ΜΑΤΑΙΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ

Επειδή την σήμερον ημέρα ο χρόνος και η ψυχική διάθεση είναι από τα πλέον πολύτιμα αγαθά που διαθέτει κάθε ελεύθερος άνθρωπος, πριν φθάσει στο σημείο να τα διαθέσει, το μελετάει αρκετά, πριν τα καταναλώσει άσκοπα και πάνε χαμένα. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση το σκέπτομαι πριν αποφασίσω να κοσκινίσω κριτικώς το πλήθος των ιστοσελίδων ή του καθημερινού τύπου ελληνικού ή σουηδικού. Εξάλλου δεν είμαι και επαγγελματίας δημοσιογράφος ή έμμισθος γραφιάς σε κανενός το έντυπο. Απλούστατα μου αρέσει να «μοντάρω», να συνθέτω δηλαδή, λέξεις και έννοιες και όχι πράγματα.

Ενεργώ, όπως ενεργούσαν οι παλαιοί εκπαιδευμένοι κομμουνιστές, οι οποίοι είχαν σαν αρχή να μην πιστεύουν στην κομμουνιστική πραγματικότητα (δεν τους συνέφερε για ευνόητους λόγους), αλλά πίστευαν στην κομμουνιστική ορολογία. Έτσι και εγώ γράφω, επειδή μου αρέσει η λεκτική σύνθεση εννοιών, προσαρμοσμένη σε διάφορα γεγονότα της καθημερινότητας ή ιστορικά συμβάντα άκρως ενδιαφέροντα είτε σουηδικής είτε ελληνικής προέλευσης. Είτε αρέσουν είτε δεν αρέσουν, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Μ’ αρέσουν οι κρίσεις οι επικρίσεις, τα σχόλια, οι κριτικές, δέχομαι και τα πικρά και τα ξινά, από οπουδήποτε κι αν προέρχονται. Όμως, δεν μ’ αρέσουν οι αρρωστημένες φαντασιώσεις και τα ψέματα για δημιουργία εντυπώσεων. Με αηδιάζουν πολύ περισσότερο όταν καλύπτονται από την… μπούρκα της ανωνυμίας. Επειδή όμως επέλεξα, αυτό το είδος της γραφής και της δημοσίευσης των… προϊόντων μου, προσποιούμαι αδιαφορία και ως μη έχων αλλιώς να αντιδράσω, φυσικά. Εκ τούτου λοιπόν το ενδιαφέρον μου για το τι γράφουν οι άλλοι ή σε τι θέματα αναφέρονται και ποιους υπονοούν ή είναι μηδαμινό έως ανύπαρκτο.

Και αναφέρομαι συγκεκριμένα στις υπάρχουσες ιστοσελίδες. Τις προάλλες, λοιπόν, κάποιοι φίλοι με πληροφόρησαν ότι η… διαρκώς πετροβολούσα απέναντι ιστοσελίδα με συγκαταλέγει μεταξύ των μελών «μιας μικρής αντιδραστικής ομάδας, που κυριαρχεί στην πρώην ενορία Αγίου Ιωάννη και έχει οδηγήσει την Στέγη σε τέλμα». Έμεινα κατάπληκτος από τις βλακείες και τις ηλιθιότητες που γράφουν και δημοσιεύουν. Δεν μπορώ να κατανοήσω τι είδους απαιτήσεις έχουν από τους εαυτούς τους από την κοινωνία και τα παιδιά τους. Αποδεικνύουν ότι το μυαλό τους είναι ακόμη μυαλό παιδιού πρώτης δημοτικού (βεβαίως και δεν υφίσταται θέμα αποπλάνησης ανήλικου, καθότι και τας φρένας των διατηρούν, γνωρίζουν δέ, ενσυνείδητα, πότε θα εκδίδονται ως άλλες Κασσιανές… τα γραφόμενά τους, το αποδέχτηκε και ο δικηγόρος τους και τα χρονάκια τους τα έχουν να μη βασκαθούν).

Δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους, που δεν έχω ούτε άμεσες ούτε έμμεσες καν σχέσεις. Απλώς διότι έτσι έτυχε. Πολλά δε εξ’ αυτών των ονομάτων μου είναι τελείως άγνωστα. Πιστεύω όμως απόλυτα ότι πρέπει να είναι ενδιαφέροντες τύποι, άνθρωποι κοινωνικής καταξίωσης και ότι αγωνίζονται για την Ελληνική Παροικία χωρίς κομματικά κίνητρα και χωρίς να τους κατηγορεί κανείς ότι έκλεψαν τον εξοπλισμό και την επίπλωση της Στέγης. Κανείς επίσης δεν έγειρε κατηγορία εναντίον τους ότι καταχρώνται τις διάφορες κρατικές χορηγείες, προς ανύπαρκτες ή υπερφουσκωμένες μελών, νεολαίες και συλλόγους γυναικών, όπως διαδίδεται. Όπως τόσα εκκρεμούν εναντίον σας, κυρίες και κύριοι της μουσκεμένης σανίδας, από ξύλο απελέκητο. Διότι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου των κατηγοριών είστε υπόλογοι και ύποπτοι έναντι των νόμων. Άρα καλύτερα να συμπεριλαμβάνομαι μεταξύ αυτών, παρά με εσάς, που από τα γραφόμενα σας, αποδεικνύετε ότι ούτε εσείς οι ίδιοι, γνωρίζετε τι είδους «τύποι» είστε. Θα σάς αναφέρω εγώ λοιπόν τι είδους «αγέλη λυκοειδών» είστε. Είστε ένας πυρήνας ολίγων με σαθρές (σάπιες, ετοιμόρροπες από το πολύ… βρέξιμο) βάσεις και αρχές.

Τις βάσεις, τις βρήκατε έτοιμες, μετά την μεταπολίτευση, φτιαγμένες από άλλους και τις συντηρείτε, ακόμη με τα… δόντια (άλλων μασέλες), εκμεταλλευόμενοι στο έπακρον τις αδυναμίες άλλων καθώς και την εθελοτυφλία των σουηδικών υπηρεσιών και των εδώ ελληνικών, εν μέρει. Τις αρχές τις κληρονομήσατε κι αυτές από τις «γιάφκες» του ΚΚΕ που είναι στην Ελλάδα. Σαν πρώτη Αρχή έχετε την παλαιά αρχή των Ιησουιτών «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» που από τον κομμουνισμό σπρώχτηκε στα υπέρτατα όριά της. Άλλη κύρια αρχή που κληρονομήσατε, αυτά βέβαια δεν τα γνωρίζετε, διότι είστε «περιτύλιγμαχωρίςπεριεχόμενο», είναι αυτό που έγραφε ο Λένιν, «Ηθικό είναι ό,τι εξυπηρετεί το συμφέρον του κόμματος. Η ηθική μας υποτάσσεται τελείως στον ταξικό αγώνα του προλεταριάτου. Αν το συμφέρον του κόμματος εξυπηρετείται από το ψεύδος, είναι ηθικό. Αν ένα έγκλημα προωθεί την υπόθεση της κατάληψης (σ.σ. Στέγης, ΕΡΤ 3 στη Θεσσαλονίκη, π.χ.) ή της διατήρησης της εξουσίας από το κόμμα (σ.σ. ΟΕΣΚΣ), τότε το έγκλημα αυτό είναι ηθική πράξη». Στιγμές της Ρωσικής Επανάστασης. Εσείς όμως οι κρυμμένοι και μουσκεμένοι, της ιστοσελίδας, δεν τα γνωρίζετε αυτά. Είστε ανίδεοι και άσχετοι περί κομμουνισμού (Εν σαρκίω και η ευδαιμονία σας). Άλλη αρχή σας είναι να χρησιμοποιείτε ασυνείδητα πάντα, καθότι άσχετοι, διάφορα παραπλανητικά γραφόμενα με σκοπό να αποκοιμίσετε και να εξαπατήσετε τον περίγυρο του Ελληνισμού.

Άμοιρα παιδιά του σχολείου. Είστε πιστοί, τέλος, και σε μια άλλη αρχή. Την αρχή τής Ανεντιμότητας. Οι παλαιοί κομμουνιστές μετέφεραν τα δικά τους ελαττώματα στον «εχθρό». Απέδιδαν σ’ αυτόν τις δικές τους κακές προθέσεις, φορτώνοντάς τους τις συνέπειες των δικών τους ενεργειών (για ψάξτε στις κουζίνες σας, όλο και κάποια Miele θα βρεθεί που αγοράστηκε για λογαριασμό της Στέγης). Έτσι και εσείς κατηγορείτε τους άλλους για τα καμώματα τα δικά σας. Είναι απορίας εύλογο πώς η Ελληνική Πρεσβεία δεν ανησυχεί για τον διασυρμό εξαιτίας σας, της Ελληνικής Παροικίας. Καθότι… διακριτικές σχετικότητες διασυνδέσεων, υπάρχουν.

Διά ταύτα επαναλαμβάνω, ενηλικιωθείτε, αφήστε τις ανήλικες βλακείες σας κι ασχοληθείτε με κάνα σοβαρό θέμα ουσίας, για να έχω κι εγώ με κάτι σοβαρότερο να ασχοληθώ εάν ασχοληθώ με εσάς εκ νέου.

Φιλιά. (για να σκάσει κι ο Ιούδας απ’ το κακό του).


Διά χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!
(Μεταξύ σοβαρού και αστείου)
Πρόσκληση για ΣΥΜΠΟΣΙΟ Αμοιβαίας Ανοχής

Κάποιος κοινωνικά ωφέλιμος φίλος, είχε γράψει στο περιοδικό της Ομοσπονδίας τον Οκτώβριο του 2007, σ’ ένα άρθρο με τίτλο, ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ, το εξής χαρακτηριστικό: «Ας σταματήσουμε εδώ και τώρα τις ίδιες τακτικές των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Ας παραδεχτούμε ότι είμαστε όλοι ανίκανοι, μιας και δεν μπορέσαμε να ενωθούμε και να συνεργαστούμε και πάλι όλοι μαζί. Ας πάψουμε να πιστεύουμε και να λέμε ότι φταίνε οι άλλοι. Γιατί όλοι φταίμε επειδή κανείς μας δεν υποχώρησε, κανείς δεν συγχώρησε. Αντί δε να βγάζουμε διαπαραταξιακώς τα μάτια μας, ας φτιάξουμε μια επιτροπή που θα διοργανώσει μια γιορτή και θα την ονομάσουμε Γιορτή της Ενότητας, της Σύμπνοιας και της Ανοχής (Γ.Ε.Σ.Α.)».

Ο υπογράφων επιδοκιμάζοντας καθ’ ολοκληρίαν τις απόψεις τού πράγματι ωφέλιμου φίλου, έγραψε άρθρο «και τώρα τι κάνουμε» μέρος 2ον(Δεκέμβριος 2007), με τον εξής επίλογο: «Από τη μια δυσανασχετούμε που παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο τέλμα και από την άλλη δεν θέλουμε να αποδράσουμε από αυτό, διότι… μάς εμπνέει το… όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός από εμάς. Απέναντι σ’ αυτήν την κατάσταση της νοσηρότητας και της μιζέριας που είναι γνωστή σε όλους μας, γιατί την ζούμε, ας αρχίσουμε από εκεί που προτείνει ο συμπαθής φίλος και συγγραφέας… του 1ου μέρους της σειράς «και τώρα τι κάνουμε», με μια πρόποση με ελληνικό κρασί (όχι ούζο, είναι βαρύ), σε κάποια γιορτή που θα ονομάσουμε γιορτή της αποκομματικοποίησης του λογικού συμβιβασμού και της αμοιβαίας ανοχής».

Αυτά τότε εν έτι 2007 μ.Χ. Θα ήταν, βέβαια μεγάλη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι κατέχει το απόλυτο δίκαιο, σήμερα εν έτι 2010.

Αυτό αφορά όλους μας είτε επώνυμους (έλα και είμαι μόνος μου να γιατρευτεί ό πόνος μου), είτε ανώνυμους (η προσωποποιημένη δυστυχία), στην κοινωνία που ζούμε, αναφερόμενος στην προκειμένη περίπτωση, τις δυο, κυρίως, κύριες ιστοσελίδες. Αυτήν που με… ανέχεται παρέχοντάς μου φιλοξενία και την απέναντι, προς τα… αριστερά μας, αν βλέπουμε ευθεία, που με πετροβολάει, λες και είμαι… Πέρσης μοιχός. Ας φαντασθούμε δύο κονταρομάχους, του Μεσαίωνα πάνω στα μασκαρεμένα άλογά τους, με τις περικεφαλαίες τους κατεβασμένες, για λόγους ασφαλείας, τα δόρατα προτεταμένα και τις ασπίδες, για προφύλαξη του σώματος, ορμάνε κι όποιον πάρει ο χάρος υπό τα όμματα (περίπτωση ματάκηδων) ενός αιμοσταγούς πλήθους στις κερκίδες, που χωρισμένο στα δύο αλαλάζει ανάλογα με τις εξελίξεις της κονταρομαχίας. ΤΕΛΟΣ.

Η ιστορία του ανθρώπου δεν είναι τίποτε άλλο από μια εξιστόρηση παθών και παθημάτων. Πάθη, όπως ο θρησκευτικός ή ό πολιτικός φανατισμός ή προκαταλήψεις ή αδιαλλαξία και η μισαλλοδοξία (εμπάθεια, φανατισμός) υπήρξαν κύριες αιτίες για την πρόκληση ανυπολόγιστων ζημιών και για την μη επούλωση ανοιχτών ακόμη πληγών. Στο χώρο μας επικρατεί πολιτικός φανατισμός που στάθηκε αιτία για αδυναμία ανάπτυξης διαλόγου. Και όταν δεν μαθαίνουμε να συζητούμε, μοιραία μαθαίνουμε να μισούμε.

Ποιο όμως θα ήταν το μέσο εκείνο που θα συγκρατούσε και θα περιόριζε τελικά την διάσταση των απόψεων, το μέσο που θα απότρεπε την όξυνση και κάθε λογής ολέθρια συνέπειά της;

Πιστεύω απόλυτα στην αμοιβαία ανοχή. Ανοχή με την άρτια έννοια του όρου. Επειδή όμως σήμερα οι λέξεις έχουν υποστεί τέτοια φθορά ώστε να έχουν αποσυσχετισθεί από το αρχικό νόημά τους. Γι’ αυτό θα αναφερθώ στην ολοκληρωμένη έννοια του όρου. Σημαίνει αναγνώριση του δικαιώματος του άλλου να σκέφτεται, να εκφράζεται, σε όποιο ύφος και απόχρωση θέλει και να δρα όπως ό ίδιος έχει επιλέξει. Να πολιτεύεται δε με όποιον τρόπο επιθυμεί χωρίς να ασκείται βία οποιασδήποτε μορφής. Αυτού του είδους την ανοχή, πιστεύουμε, ως το καλύτερο καταπραϋντικό και θεραπευτικό μέσο για κάθε κοινωνική πληγή που προκύπτει από τον φανατισμό, την αδιαλλαξία, την προκατάληψη και την μισαλλοδοξία, γιατί όχι και την αγραμματοσύνη, δυστυχώς πολλών από τους κουκουλοφόρους, φερετζοφόρους, μπουρκοφόρους που μαστίζει την Ελληνική παροικία.

Ανέχομαι σημαίνει υπερασπίζομαι αλλά και μάχομαι για να έχει ο άλλος την δυνατότητα να διαφωνεί μαζί μου, να εκφέρει μια αντίθετη γνώμη από τη δική μου.

Σας προσκαλώ, λοιπόν, σε ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΑΝΟΧΗΣ για αμοιβαία ανοχή διαλόγου, για επίλυση των παντoιότροπων διαφορών μας. Επιλέξτε τόπο συνάντησης, αν όχι, επειδή εγώ είμαι «άστεγος» και χωρίς… οίκον, σας προσκαλώ στο ΕΛ.ΠΟ.ΣΤΕ.ΜΑ.ΚΑ.(πιέσατε το κουδούνι παραπλεύρως, δεξιά όπως κοιτάμε ευθεία και θα σας ανοίξουν, θα σας ενημερώσουν για τα περαιτέρω). Οι ειδικοί, κατόπιν προσωπικής, ολιγόλεπτης, διαλεκτικής συνομιλίας, θα σας κατατάξουν στους ανάλογους συλλόγους, όπως Τ.Α.Κ.Α., Δ.Ο.Ξ.Α., Σ.Ε.Λ.Π.Α., Γ.Α.Β., Γ.Ο.Β., ανάλογα με τις… ροπές, τάσεις και έξεις, ενός εκάστου. Αναμένομεν.

Διά χειρός
Γιώργου Κουβάτσου