ΤΟ ΠΡΙΝ, ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

Αναπάντητοι προβληματισμοί

Αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν και προσδιορίσει την αρχή των πολιτικών εξελίξεων, ως προς την πορεία του τότε μεταναστευτικού φορέα, που ακόμη λέγεται Ο.Ε.Σ.Κ.Σ. τότε θα ανατρέξει στην περίοδο που ξεκίνησε και η ίδρυσή της, το 1972.Θά πρέπει επίσης να ξαναθυμηθούμε κάτω από ποιες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, οδηγήθηκαν οι τότε σύλλογοι της Στοκχόλμης, Södertälje, Norrköping, Borås, Göteborg να ιδρύσουν την σημερινή ομοσπονδία.

Το 1972 υπήρχε το πολιτικό κίνητρο για ένωση των μεταναστών για κοινό αγώνα, έναν κοινό στόχο. Το φάσμα του κινητοποιημένου Ελληνισμού, που ήταν τότε ενάντια στην χούντα, ήταν ευρύτατο και κάλυπτε πλέον του 90% των Ελλήνων της Σουηδίας και χαρακτηρίζονταν από Έλληνες όλων των κομματικών αποχρώσεων και τάσεων, σύμφωνα με μαρτυρίες και αφηγήσεις ανθρώπων που πρωταγωνιστούσαν στα γεγονότα και στις εξελίξεις. Όσον αφορά τις κοινωνικές συνθήκες που ζούσαν οι Έλληνες της εποχής εκείνης, ήταν κάπως συγκεχυμένες, θα λέγαμε. Λιγότερα παιδιά, μικρότερο εκπαιδευτικό πρόβλημα λιγότεροι νεολαίοι.

Από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησαν απειράριθμα γεγονότα μέσα και έξω της ομοσπονδίας που επηρέασαν την προσφορά και τη ζήτηση. Η υλική και ηθική συμπαράσταση από Ελλάδα και οι διεθνείς υποχρεώσεις/προσκλήσεις προς την ομοσπονδία, που φυσική συνέπεια προέκυψαν, ήταν τέτοιου ειδικού βάρους που η εξασθενημένη τότε ομοσπονδία, μετά δυσκολίας απορροφούσε και ημιτελώς εκπληρούσε. Οι αιτίες πάμπολλες. Σύμβουλοι απ’ όλες τις παρατάξεις, μη ικανοί να ανταποκριθούν και να εκπληρώσουν το βάρος των υποχρεώσεων που αναλάμβαναν. Σύμβουλοι που επιλέγονταν από τις παρατάξεις στα… τυφλά… ελλείψει άλλων. Αναχωρήσεις έμπειρων και μη, για διάφορες αιτίες. Εσωπαραταξιακές διαφορές, για το ποιος θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο (παρ’ όλη την απελπιστική αγραμματοσύνη τους, κι έχοντας σαν κύρια εφόδια τους ψήφους των συγχωριανών τους), αντανακλούσαν στη δράση και την συμπεριφορά των συμβούλων, με αποτέλεσμα την αδρανοποίηση ολική ή μερική των συμβούλων. Και φθάσαμε στην σημερινή σήψη και πολιτικοαπολίτικη διαφθορά (σύμφωνα και με τις αιωρούμενες και αναπάντητες κατηγορίες προς πάσαν κατεύθυνση).

ΣΗΜΕΡΑ η Ελληνική Παροικία χρειάζεται έναν καινούργιο φορέα που θα απαρνηθεί τα προπατορικά αμαρτήματα αριστερού, δεξιού, κεντρώου, έναν φορέα που θα αποδέχεται τις νέες ιδέες, τον πολυδιάστατο διάλογο, τις αναλύσεις και τοποθετήσεις των εθνικών μας θεμάτων και την διοχέτευση τους στην κοινωνία που ζούμε. Αντί αυτών, δυστυχώς έχουμε, κομματικούς μισθοφόρους, για να μας καθοδηγούν, εδώ στη Σουηδία. Έχουμε ανθρώπους οι οποίοι βαρύνονται με πολλές αναπάντητες κατά καιρούς κατηγορίες, για διασπάθιση, δημόσιου χρήματος, Ελληνικού και Σουηδικού. Έχουμε ανθρώπους, ηγήτορες στην Ο.Ε.Σ.Κ.Σ. των οποίων οι επαφές με υπαλλήλους της Ελληνικής Πρεσβείας, δημιουργούν τεράστιους προβληματισμούς και απορίες, για το πώς διαχειρίζονται χρήματα του Ελληνικού λαού. Όπως ανέφερε η ίδια η Κα εκπρόσωπος Τύπου της Πρεσβείας, προ ημερών, παρουσία του Αντιπροέδρου της Ελληνικής Βουλής, έχουν παραχωρηθεί επιδόματα, δεκάδων χιλιάδων Ευρώ, προς την Ο.Ε.Σ.Κ.Σ. Και πιστεύομεν χωρίς να τα έχουν ανάγκη, διότι απολαμβάνουν τους καρπούς των 1.600.000 κορονών Σουηδίας.

Και όχι μόνο, αυτά τα ανεξέλεγκτα, πιστεύομεν, επιδόματα, δεν έχουν αναφερθεί σε κανέναν από τους συμβούλους του Δ.Σ., αλλά ούτε και στο προηγούμενο συνέδριο έγινε αναφορά από κανέναν λογιστή, για την ύπαρξη αυτών των επιδομάτων από τα χρήματα του κατά τα άλλα δεινοπαθούντος Ελληνικού λαού, όπως αγρίως κραυγάζουν στους Αθηναϊκούς δρόμους οι επαγγελματίες μπουκαδόροι/καταληψίες, του κόμματος στο οποίο, οι ηγήτορες της Ο.Ε.Σ.Κ.Σ., ανήκουν.

Ίσως τα επιδόματα αυτά, να τα χορηγούν από τον μισθό τους, αι κυρίαι Τύπου και Πολιτιστικών, για τόσον… βαρύγδουπα όσον και… ανεξήγητα… καλλιτεχνικά γεγονότα, που λαμβάνουν χώρο, στην Ελληνική παροικία, εν όψει… τουριστικής περιόδου, εν Ελλάδι με το πολύ… λάδι.

Επ’ αυτού, ίσως, ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου καλόν θα ήταν να λάμβανε ίδια γνώση, ως γνώστης και των σουηδικών γενομένων, φθοροποιών σε πολλές περιπτώσεις, την κοινή γνώμη..

«΄Εδώ και λίγα χρόνια το επίσημο Πα.Σο.Κ., Σουηδίας δεν συμμετέχει στην Ομοσπονδία. έχοντας σοβαρές ενστάσεις αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας της. Η απουσία του μεγαλύτερου μέρους του Απόδημου Ελληνισμού πλήττει την ενότητα και φυσικά το κύρος της Ομοσπονδίας». Αυτά, μεταξύ άλλων, ανέφερε στο τελευταίο συνέδριο πριν έναν χρόνο η βουλευτής του Πα.Σο.Κ. Εύα Καϊλή.

Εάν η μεταναστευτική πολιτική της Ομοσπονδίας παρέμενε ζωντανή, ανανεωμένη σε πρόσωπα και θέσεις, ενημερωμένη και πληροφορημένη και συμμετέχουσα σε κάθε τι που την αφορά, εντός ή εκτός της Σουηδίας, εκμεταλλευόμενη εποικοδομητικά την αμέριστη συμπαράσταση της Ελληνικής και της Σουηδικής πλευράς, τότε το μέλλον της θα ήταν σίγουρα, ευοίωνο και οι ελπίδες αναπτερωμένες. Όμως, ούτε Ελληνική νεολαία υπάρχει, δυστυχώς, που να ενδιαφέρεται για το μέλλον της, για την πολιτιστική της ταυτότητα, για τις ρίζες της, ούτε Ελληνική Ομοσπονδία Νεολαίας που να δικαιολογούνται τόσα μεγάλα επιδόματα. Άρα ο νοών νοείτο.

Αυτούς που αύριο θα είναι 5 με 6 χρόνια γεροντότεροι (πουρέδες ή χούγιαυλα), ποιοι νέοι θα τους διαδεχθούν; Ίσως αυτοί που ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ τα επιδόματα. Αλλά από ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει συνέχεια, ούτε από νεολαία ούτε από… γερολαία για να διαδεχθεί αέρα κοπανιστό και φρου φρου κι αρώματα, γαρνιρισμένα με επιδόματα.

Διά χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

We are only in it for the moneyWe are only in it for the money!

Advertisements

ΟΙ ΕΝΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ

(Νταβατζής σημαίνει προαγωγός, προστάτης, απατεώνας, λωποδύτης, κατεργάρης, μηνυτής, κατήγορος, απαιτητής, διεκδικητής, σύμφωνα με το Ετυμολογικό Λεξικό του Γ. Μπαμπανάση «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ»).

Στη σημερινή Ελλάδα το πιο εύκολο πράγμα, που θα μπορούσε να καταφέρει κανείς, είτε σαν άτομο είτε σαν ομάδα ατόμων, είτε σαν κοινωνικό σύνολο, είτε σαν πολιτικό κόμμα, είναι να καταστρέψει, ό,τι έχει απομείνει από μια διασυρμένη σε κοινωνική και οικονομική αποσύνθεση χώρα, που λέγεται Ελλάδα. Αυτό ακριβώς πράττουν οι κομουνιστές και σήμερα, όπως πάντα, φωνάζουν και ωρύονται, βγάζοντας τα βιώματά τους στη φόρα, στο όνομα ως συνήθως «κάποιου λαού».

Δεν μας διευκρινίζουν, όμως, τίνος λαού. Του Λαού των εφοριακών, των ταξιτζήδων, των περιπτεράδων, των βενζινοπωλών, των μαγαζατόρων, που έχουν θησαυρίσει επειδή δεν πληρώνουν φόρους, κλέβοντας το κράτος ή του Λαού των γιατρών, των δικηγόρων, των μηχανικών, των δημοσίων υπαλλήλων, των παπάδων, των λιμενεργατών (παλαιότερα, όταν γεννιόταν αγόρι στη Δημητσάνα, Μάνης, τηλεφωνούσαν στο λιμάνι Πειραιώς, για κράτημα θέσης εργασίας, όταν μεγάλωνε, το παιδί), που δήλωναν ετήσιο εισόδημα από 1.000 έως 1.200 ή του Λαού με τις 16.000 πισίνες και τις τριώροφες βίλες, σε καταπατημένα δάση και παραλίες.

Αυτός λοιπόν ο λαός με μπροστάρηδες τους πολιτικούς ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως, οδήγησε την Ελλάδα στον γκρεμό. Επί πέντε χιλιάδες χρόνια λέγαμε, στο χείλος του γκρεμού. Τώρα είναι μέσα στον γκρεμό και κρατιέται με χέρια και πόδια, από το σχοινί που έριξε, για να την σώσει το Δ.Ν.Τ., βάσει της συμφωνίας που υπέγραψε η Ελλάδα μαζί με άλλες 182 χώρες, αποδεχόμενες τους όρους που κάθε παραβάτης/χώρα θα ακολουθούσε. Καλή ώρα σαν σήμερα.

Κάτω από τις επικαλύψεις, δυστυχώς, της προσχηματικής (σημαίνει κάλυμμα, μανδύας) δικαιοσύνης στην χώρα μας, διεπράχθησαν τα μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα της σύγχρονης Ευρώπης. Το οικονομικό έγκλημα, είναι το απαύγασμα (ακτινοβολία, λάμψη) και η πιστή απεικόνιση της πολιτικής ενοχής και της έμεσης ανεκτικότητας και συνεργίας, των Ελλήνων πολιτών (όλοι οι προαναφερόμενοι). Γνωστό είναι βεβαίως το παγκόσμιο φαινόμενο σε χώρες οικονομικά και κοινωνικά εξαθλιωμένες και προβληματικές (π.χ. Βολιβία με τα καρτέλ κοκαΐνης, Ελλάδα με τα καρτέλ σήψης και διαφθοράς) να συνυπάρχουν δύο κοινωνικές τάξεις κατοίκων, οι λίγοι, πολύ πλούσιοι και οι πολλοί, πολύ φτωχοί. Η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτήν την κατηγορία. Οι κοινωνικές τάξεις είναι τρεις. Οι λίγοι, πάρα πολύ πλούσιοι, περίπου 3.000 οικογένειες, κατέχουν το 50% του πλούτου .

Οι  πλούσιοι, όπως Εκκλησία, μοναστήρια, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, Εφραίμ, αποτελούντες το 40% των κατοίκων. Το υπόλοιπο 10% ανήκει στους από ανέκαθεν μη έχοντες, δηλαδή στα όρια της φτώχιας, κάτοικους. Διά ταύτα όλοι οι πολιτικοί μετά την «επταετία», επωμίζονται τις ευθύνες του παράνομα συσσωρευμένου πλούτου και τις συνέπειες των νόμων, εφόσον είναι αποδεδειγμένα, αξιόποινες πράξεις εις βάρος του κράτους. Είναι συνεργοί σε καταχρήσεις και διασπάθιση δημόσιου χρήματος, αποκομίζοντας ίδια οφέλη. Άρα είναι εθνική προδοσία, εφόσον ή Ελλάδα στην κυριολεξία και χωρίς υπερβολή οδηγήθηκε σε πτώχευση. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί και οι παραφυάδες τους συνακόλουθοι της κλίκας των πολιτικών, όλη αυτήν την περίοδο, από τότε έως σήμερα, δισεκατομμυριούχοι του σήμερα, μεγαλοαπατεώνες, καταχραστές του Ελληνικού Δημόσιου, να δηλώσουν πού βρήκαν τις τεράστιες περιουσίες τους και τις… 16.000 πισίνες στην Αττική.

Αυτό εννοούσε o Γ. Παπανδρέου προ των εκλογών  του 2009, όταν έλεγε ότι τα χρήματα θα τα βρούμε εντός Ελλάδος. Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Απεδείχθη ότι τόσο απλό δεν είναι να τους τα πάρει αμέσως από τις τσέπες τους, για να αποπληρώσει τα χρέη, όπως υπολόγιζε, παρότι είναι ευκρινέστατα αναγνωρίσιμοι. Όλοι δεν κέρδισαν στο λόττο. Ήδη η Ελλάδα από σήμερα με την υποχρεωτική καθοδήγηση του Δ.Ν.Τ., διέβη το κατώφλι ενός νέου κεφαλαίου στην ιστορία της, μιας νέας πορείας που στην διάρκειά της, ΟΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΑΜΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.


Ακόμη και οι καλοζωισμένοι κομουνιστές του σήμερα θα κάθονται, τότε, σε μια γωνιά και θα κλαίνε τη μοίρα τους, για το κακό που τους βρήκε, με τη διάσωση της πατρίδας του 95% των Ελλήνων. Η ευημερία τους βασίζεται στη δυστυχία του διαλυμένου κράτους, και η ενέργειά τους πηγάζει από την καταπάτηση των νόμων και τη διάλυση της κοινωνίας. Μισέλληνες και αλλόφρονες, κατ’ ευφημισμό, δέ, αριστεροί. Όχι περισσότεροι των πεντακοσίων, προξενούν καταστροφές και διασύρουν την διαλυμένη ήδη χώρα μας. Πρέπει να υποστούν αυστηρές ποινές για αντεθνική δράση και να δικαστούν σαν επίορκοι των νόμων και του Συντάγματος Να τι έλεγε κάποιος Μαΐλης, στέλεχος του ΚΚΕ: «δεν αποδεχόμαστε το Ελληνικό Σύνταγμα». Αν αυτό δεν είναι εθνική άρνηση αποδοχής των νόμων του κράτους, δηλαδή προδοσία, τότε τι άλλο μπορεί να είναι; Η δε κ. Παπαρήγα ακολουθώντας την προτροπή της «πάρτε τους με τις πέτρες» συνέχισε με παραινέσεις στους επαγγελματίες μπουκαδόρους της, «Επίθεση, ανυπακοή, υπόσκαψη του εχθρού από τα μέσα».
Να τι έλεγε το 2ο Συνέδριο της  Κομουνιστικής Διεθνούς με μια απόφασή του, προς τους κομουνιστές βουλευτές: «Να θυμάσαι ότι δεν είσαι ένας νομοθέτης που αναζητεί κοινή γλώσσα με άλλους νομοθέτες, αλλά ένας αγκιτάτορας (αγκιτάτσια σημαίνει η κινητοποίηση ενός πλήθους ανθρώπων, για άμεσους πρακτικούς σκοπούς.) του κόμματος που έχει σταλεί στον εχθρό, για να εφαρμόσει τις αποφάσεις του κόμματος. Το Κ.Κ. μπαίνει στη Βουλή όχι για να αναπτύξει εκεί μια εποικοδομητική δράση, αλλά για να υποσκάψει από μέσα τον αστικό κρατικό μηχανισμό και την ίδια τη Βουλή. Οι βουλευτές μας οφείλουν να καταθέτουν νομοσχέδια που έχουν καταστρωθεί αποκλειστικά για δημαγωγικούς σκοπούς, όχι για να υιοθετηθούν αλλά για να κάνουν αγκιτάτσια.».

Αυτά και πολλά άλλα θα κάνουν τα κόκαλα του Καραμανλή που τους νομιμοποίησε βάζοντάς τους στη Βουλή το 74 να τρίζουν. Έτσι και σήμερα, βάση αυτής της αρχής, το ΚΚΕ καταπατάει τους νόμους του κράτους. Δεν συμμετέχει σε προσκλήσεις της κυβέρνησης για πανεθνική κινητοποίηση διάσωσης της οικονομίας. Δεν συμβάλλει στην κοινωνική ηρεμία και συνοχή, αλλά την σαμποτάρει, εμποδίζοντας προσεγγίσεις ξένων πλοίων. Και κάνει καταλήψεις υπουργείων και άλλων δημόσιών χώρων, δημιουργώντας κοινωνικές αναταραχές και διαρκή δυσφήμηση της χώρας στο εξωτερικό. Αν αυτό δεν είναι εθνική προδοσία, εν καιρώ ειρήνης, τι άλλο μπορεί να είναι; Κανείς λογικός πολίτης και νοικοκύρης ψηφοφόρος από το 95% των Ελλήνων δεν μπορεί να μην απορεί και να τρομάζει με τη δειλία που δείχνει η σημερινή κυβέρνηση, με την ανοχή της, απέναντι στο κόμμα αυτό… βαμπιρικών προδιαγραφών,…

Χρυσοχοΐδη χρόνος δεν περισσεύει ούτε δυνάμεις…

Διά χειρός

Γιώργου Κουβάτσου