Το κομμουνιστικό κόμμα στην Ελλάδα ως άρνηση του διαλόγου

Οι μπολσεβίκοι αποτρελάθηκαν

Οι κινητήριες αρχές του κομμουνιστικού κινήματος είναι τέτοιες, ώστε του απαγορεύουν, κάθε καλή πίστη, κάθε ανοχή, κάθε διάλογο. Υπήρξε η φύση του κομμουνισμού, σαν καθεστώς, η μή αποδοχή της δεύτερης γνώμης. Η άρνηση της δεύτερης γνώμης συνεπάγεται και την άρνηση της προσωπικότητας, της ανεξάρτητης συνείδησης, της κριτικής σκέψης και της  υπεύθυνης στάσης στα γεγονότα.

Στη Μαρξιστική θεωρία δεν υπάρχουν άτομα, η έννοια «άνθρωπος» είναι άγνωστη. Υπάρχουν μόνον τάξεις κοινωνικές, δηλαδή μάζες ανώνυμες, λαός ισοπεδωμένος και μία φανταστική ενιαία σκέψη, συνείδηση, θέληση. (Ο λαός δεν θα ανεχθεί, ο λαός θα κάνει απεργείες και πορείες, ο λαός υποφέρει κλπ., το 2% μιλάει εξ ονόματος του 98%). Αυτές τις Σταλινικές αντιλήψεις εφαρμόζουν σήμερα τα αριστεροκομμουνιστικά κόμματα στην Ελλάδα. «Καμιά συναίνεση στη λεγόμενη πατριωτική συστράτευση», καλώντας σε λαϊκές συμμαχίες πεζοδρομίων και αντεπιθέσεις, σε στυλ αναστάτωση στις πόλεις από την αρχηγό του ΚΚΕ που φιλοξενείται (να ιδούμε μέχρι πότε) στην Ελλάδα.

Πιστό στις αντιλήψεις του το ΚΚΕ προσπαθεί να επιβάλλει τον συλλογικό «κολλεκτιβίστικο» τρόπο παραγωγής, ζωής και δημιουργίας. Πουθενά ατομικές αξίες. Για το ΚΚΕ υπάρχουν μόνον οι Σταλινικές αντιλήψεις και οι  οπαδοί τής εκάστοτε δογματικής ηγεσίας του. Όλοι οι άλλοι είναι εχθροί του «λαού» της «μάζας» και υπονομευτές του «κόμματος». Είναι αντικομμουνιστής ο Χρυσοχοΐδης επειδή, όπως εδήλωσε, δέν έχει την εικόνα του Στάλιν, στα εικονίσματα ή ότι δεν έχει και πολλούς ή καθόλου, προσθέτει ο γράφων, συναισθηματισμούς για τον ανύπαρκτο κομμουνισμό, όπως έξάλλου και το 98% του Ελληνικού λαού. Έτσι και σήμερα στο διάλογο που τους προτείνει ο 3 μηνών πρωθυπουργός της Ελλάδας, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές, μπουκαδόροι, αντιπροτείνουν άρνηση στα πάντα. Αντιπροτείνει άρνηση η κα Παπαρήγα ερχόμενη σε αντιπαράθεση και πλήρη ανυποταγή στους νόμους και τη δημόσια τάξη, αλλά ακόμη και τη ΓΣΕΕ. Εδώ ο ποινικός κώδικας πρέπει να πέσει βαρύς και ανελέητος.

Διαβάζουμε στο «Κυριακάτικο ΒΗΜΑ»: «Τό άρθρο 183 ορίζει σαφώς όποιος με οιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει δημόσια σε απείθεια κατά των νόμων ή διαταγμάτων ή εναντίον άλλων νομίμων διατάξεων αρχής, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών. Το ΚΚΕ στην Ελλάδα είναι υπόλογο στους νόμους και παραπλανά τον λαό, εξαπατώντας τον καλώντας τους εργαζομένους σε απεργία πανελλαδική, σέ αντίθεση με την ΓΣΕΕ.

Ομοίως τα άρθρα 185, 187, 189, ( ΒΗΜΑ Κυρ.) σαφώς ορίζουν τις ποινές για τίς παραβάσεις και τις αντεθνικές ενέργειες, σε βαθμό κακουργήματος, των αριστεροκομμουνιστικών κομμάτων στην Ελλάδα. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει το πρόβλημα ΚΚΕ δεν είναι οι λύσεις που προτείνει, αλλά ότι το ίδιο αποτελεί πρόβλημα κοινωνικό για το οποίο πρέπει να βρεθεί μία λύση. Διότι αυτό το πρόβλημα έχει  προ πολλού καιρού αρχίσει να έχει κοινωνικό κόστος, το οποίον κόστος πληρώνει όλη η Ελληνική κοινωνία εξαιτίας του 2,5% στην Ελλάδα.(Ι.Κ. Πρετεντέρης στο ΒΗΜΑ) και η Ελληνική Ομογένεια από 5 έως 10 ατόμων στη χώρα που μας φιλοξενεί (ο υπογράφων).

Το μονοπώλειο του λόγου και της σκέψης του σωστού και της αλήθειας, ανήκει στο ΚΚΕ και στους αρχηγούς του. Αυτοί αποφασίζουν «ομόφωνα». Μόνον όσοι ομοφωνούν έχουν δίκιο. Οι άλλοι πρέπει να αφανιστούν. Οι απόψεις του Ν. Ζαχαριάδη δεν έγιναν γνωστές στο κόμμα του, μετά τήν καθαίρεσή του 1956. Ο Χρουστσώφ καθηρέθη αναπολόγητος, η δε μυστική έκθεσή του προς το 20ό συνέδριο δεν έγινε γνωστή στους λαούς της Ρωσίας. Ο Ζ.Π. Σαρτρ το 1964 έγραφε: «Στρατιοτικοποίηση του πολιτισμού δεν είναι ο ιδεολογικός αγώνας αλλά αντίθετα ο διαχωρισμός και η άρνηση επαφής με τις άλλες ιδέες. Έτσι ο αγώνας των ιδεών που πρέπει συνεχώς να αναπτύσσεται με τις επαφές, τις ανακαλύψεις, τα βιβλία, την Τέχνη, τη συζήτηση, μένει μπλοκαρισμένος. Πρέπει δίχως άλλο ο Μαρξισμός να πάψει να αρνιέται συστηματικά τη δυτική κοινωνιολογία, τήν κυβερνητική, την ψυχανάλυση, τα μεγάλα έργα της αστικής λογοτεχνίας και Τέχνης, μόνο και μόνο επειδή είναι προϊόντα της άλλης περιοχής και να βλέπει σ’ αυτά πράγματα που θα μπορούσαν να τον δηλητηριάσουν.

«Φωνή βοώντος έν τή ερήμω» η φωνή του Ζ.Π. Σαρτρ. Γιατί ο κομμουνισμός, αποδεχόμενος πραγματικά τον διάλογο θα έπαυε να είναι κομμουνισμός. Θα αυτοκτονούσε. Είναι από την ίδια του τη φύση καταδικασμένος να μονολογεί. Ταυτόχρονα απαιτεί να έχουν όλοι οι άλλοι ανοχή και μάλιστα απεριόριστη απέναντί του. Έτσι και το ΚΚΕ αποδεχόμενο το διάλογο και τη συναίνεση, δέν θα ήταν ΚΚ, θα ήταν κάτι άλλο. Θα αυτοκτονούσε μονολογώντας. Αυτό είναι το κόμπλεξ/σύνδρομο του ΚΚΕ, με πρίμο σεκόντο τον Συ.Ρι.Ζα. Πάσχουν από οργανική  αδυναμία, να ακούσουν άλλη γραμμή. Γι αυτό ενώ επικαλείται όλα τα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα για να εξασφαλίσει την ανοχή των άλλων, το ίδιο το κόμμα τα απορρίπτει ως απαράδεκτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα της 10ης Δεκεμβρίου του 1948 δεν εχουν ψηφισθεί από το ΚΚΣΕ. Ιστορική διαπίστωση ότι ο πραγματικός Άνθρωπος, η αξία του ονόματός του, υποφέρει στον κομμουνισμό και στον κάθε μονόλογο. Αισθάνεται αλυσοδέσμιος από την έλλειψη του δικαιώματος να αμφιβάλλει, να κρίνει, να αναζητά, να διαφωνεί, να λέγει όχι στον οποιονδήποτε.

Αντιλαμβάνεται το 98% του Ελληνικού Λαού πόσο επικίνδυνο για την ύπαρξη και συνοχή της ίδιας της Ελληνικής κοινωνίας, είναι το ΚΚΕ στην Ελλάδα και παρακολουθεί την κατιούσα του και με ημερομηνία λήξης εξαφάνισή του. ‘Οπως γράφει και ο Γ. Μαρίνος στο ΒΗΜΑ «Θα έπρεπε οι αρμόδιοι εισαγγελείς  να δραστηριοποιηθούν, αυτεπαγγέλτως, κατά των επαγγελματιών επαναστατών μπουκαδόρων του ΚΚΕ, δια απείθεια κατά των νόμων και διάλυση του κοινωνικού κράτους».

Δια χειρός

Γιώργου Κουβάτσου

Σε απόγνωση και πάλι η συμμορία της σέκτας των απατεώνων του ΚΚΕ, ΚΟΒΑ Στοκχόλμης

Έτος δικαστηρίων θα είναι το 2010 για τους απατεώνες του ΚΚΕ της κομματικής οργάνωσης Στοκχόλμης.

Οι δικάσιμες που ήδη έχουν οριστεί είναι η πρώτη για την τραμπούκικη τρομοκρατική επίθεση εναντίον του προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Στοκχόλμης από τον εγκάθετο υπηρέτη τού απατεώνα Κομνηνού Χαϊδευτού, τον επικίνδυνο τραμπούκο, Κώστα Συνοδινό και η δεύτερη για την έξωση της κοινότητας Στοκχόλμης (οργάνωση ΚΚΕ) από τα κτήρια του ιδρύματος Ελληνική Πολιτιστική Στέγη λόγω μη καταβολής του ενοικίου και του λογαριασμού του ηλεκτρικού, διαχρονική κλοπή που το ΚΚΕ εδώ και δεκαετίες έχει θέσει σε σύστημα.

Ο Θοδωρής (Ντορής) Χουλιάρας μαζί με την κυρά του την κακιασμένη Μαριώ προσπαθούν σε μια κίνηση απόγνωσης να υπερασπιστούν τον επικίνδυνο τραμπούκο, Κώστα Συνοδινό, παρουσιάζοντάς τον ως «αγωνιστή» κατά της χούντας στην Ελλάδα στη χουλιαροσανίδα της Κοινότητας Στοκχόλμης (διάβαζε ΚΚΕ).

Ο Θοδωρής, Ντορής, Χουλιάρας (καθοδήγηση ΚΚΕ) παρουσιάζει στο φόρουμ της ιστοσελίδας του ΚΚΕ (χουλιαροσανίδα) διάφορα έγγραφα περισυλλογής οικονομικών πόρων από τον τραμπούκο Κώστα Συνοδινό, μερικές φωτογραφίες με τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο ο Συνοδινός δεν παραλείπει να βρίζει και να βλαστημάει νυχθημερόν (γραμμή ΚΚΕ) και απόκομμα από εφημερίδα όπου φαίνεται το παρελθόν του Συνοδινού ως τραμπούκου.

Λίγο έλειψε να τον εξωμοιώσει και με τον Παναγούλη.

Επίσης για να εξαπατήσει και τους αναγνώστες έχει αναρτήσει και επιστολή της εισαγγελέως όπου δεν θα ασκηθεί δίωξη στον τραμπούκο Συνοδινό για βανδαλισμό.

Η δικάσιμος για παρενόχληση (ofredande) εναντίον του προέδρου του συλλόγου Γονέων, Ηλία Νικολαϊδη, έχει όμως οριστεί για τις 23 Μαρτίου 2010 και αυτό είναι και το σημαντικότερο. Τι σημασία έχουν οι υλικές ζημιές μπροστά στις σωματικές βλάβες!

Ο απατεώνας καθοδηγητής του ΚΚΕ, Ντορής Χουλιάρας, χλευάζει κιόλας δίνοντας τη λεξικολογική ερμηνεία της λέξης ofredande από κάποιο λεξικό, θριαμβολογώντας ότι παρενόχληση δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο. Ένα απλό πειραγματάκι. Και αυτό «έτσι γιά την “εγκυκλοπαιδική” μας (των μελών του ΚΚΕ) μόρφωση».

Γνωρίζει πάρα πολύ καλά αυτός ο απατεώνας, ο Ντορής ο Χουλιάρας, ότι τέτοια τερτίπια έχουν πέραση μόνο στα μέλη του ΚΚΕ. Για τους υπόλοιπους και προπαντός τα δικαστήρια ισχύει η νομική ερμηνεία του όρου. Ο ποινικός κώδικας της Σουηδίας, λοιπόν, Ντορή, λέει ότι η παρενόχληση είναι έγκλημα και τιμωρείται από πρόστιμο μέχρι 1 χρόνο φυλάκιση.

Δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί και το γεγονός ότι μετά τις καταθέσεις των μαρτύρων ο εισαγγελέας μπορεί να αλλάξει το κατηγορητήριο και κάλλιστα να το μετατρέψει σε απόπειρα αμθρωποκτονίας από πρόθεση!

Βεβαίως ο τραμπούκος Συνοδινός δεν είναι η πρώτη φορά που απειλεί με τραμπουκισμούς εναντίον και άλλων συμπατριωτών μας τον τελευταίο καιρό. Ο τραμπούκος αυτός στις απειλές του συγκεκριμενοποιεί μάλιστα και με ποιο τρόπο θα το κάνει. Θα κόψει αρχίδια και θα ρίξει κουτουλιές έχει πει σε συμπατριώτες μας. Δηλαδή δηλώνει την πρόθεση ο τραμπούκος αυτός να προξενήσει ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες ή ακόμα και το θάνατο.

Βεβαίως μπορεί και να εξεταστεί από τον εισαγγελέα αν αυτός ο τραμπούκος πράττει αυτοβούλως ή υπάρχει εντολέας.

Καλό θα ήταν να κληθεί σε απολογία και το αφεντικό του, ο Κομνηνός Χαϊδευτός, μέλος του πολιτικού γραφείου του ΚΚΕ στη Σουηδία και πρόεδρος-μαϊμού της Σταλινικής Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων και Κοινοτήτων Σουηδίας.

Το ΚΚΕ ΚΟΒ (Κοπανάμε Όποιον Βρούμε) Σουηδίας μέσα στην απόγνωσή του ολοένα και αποκαλύπτει το πραγματικό του εαυτό. Στο πλαίσιο της επαναστατικής γυμναστικής στην οποία επιδίδεται το μητρικό κόμμα της Ανώνυμης Εταιρίας του Περισσού, το ΚΚΕ, τα σταλινικά ψώνια της θυγατρικής στη Σουηδία παρομοιάζουν συμπατριώτες μας με Χίτλερ και Μουσολίνι για να δικαιολογούν τις τρομοκρατικές επιθέσεις τους. Όχι μόνο δεν δείχνουν μεταμέλεια για τις πράξεις τους, αλλά και συνεχίζουν να προτρέπουν τα εναπομείναντα μέλη τους σε βιαιοπραγίες μέσω της χουλιαροσανίδας τους. Μέχρι και προτροπές για χρήση ναρκωτικών κάνει ο Ντορής από τη χουλιαροσανίδα δίνοντας συμβουλές για το ποιο ναρκωτικό είναι το πιο ποιοτικό. Κατά τα άλλα ισχυρίζεται ο απατεώνας ότι ενημερώνει για τα ζητήματα του σχολείου. Τίποτα δεν λέει για την εκπαίδευση.

Το μόνο που παρουσιάζει το ΚΚΕ είναι προτροπές σε τραμπουκισμούς, προτροπές για χρήση ναρκωτικών και, φυσικά, το αγαπημένο σπορ του ΚΚΕ πώς πάση θυσία θα αρπάξει τα ταμεία.

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1948

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1948

Μια από τις πρώτες πράξεις των Μπολσεβίκων μόλις κατέλαβαν την εξουσία στη Ρωσία το 1917, ήταν  να κρατικοποιήσουν τον Τύπο, καταργώντας πλήρως την ελευθεροτυπία.

Την ενέργεια δε αυτή την κατοχύρωσαν στο πρώτο σοβιετικό σύνταγμα το 1918. Η αρχή αυτή διατηρήθηκε και διευρύνθηκε με το νέο σύνταγμα της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), που άρχισε να εφαρμόζεται το 1936 και ίσχυε έως πρότινος.

Στο άρθρο που αναφέρονται τα περί ελευθεροτυπίας, καταργείται κάθε ελευθερία έκφρασης γιατί ορίζει ότι ο καθένας μπορεί να εκφράσει «ελεύθερα» τη γνώμη του, αλλά μόνον όταν αυτή εξυπηρετεί την ενίσχυση του σοσιαλιστικού συστήματος.

Το τότε κομματικό έντυπο «Πράβδα», στις 22 Ιουνίου του 1936, εξηγούσε πλήρως το νόημα της συνταγματικής διάταξης: «Όποιος θέλει να κλονίσει το σοσιαλιστικό καθεστώς, είναι εχθρός του λαού. Γι αυτό δεν θα βρει ούτε ένα φύλλο χαρτιού και δεν θα μπορέσει να δρασκελίσει ούτε το κατώφλι ενός τυπογραφείου για να θέσει σε εφαρμογή τα αισχρά του σχέδια. Δεν θα βρει ούτε μία αίθουσα, ούτε ένα δωμάτιο, ούτε μία γωνιά για να χύσει από εκεί το δηλητήριο του λόγου του.».

Μόλις πήραν την εξουσία κατήργησαν αμέσως κάθε δυνατότητα για ελεύθερη έκφραση της σκέψης και όλα τα μέσα με τα οποία είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να εκφραστεί, έγιναν ιδιοκτησία του κράτους.

Για να μην επιτρέψει τον Διάλογο ο κομμουνισμός αρνήθηκε να υιοθετήσει τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που εψήφισε στις 10 Δεκεμβρίου 1948 και συμπλήρωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1952, η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε.

Οι μόνες χώρες που αρνήθηκαν να δεχθούν τη Διακήρυξη, ήταν η Σαουδική Αραβία, η Νότιος Αφρική και τα Κομμουνιστικά κράτη. Ο τότε υπουργός των Εξωτερικών της ΕΣΣΔ, Α. Βισίνσκι είπε, τότε, δικαιολογώντας την άρνηση: «Η Διακήρυξη αναφέρει κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης». Το δικαίωμα αυτό, όπως διευκρινίζεται στο κείμενο, συνεπάγεται το να μην ενοχλείται κανείς για τις γνώμες του και να μπορεί να λαμβάνει και να διαδίδει χωρίς περιορισμούς κάθε πληροφορία και ιδέα με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης. «Η αντιπροσωπεία της Σοβιετικής Ένωσης, δεν μπορεί να δεχθεί αυτό το άρθρο γιατί διακηρύσσει μια ελευθερία κατά τον πιο γενικό τρόπο, δηλαδή την ελευθερία της διαδόσεως οιωνδήποτε γνωμών, ιδεών και πληροφοριών. Και ερωτώ: Ποιες είναι οι ιδέες που μπορούν να διαδίδονται ελεύθερα και ανεμπόδιστα; Στο ερώτημα αυτό του εδόθη η απάντηση ότι πρόκειται για όλες  ανεξαιρέτως τις ιδέες. Τότε εκείνος απάντησε, «Η ΕΣΣΔ είναι της γνώμης ότι δεν μπορεί να διαδίδονται ελεύθερα και ανεμπόδιστα όλες οι ιδέες και για τούτο δεν θα ψηφίσει το εν λόγω κείμενο.». Ισχυρίστηκε επίσης ότι μόνον «προδότες» και «πράκτορες» των ιμπεριαλιστών είναι δυνατόν να έχουν στη χώρα του ιδέες διαφορετικές από εκείνες του καθεστώτος. Και οι 14 άνθρωποι που διετέλεσαν έως το 1968 αρχηγοί/γραμματείς του Κ.Κ.Ε. (μέχρι και τον Κολλιγιάννη) χαρακτηρίστηκαν από το ίδιο τους το κόμμα πράκτορες, οπορτουνιστές, τυχοδιώκτες, ύποπτοι. Το ίδιο έγινε και με όλα τα αξιόλογα στελέχη του. (Κάποιος Φλωράκης, ίσως μειωμένης πολιτικής βαρύτητας τη γλίτωσε)…

Αναμένομεν εναγωνίως, για το τι μέλει γενέσθαι, με την… νυν.

Διά χειρός

Γιώργου Κουβάτσου


ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε. ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε. ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι εκτιμήσεις των πολιτικών αναλυτών στην Ελλάδα κατέληξαν  ότι οι ακτιβιστικές ακρότητες του ΚΚΕ για να περεμποδιστεί ο διάλογος, για το ασφαλιστικό, δεν βρίσκουν ερείσματα στην κοινή γνώμη, επιβεβαιώνοντας με την συμπεριφορά τους, ότι είναι ένα κλειστό κύκλωμα αρτηριοσκληρωτικών εγκεφάλων.

Από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα προσπάθησαν, με ακατάσχετη και ακατανόητη προπαγάνδα, να εισαγάγουν άφθονο «υλικό» στο υποσυνείδητο της κοινής γνώμης, κυρίως διαμέσου των νέων. Ανέσυραν από τα «σεντούκια» τους τις μελέτες τους «περί πείσματος» στις θέσεις τους και στις ιδέες τους, που εκδηλώνεται με παράλογη εμμονή και με αδιαφορία για τις συνέπειες αυτής της εμμονής. Το διαπιστώνουμε σήμερα. Εμμένουν στα απραγματοποίητα, διεκδικώντας τον χαρακτηρισμό «ψάλτη του αδιεξόδου».

Άμεσος σκοπός λοιπόν του ΚΚΕ οι κινητοποιήσεις για πρακτικούς σκοπούς. Δημιουργούν τους λεγόμενους «επαγγελματίες επαναστάτες» που απαγόρευσαν την έναρξη του διαλόγου για το ασφαλιστικό. Έρχεται η σειρά των «μπουκαδόρων» σε παρουσιάσεις βιβλίων και διαλέξεων, σε αίθουσες των Ανωτάτων Σχολών, που δεν τους ταιριάζουν και τους απειλούν και τους αβγοβολούν.

Κατόπιν είναι η σειρά των «αγωνιστών» με τα πολλά πρόσωπα. Αυτοί οι «αγωνιστές» είναι που διεξάγουν «τον πόλεμο στις πόλεις» με θύματα τις βιτρίνες των καταστημάτων, πυρπολήσεις αυτοκινήτων και ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά τους. Η περίοδος η σημερινή προσφέρεται ιδιαιτέρως για τον ψυχολογικό επηρεασμό των νέων στην Ελλάδα. Δια των νέων θα εμφανιστούν, οι «αγωνιστές», οι «μπουκαδόροι», ακολουθώντας τους οι «επαγγελματίες επαναστάτες», οι οποίοι είναι ώριμης ηλικίας, που κατέχονται από το κίνητρο της ανάγκης.

Αυτή η περίοδος, κυρίως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου, είναι η περίοδος που θα μας υπενθυμίζουν αυτό που έλεγε ο ΓέροςΠαπανδρέου, «Μη μελετάτε την Αριστερά μόνον αριθμητικά! Η Αριστερά φτιάχνει κλίμα.». Κάποιος βουλευτής του ΚΚΕ έλεγε στη Βουλή ότι «θα γίνει του Γιαννίτση» επί κυβέρνησης Σιμήτη το 2001. «Η επίθεση είναι καθολική, καθολικός θα είναι και ο εργατικός-λαϊκός πόλεμος», διεκήρυττε το ΚΚΕ στην Ελλάδα επροχθές, καλώντας τους οπαδούς του σε «αντεπίθεση με όλες τις μορφές πάλης, τωρα!». «Ο αγώνας των πόλεων, θέλει σχέδιο, θέλει προοπτική, θέλει εναλλαγές, θέλει εξυπνάδα, θέλει πονηράδα, όλα τα θέλει, ακόμα και διακριτική προπαγάνδα» έλεγε πρότινος, η αρχηγός του ΚΚΕ με το ταγάρι στην πλάτη.

Αυτή την περίοδο στην  Ελλάδα, ξαναζεί η ψεύτικη υπόσχεση, η ψεύτικη κατηγορία, η άρνηση για τα πάντα, η δημαγωγία και η υπονόμευση. Αυτοί είναι οι αριστεροκομμουνιστές στη σημερινή Ελλάδα.

Χρησιμοποιώντας χωρίς ηθικές επιφυλλάξεις κάθε δυνατό μέσον για να πλήξουν μια κυβέρνηση δύο μηνών, που παρέλαβε μια χώρα, όχι μόνον υπό πτώχευσιν, αλλά και βουτηγμένη στην κυριολεξία, στην ασυδοσία, τη διαφθορά, τα χρέη και ό,τι άλλο αρνητικό θα μπορούσε κανείς να επικαλεσθεί. Η περίοδος αυτή, όπως και κάθε περίοδος ανακατωσούρας προσφέρεται ιδιαιτέρως για τον ψυχολογικό επηρεασμό της «μάζας», του «λαού». Γι αυτό η εκπρόσωπος του ΚΚΕ μπορεί με σχετική ευκολία να εισάγει άφθονο «υλικό» στο υποσυνείδητο των νέων. Ποντάρει στην ψυχολογική τους αστάθεια, την ιδεολογική τους ρευστότητα, τη μεγάλη τους δεκτικότητα και την επαναστατική τους διάθεση. Μέσα σε κάθε νέο βράζει μια επανάσταση (Δεκέμβρης 2008).

Αυτά ακριβώς εκμεταλλεύεται η ηγεσία των αριστεροκομμουνιστικών ομάδων, για να προσελκύσει τους νέους με ανατρεπτικά, δήθεν επαναστατικά, συνθήματα, μετατρέποντας τις πόλεις σε πεδία μάχης, άλωσης καταστημάτων και εμπρησμούς, κλοπές και επιθέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Υπόσχεται στους νέους το απόλυτο και του προσφέρει το ακραίο. Είιναι και αυτό μια απόδειξη οτι το ΚΚΕ και γενικά τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα μοιάζουν σαν τα κέντρα διερχομένων, όπου ένα τμήμα της νεολαίας κάνει εκεί τη θητεία του, τη θητεία ανωριμότητας. Από εδώ βγήκε και το απόφθεγμα «Όποιος κάτω από τα 25 του δεν είναι κομμουνιστής δεν έχει καρδιά. Όποιος πάνω από τα 25 του παραμένει κομμουνιστής, δεν έχει μυαλό». Ανέκαθεν, πάντα κατηγορίες για τις κυβερνήσεις, επειδή δεν κάνουν τίποτε. Και μόλις πάει να πιάσουν κάποιον ή να κάνει ένα βήμα μπροστά, βρίσκεται στο εδώλιο υπόλογος για «αυταρχική νοοτροπία» και «σύσταση αστυνομικού κράτους» και όποιος συλλαμβάνεται, έχει αδίκως συλληφθεί κι έχει αυτομάτως κάποιους αλαβάνους για υπερασπιστές και όταν δικαστεί, είναι από γεννησιμιού του αθώος.

Η πατρίδα της Δημοκρατίας τούς ανέχεται και υποφέρει, φυσικά, όχι μόνον από αυτούς, για να είμαστε και δίκαιοι, αλλά από τους πάντες. Η απειθαρχία, η διαφθορά, η παρακμή του πνευματικού και πολιτικού κατεστημένου, δεν παρουσιάστηκε ποτέ τόσο έντονη, όσο τα τελευταία χρόνια. Ο υποδαυλισμός των παθών, από τα αριστερά, ευνόησε την χρεωκοπία των ιδεολογιών και το γκρέμισμα των ελπίδων των νέων, για έναν καλύτερο κόσμο. Τα κινήματα των νέων για την αμφισβήτηση των πολιτικών και της πολιτικής συμπεριφοράς έγιναν βορά (τροφή σαρκοφάγων ζώων) εκμετάλλευσης από την επιτήδεια προπαγάνδα των αριστεροκομμουνιστικών υπολειμμάτων.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη μεσαιωνική ηθική τον σκοταδισμό και την αγραμματοσύνη πολλών μελών τής περασμένης γενιάς, την παρακμή της λεγόμενης αριστερίζουσας πολιτικής ελίτ και την ουσιαστική αδράνειά της, μπροστά στα τόσα μεγάλα ανθρώπινα προβλήματα, το βασίλειο της γραφειοκρατίας και το «φακελάκι», της φοροδιαφυγής και του πανεπιστημιακού, παρωδίας άσυλου, παραμάσχαλα, να έχει καταντήσει άντρο, αναρχικών, ναρκομανών και κουκουλοφόρων, η Δημοκρατία μας διάγει βίον αβίοτον, πορευόμενη σαν  βάρκα στον ωκεανό.

Σε τελευταία ανάλυση μάχη για τη δημοκρατία σημαίνει μάχη για την ανθρωπιά και όχι για το κόμμα.

Δια χειρός

Γιώργου Κουβάτσου