όχι στόν Μπουσολίνι.
    Πάντως σ’ ευχαριστώ για την απάντηση και όσοι θέλουν να προσθέσουν κάτι συμπληρωματικό στις απόψεις μας, θα τις δεχθώ με μεγάλη ευχαρίστηση μου.

Comments are closed.