Τι δεν θα ειπωθεί από τον Γιώργη Γιατρομανωλάκη και τι δεν θα απαγγελθεί από τον Μιχάλη Κουτσογιαννάκη

Τι δεν θα ειπωθεί, τι δεν θα απαγγελθεί

στην εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου

που διοργανώνει αύριο 29.11.2009, ώρα 17.00, Kammakargatan 30

η Κεντρική Επιτροπή του σταλινικού ΚΚ€, παράρτημα Σουηδίας  ή αλλιώς ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ (ΟΕΣΚΣ)

σε συνεργασία με άλλους οργανωμένους σταλινικούς καφενέδες της Στοκχόλμης,

την οργάνωση μαϊμού του ΚΚ€, για την απόσπαση κρατικών κονδυλίων, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΝΕΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ (ΕΟΝΣ) και

κάποιο ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Κεντρικός ομιλητής: Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Απαγγελίες: Μιχάλης Κουτσογιαννάκης


ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» ΓΙΑ ΤΟΝ Γ. ΡΙΤΣΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΡΙΑΝΟ ΟΜΙΛΗΤΗ ΤΗΣ ΟΕΣΚΣ

Σε ποιον τελικά ανήκει ο Ρίτσος;

Του Γιώργη Γιατρομανωλάκη

«Το ΚΚΕ τιμά τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γ. Ρίτσου, προβάλλοντας πλατιά στο λαό και στη νεολαία την ανεκτίμητη προσφορά, με την Τέχνη του, στο λαϊκό κίνημα, συνυφασμένη με την αγωνιστική στάση ζωής. Αυτή η όσμωση είναι που αναβλύζει (sic) την τεράστια αφυπνιστική δύναμη του έργου του, που συνεγείρει σμιλεύοντας την εργατική συνείδηση ως την αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης». Με αυτά τα ανελλήνιστα και χωρίς νόημα ελληνικά ανοίγει το Αφιέρωμά του ο «Ριζοσπάστης» (3/5/09) για να τιμήσει τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή. Ομως, για να ξεκινήσουμε από τα βασικά, όταν θέλουμε να δείξουμε τιμή και σεβασμό στον Ρίτσο (και σε κάθε ποιητή μας) που είχε ως κύριο, για να μην πω μοναδικό όπλο του τον απλό και συνάμα μουσικό, ευγενικό και πολύτροπο ελληνικό λόγο του, τότε καλό είναι, τουλάχιστον, να μην αναφερόμαστε στο έργο του με γλώσσα βάρβαρη και άξεστη.

Εν πάση περιπτώσει, καλώς έπραξε το ΚΚΕ (το όφειλε άλλωστε) να τιμήσει τον ποιητή και πολίτη Ρίτσο που όχι μόνο ύμνησε τους μεγάλους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες του λαού, αλλά έλαβε και ο ίδιος μέρος πάντα στην πρώτη γραμμή. Ωστόσο αυτή η «τιμή» που οι συντάκτες του Αφιερώματος απέδωσαν τελικά στον ποιητή καθόλου δεν είναι η οφειλόμενη και η δίκαιη. Οχι μόνο για την αθλιότητα των ελληνικών τους, ούτε επειδή πουθενά δεν θίγουν με σοβαρότητα και δεν στοχάζονται τα μεγάλα θέματα του εκτενούς και απείθαρχου έργου του Ρίτσου (θέματα ποιητικά, καλλιτεχνικά, πολιτικά, ηθικά, ερωτικά, προσωπικά, υπαρξιακά κ.λπ.) αλλά κυρίως επειδή, για άλλη μια φορά, χρησιμοποιούν τον ποιητή σαν δήθεν «σπλάχνο των σπλάχνων» τους για να διαδώσουν την «αλήθεια» τους και να διασαλπίσουν μια «τίμια αντεπίθεση» ενάντια σε όσους «κακοποιούν», «βεβηλώνουν», «διαστρεβλώνουν», «παραμορφώνουν» το έργο του. «Εκατοντάδες σελίδες», αποφαίνεται το Αφιέρωμα, «σοβαροφανών αναλύσεων γράφτηκαν αυτά τα τελευταία χρόνια, τόσο ξένες προς τη σκέψη του ποιητή και τόσο ανάξιες του διαμετρήματός του, ώστε να αποτελούν κυριολεκτικά βεβήλωση».

Δυστυχώς αυτοί οι «ορθόδοξοι» εκτιμητές και ανατόμοι του έργου του Ρίτσου ούτε ονόματα των «σοβαροφανών» και «βέβηλων» μάς δίνουν, ούτε (το χειρότερο) μας προσφέρουν μια στοιχειώδη βιβλιογραφία του γούστου και της έγκρισής τους, έτσι, να φωτιστούμε κι εμείς. Αντίθετα, όπως συνήθως γίνεται σε αυτού του είδους τις καταγγελίες, αναφέρονται γενικά και αόριστα άνθρωποι «με πανεπιστημιακές, συγγραφικές αλλά και αριστερές περγαμηνές, ορισμένοι από τους οποίους είχαν την τύχη να συνεργαστούν με τον ποιητή»(!). Κοντολογίς δηλαδή και με βάση την ατσάλινη λογική του συντάκτη αυτού του κειμένου, κάποιοι από τους βέβηλους, θρασύδειλους παραχαράκτες και σοβαροφανείς αναλυτές «συνεργάστηκαν» με τον ποιητή. Αλλά τότε και ο ποιητής «συνεργάστηκε» με αυτά τα υποκείμενα, πράγμα που σημαίνει, σύντροφοι, πως και ο ποιητής δεν είναι εντελώς αθώος… Ετσι δεν είναι;

Προφανώς και δεν χρειάζεται να επιμείνουμε σε αυτού του τύπου τη λογική. Δεν χρειάζεται να «πούμε περισσότερα. Καταλαβαινόμαστε…». Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται για κάθε τίμιο αναγνώστη αυτού του Αφιερώματος είναι το εξής. Αλήθεια, αυτή είναι όντως η «σκέψη» και το «διαμέτρημα» του Ρίτσου, όπως θέλουν να μας δείξουν οι συντάκτες του; Οτι λ.χ. η Σονάτα δεν περιέχει και «στοιχεία αυτοεξομολόγησης», δεν είναι και «υπαρξιακό ποίημα με κυρίαρχα τα μοτίβα της φθοράς και του θανάτου» αλλά είναι σκέτα ένα ποίημα «αντινομιών» που ο Ρίτσος τις κάνει «να ξεπερνιούνται και να λύνονται στο υψηλό επίπεδο των θέσεων του διαλεκτικού υλισμού»; Γιατί αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε και οι λοιπές μεγάλες, όμορες και συγγενείς συνθέσεις της Τέταρτης Διάστασης μαζί και η Ελένη (κυρίως αυτή) δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απελπισμένη προσπάθεια ενός ποιητή να μας πείσει με εκατοντάδες στίχους πως οι «αντινομίες» λύνονται με τον «υψηλό διαλεκτικό υλισμό». Με αυτή την «κριτική» οι εκατό ποιητικές συλλογές του Ρίτσου, τα εννέα μυθιστορήματά του (αυτά πια!), τα τέσσερα θεατρικά έργα του, οι μελέτες και οι μεταφράσεις τους, οι επιστολές του, όλα αυτά γράφτηκαν για να περάσουν μέσα από την τρύπα μιας στρεβλής κομματικής βελόνας!

Ολα τα πρόσεξαν οι άνθρωποι της αντεπίθεσης και της κάθαρσης. Τα ποιήματα, τις γλυκερές «αναλύσεις» κι ας καταδικάζουν ασύστολα τις πολιτιστικές «ψευτο-ευαισθησίες» των άλλων. Πρόσεξαν και τις φωτογραφίες. Αλλά παρά ταύτα έγινε το μοιραίο λάθος. Οχι τα λεκτικά, εκφραστικά, λογικά και ερμηνευτικά σφάλματα (θανάσιμα για τους ποιητές) αλλά γιατί τους παραπλάνησαν δυο φωτογραφίες του ποιητή. Μάλιστα. Αυτός ο δόλιος ποιητής (ελπίζω να εννοήσουν τι εννοώ οι συντάκτες του Αφιερώματος) εμφανίζεται δύο φορές, μία στο εξώφυλλο του Αφιερώματος και μία μέσα, να κάθεται πάνω στις κροκάλες της ακρογιαλιάς. Στη μια μας κοιτάζει χαμογελαστός, ανέμελος και ωραίος, με φόντο τη θάλασσα, στην άλλη σκυμμένος δουλεύει τις πέτρες. Φορά και στις δύο ασπρογάλανα καπιταλιστικά σνίκερς! Επιτρέπεται κάτι τέτοιο σ΄ έναν ποιητή του «υψηλού διαλεκτικού υλισμού»; Το βρίσκω εκζητημένο και κανονικά δεν θα έπρεπε αυτές οι φωτογραφίες να βρίσκονται στο Αφιέρωμα. Είναι παντελώς έξω από το όλον επαναστατικό κλίμα…

Ειλικρινά δεν ειρωνεύομαι. Ούτε θέλω να δώσω ονόματα σε πράγματα και πρόσωπα, αλλά σκέφτομαι, καθώς περιδιαβάζω άλλη μια το Αφιέρωμα, μήπως τελικά έχουν δίκιο οι συντάκτες του; Μήπως δηλαδή κάνει λάθος η Προκοπάκη, ο Αργυρίου, ο Πρεβελάκης, ο Μαρωνίτης, ο Σαββίδης, ο Πήτερ Μπήαν, ο Ε. Κήλυ, οι νέοι λαμπροί μελετητές του ποιητή, οι διατριβές, οι σοβαρές μελέτες και τα άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά, όλοι εκείνοι που δεκαετίες τώρα μοχθούν να βγάλουν τον ποιητή από τη σιωπή και να δείξουν την τέχνη του και τα μεγάλα θέματα που τον απασχολούν, μήπως δηλαδή όλοι αυτοί κάνουν λάθος, βέβηλοι συνάμα και παραχαράκτες, και έχει δίκιο η κυρία Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ; Λέτε;

Ο κ. Γιώργης Γιατρομανωλάκης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και συγγραφέας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ », 17.5.2009

Τι δεν θα απαγγελθεί!

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ


Όχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις
Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.
Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.
Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.
Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου
Ένα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας…

…Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
Όταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν’ ανάψει.
Όταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ’ όνειρο κι απ’ το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους…

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες
Οι αιώνες σκαρφαλώνουν στην κορυφή της ψυχής του ν’ ανασάνουν μην πείτε πως ο ήλιος ορφάνεψε. Κοιτάχτε
Κάθε ήλιος και σελίδα – μέρα με την ημέρα – με τους ήλιους των 74 χρόνων του έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι και τ’ ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου
Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν
Το έργο του: Λευτεριά
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι ακούστε
Πάνου από την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου
ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν μιλάει: «Υπερασπείστε, Λαοί, την Ειρήνη».

Γιάννης Ρίτσος

«Κ.Κ.Ε. –

Τρία γράμματα

χαραγμένα στους τοίχους των φυλακών

μέσα στις νύχτες της παρανομίας

χαραγμένα στις μάντρες των εργοστασίων

σταθερά δυνατά πάνω από το θάνατο

εκεί που τρέμει η ρίζα της ανθρώπινης ανάσας

εκεί που ρέει στους δρόμους σαν ποτάμι ο ουρανός,

πρωί με τα πουλιά, με τις σημαίες, με τα φύλλα

πρωί με την τίμια κραυγή.

*

Κ.Κ.Ε. –

Τρία κόκκινα γράμματα –

πολύ πονέσαμε, σύντροφοι,

πολύ ξαγρυπνήσαμε

πολύ μακριά κοιτάξαμε

από κανέναν δεν το δανειστήκαμε το κόκκινο,

– δικό μας αίμα

τρία κόκκινα γράμματα

σεμνή υπογραφή του λαού μας

στις λεωφόρους του μέλλοντος –

ο δρόμος φεύγει γρήγορα

η Ιστορία δε γυρίζει πίσω…

*

Κ.Κ.Ε. –

σύντροφοι, σύντροφοι, (…)

πόσοι αιώνες,

το παρελθόν, το μέλλον, το παρόν,

εσύ κι εσύ, ο εργάτης και ο αγρότης

εσύ κι ο σπουδαστής κι ο εργάτης

σύντροφοι, σύντροφοι,

η Ελλάδα, ο κόσμος,

πλάι – πλάι

ωραία συντροφική φωνή

εδώ, εδώ, εδώ,

με τα πλακάτ, με την ελπίδα, με τα λάβαρα

οι αγωνιστές παρόντες

κοντά, κοντά, μέσα στον κόσμο

για όλο τον κόσμο.

*

Κ.Κ.Ε. –

(…)

αντρώθηκες μπροστάρης στους αγώνες

μπροστάρης στις θυσίες

παιδί της Μεγάλης Επανάστασης

παιδί της Ελλάδας

παιδί του ’21

γενάρχης της κατοχικής Αντίστασης

αντρώθηκες

μες στα μαρτύρια και στο θάνατο –

σύντροφοι, σύντροφοι,

μαζί, μαζί, αντρωθήκαμε,

τραγουδήστε το πάλι:

“ας μη λείψει κανείς”

μαζί, μαζί –

όπως μαζί σηκώσαμε στους ώμους μας

τις γκρεμισμένες πολιτείες

σηκώσαμε τις τσακισμένες πόρτες

σηκώσαμε τη φωτιά.

*

Κι εγώ μαζί σας αντρώθηκα, σύντροφοι,

στις φυλακές, στα κρατητήρια, στα ξερονήσια,

παιδί κι εγώ της Ελλάδας

παιδί του Κ.Κ.Ε.

πολεμώντας μαζί και τραγουδώντας –

ω, σύντροφοι, σύντροφοι,

το πιο τρανό τραγούδι που έμαθα

το πιο πλατύ τραγούδι που έπραξα

το πιο βαθύ τραγούδι που τραγούδησα

ήταν αυτό που τραγουδάω και τώρα

αυτό που τραγουδάμε όλοι μαζί:

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ,

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ».

(ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, «Στα 57 χρόνια του ΚΚΕ», Αθήνα 14. ΧΙ.75)

Organiserad brottslighet


För många är organiserad brottslighet detsamma som maffiafamiljer, ungefär som Gudfadernfilmerna eller tv-serien Sopranos. I verkligheten är det ont om såväl gudfäder som våld inom den organiserade brottsligheten. Åtminstone här.

Den organiserade brottsligheten i Sverige består framför allt av lösa nätverk av kriminella där det utvecklas förtroende mellan personer som samarbetar i brott. Vid mer avancerade brott kan det inom nätverken bildas mer fasta grupper.
Så här kan det gå till:

För att köpa ett större parti narkotika utomlands, smuggla det till Sverige och därefter distribuera det till grossister krävs det en organisation eller grupp. Det är inte möjligt att klara en sådan operation på egen hand. Därför bildas det en grupp för just detta projekt.

Någon inom gruppen är ledare och ger order, en annan bokar färjebiljetter, en tredje köper in en bil medan en fjärde ser till att bilen förses med speciella lönnutrymmen. Till de mer riskfyllda uppdragen, till exempel att agera kurir, anlitas utomstående personer. Världen är full av människor som tar stora risker för att tjäna lite pengar. På samma sätt rekryteras externa personer som har till uppgift att ta emot partiet när det kommer till Sverige.

När smugglingsaktionen är genomförd upplöses ”organisationen”. En del av medlemmarna går in i nya projekt medan andra genomför ytterligare smugglingsoperationer, kanske med någon ny medarbetare. Flexibiliteten är mycket stor.

Tetx av Dr Lars Korsell, chef för Brottsförebyggande rådets sekretariat för forskning om ekonomisk och organiserad brottslighet.

Volvo: Ett komfortabelt fordon att färdas i längs Europas väggar!

OLAGA HOT

Vad säger lagen?

För att polisanmäla ett brott krävs aldrig att du själv kan ange vilket brott som begåtts. Det räcker att du redogör för vad du upplevt, sett och hört. Här nedan ges exempel på några brott och vad som karaktäriserar dem.

Misshandel (samt ringa misshandel) – 3 kapitlet 5 § Brottsbalken

”Den som tillfogar en annan person kroppsskada, sjukdom eller smärta eller försätter honom eller henne i vanmakt eller något annat sådant tillstånd, döms för misshandel till fängelse i högst två år eller, om brottet är ringa, till böter eller fängelse i högst sex månader.”

Avgörande för om en viss handling skall bedömas som misshandel är om den utförts med vilja av den som utfört den. Den som av en ren olyckshändelse exempelvis slår till någon annan har inte gjort sig skyldig till misshandel. Om man skadat någon genom oaktsamhet kan det dock vara frågan om vållande till kroppsskada.

Gränsen mellan vad som ska bedömas vara en ”ringa” misshandel och en misshandel är inte alltid lätt att bedöma. Ett slag med öppen handflata brukar dock bedömas som ringa misshandel. Observera dock att all misshandel, ringa eller inte, är brottslig.

Misshandel (grov) – 3 kapitlet 6 § Brottsbalken

”Är brott som i 5 § sägs att anse som grovt, skall för grov misshandel dömas till fängelse, lägst ett och högst tio år. Vid bedömande huruvida brottet är grovt skall särskilt beaktas, om gärningen var livsfarlig eller om gärningsmannen tillfogat svår kroppsskada eller allvarlig sjukdom eller eljest visat särskild hänsynslöshet eller råhet.”

För att man ska bedömas ha blivit utsatt för en grov misshandel krävs oftast att offret fått relativt omfattande skador. Även andra omständigheter, till exempel hur misshandelssituationen sett ut, kan vägas in. Det är en försvårande omständighet om man angriper en ambulanssjukvårdare under tjänsteutövning.

Olaga hot – 4 kapitlet 5 § Brottsbalken

”Om någon lyfter vapen mot annan eller eljest hotar med brottslig gärning på sätt som är ägnat att hos den hotade framkalla allvarlig fruktan för egen eller annans säkerhet till person eller egendom, döms för olaga hot till böter eller fängelse i högst ett år. Är brottet grovt, döms till fängelse, lägst sex månader och högst fyra år.”

Olaga hot kan bestå i  muntliga hot att döda eller misshandla någon eller att man hotas med vapen eller andra tillhyggen. Om ett hot är brottsligt bedöms utifrån hur den hotade upplever situationen. Det avgörande är att den som blivit hotad uppfattat hotet som allvarligt menat, även om han inte känt rädsla, kanske för att han ansett sig kunna avvärja hotet.

Ovanstående text har granskats av regionjuristen Ulf Jacobsson.

Δυσαρεστημένο το Πρεζίντιουμ από την Οκτωβριανή Επανάσταση του ΚΚ€ στη Στοκχόλμη

Τα διαπιστευτήριά τους κατέθεσαν στο Πρεζίντιουμ του σταλινικού ΚΚ€ της γνωστής συμμορίας-σέκτας των σταλινικών στη Στοκχόλμη (ΟΕΣΚΣ) οι μαριονέτες της «νέας κυβέρνησης» μπολσεβίκων του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ύστερα από την Μπολσεβίκικη Οκτωβριανή Επανάστασή τους.

Ο πονοκέφαλος όμως στο Πρεζίντιουμ του σταλινικού ΚΚ€ φαίνεται ότι συνεχίζεται. Κύριος στόχος των ζητιάνων μπολσεβίκων ήταν η κατάληψη του ταμείου του συλλόγου. Η όρεξη των σκληροπυρικών μπολσεβίκων για επανάσταση  κορυφώθηκε όταν έγινε γνωστό ότι ο μακαρίτης Αλέξανδρος Φράγκος κληροδότησε στο σύλλογο 100 χιλιάδες σουηδικές κορόνες. Σαράντα μέρες έχουν περάσει και ακόμα να πάρουν στα χέρια τους τα πολυπόθητα ταμεία με τα φρέσκα σπαρταριστά χιλιάρικα να τα χαρούν, χρονιάρες μέρες που έρχονται.

Φυσικά, δεν είναι δυνατόν (και δεν επιτρέπεται) ο «έκπτωτος» πρόεδρος,  Ηλίας Νικολαϊδης, ο δικτάτορας Μουσολίνι (όπως τον αποκαλούν οι πρωτεργάτες της Οκτωβριανής Επανάστασης οι σκληροπυρινικοί μπολσεβίκοι και ζητιάνοι, το ζεύγος Χουλιάρα και Ελισάβετ (καφετζού) Πάσχου, τρομάρα τους), να τους παραδώσει το ταμείο του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.

Παρόλο που το Πρεζίντιουμ του σταλινικού ΚΚ€ επιστράτευσε (εκτός από το σκυλολόι που διαθέτει, τους τραμπούκους μπολσεβίκους Καρανίκα και Συνοδινό) ακόμα και ανώτατα διευθυντικά στελέχη, ελληνικής καταγωγής, κορυφαίων σουηδικών αρχών και υπηρεσιών με πολυετή πείρα σε δημοκρατικές διαδικασίες (μπουγελώματα, γρονθοκοπήσεις κλπ.) δεν κατάφερε να παρουσιάσει έστω και κατά το ελάχιστο δημοκρατικοφανή πρακτικά της Οκτωβριανής Επανάστασης των Μπολσεβίκων.

Ο «αγών» λοιπόν σύμφωνα με το Πρεζίντιουμ αλλά και τα γραφόμενα στο φόρουμ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ (στρατηγείο επιχειρήσεων ΚΚ€) της μουλιασμένης Χουλιάρας και της βρεγμένης Πάσχου συνεχίζεται. Το Πρεζίντιουμ θεωρεί ότι οι τρεις στόχοι των μπολσεβίκων 1. Αρπαγή έστω και δια της βίας των ταμείων του συλλόγου γονέων, 2. Αποπομπή της Συντονίστριας Εκπαίδευσης της ελληνικής Πρεσβείας και 3. Επανακατάληψη των ταμείων του Ιδρύματος ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ, πρέπει να επιτευχθούν πάραυτα.

Εάν δεν επιτευχθούν αυτοί οι τρεις βασικοί στόχοι, το Πρεζίντιουμ απειλεί ότι το φετινό Διεθνές Βραβείο του Στάλιν θα δοθεί στους τραμπούκους Συνοδινό και Καρανίκα και όχι στους προτεινόμενους από το κώμα, το ζεύγος Χουλιάρα και Ελισάβετ (καφετζού) Πάσχου όπου οι τελευταίοι θα υποστούν και τις συνέπειες που θα αποφασίσει το κώμα.

Απόλυτα σύμφωνο με τους τρεις στόχους των μπολσεβίκων και στρατευμένο στις τάξεις του σταλινικού ΚΚ€ είναι και το ΠΑΣΟΚ με κύριο εκπρόσωπο και ένθερμο υποκινητή της Οκτωβριανής Επανάστασης και πρωταγωνιστή το μέλος του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, σύντροφο Κώστα Παπαδόπουλο.

Φωτο: Στιγμιότυπο από τη συνάντηση του Πρεζίντιουμ του σταλινικού ΚΚ€ αποτελούμενο από τους βλοσυρούς σταλινοφασίστες ζητιάνους Κομνηνό Χαϊδευτό, Πάνο Ουλή, Μανόλη Τερζάκη ενισχυμένο με τους ζητιάνους μπολσεβίκους του ΠΑΣΟΚ, Σπύρο Γκόγκο και Γιώργο Κάλαρη και τους εκπροσώπους του επαναστατικού συμβουλίου της Οκτωβριανής Επανάστασης, τις μπολσεβίκες Στέλλα Σαββίδου, Ελισάβετ (σκοπιανή καφετζού) Πάσχου και Λάμπρο Μπούτζια.

Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να διατάξει ο σταλινικός κουραδόμαγκας Χαϊδευτός το υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας ώστε το υπουργείο να στέλνει στη Σουηδία συντονιστή εκπαίδευσης με τα απαραίτητα προσόντα που απαιτεί το ΚΚ€ (να είναι λαμόγιο δηλαδή) για να μπορεί το Πρεζίντιουμ να προωθεί χωρίς εμπόδια τις απάτες του π.χ. απάτες με το ABF, να κάνει τσιμπούσια (εκπαιδευτικά) στο Χαϊδευτό και τον Κάλαρη που θα τα χρεώνει στο σύλλογο, δημιουργία βιβλιοθήκης-μαϊμού, διδασκαλία μόνο στις χαρτοπαιχτικές λέσχες και τα κρασοπουλιά του ΚΚ€, φαγοπότια με τα ταμεία του συλλόγου στα ταβερνεία του Συνοδινού κλπ.

Στον αγώνα του Πρεζίντιουμ των ξελιγωμένων λιγούρηδων του ΚΚ€ συμμετέχουν και σύντροφοι μπολσεβίκοι από την πρεσβεία μας, εκλεκτές και επιτυχημένες προσωπικότητες και μέλη του επαναστατικού συμβουλίου που επεβλήθη με την Οκτωβριανή Επανάσταση.

ΛΑΜΟΓΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

WE ARE ONLY IN IT FOR THE MONEY!

Ευχαριστούμε τους αγαπητούς συναδέλφους μπλόγκερς, σύντροφο και συντρόφισσα Χουλιάρα για την ευγενική παραχώρηση της φωτογραφίας του σταλινοτσολιά!

Πολύ το ψάχναμε τέτοιο κελεπούρι!



Ποιος τον γαμάει τον διάλογο; Εδώ μιλάει η Αλέκα!

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

«Η απολίτικη παιδεία είναι μία αστική υποκρισία» Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν

Το κομουνιστικό κόμμα ήθελε να διαπαιδαγωγήσει και να χαλιναγωγήσει τη νέα γενιά. Διατύπωσε λοιπόν την αρχή ότι το παιδί δεν ανήκει στους γονείς του, αλλά στην ολότητα, που την εκπροσωπεί το κομουνιστικό κράτος. Αυτό παραλαμβάνει τον άνθρωπο αμέσως μόλις γεννηθεί με τους βρεφικούς σταθμούς και σε λίγο με τους παιδικούς σταθμούς και σε συνέχεια με τους παιδικούς κήπους. Εκεί διδάσκεται την πειθαρχία και την ομαδοποίηση.

Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, το παιδί, μαζί με το γλωσσικό αλφαβητάριο, διδάσκεται και το πολιτικό αλφαβητάριο, με βάση τα ειδικά βιβλία που λέγονται «Πολιτικά Γράμματα» (Πολίτ Γκραμμότα).

Όταν πήραν την εξουσία τα ΚΚ, πραγματοποιήσαν αμέσως μια σχεδόν πλήρη εκκαθάριση των εκπαιδευτικών. Δεν άφησαν λίθον επί λίθου, από τους παλαιούς. Στις θέσεις τους τοποθέτησαν νεαρά κομματικά στελέχη, απλοί απόφητοι (ίσως και απλοί μαθητές) γυμνασίων, που πέρασαν στα γρήγορα παιδαγωγικά φροντιστήρια και αμέσως διορίστηκαν δάσκαλοι, καθηγητές, γυμνασιάρχες.
Αυτοί οι νέοι μπορεί να μην διέθεταν προσόντα εκπαιδευτικών, διέθεταν όμως πίστη προς το κόμμα και ιδεολογικό φανατισμό.

Την ίδια τακτική εφάρμοσαν και για την Τέχνη. Κατά την κομουνιστική άποψη, κάθε λογοτεχνικό ή καλλιτεχνικό έργο πρέπει να έχει και πολιτική θέση υπέρ του κομουνισμού. Γι αυτό τον σκοπό κατασκευάστηκε και μία ολόκληρη θεωρία για την Τέχνη την θεωρία του περιβόητου «Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού», (Λένιν). Κάθε λογοτέχνης, ποιητής, μουσικοσυνθέτης ή γενικά καλλιτέχνης που ζει σε κομουνιστική χώρα, οφείλει να υποτάσσει την δημιουργία του, στις αρχές αυτού του ιδιότυπου ρεαλισμού. Μαρξισμός επί της Τέχνης, ορίζοντας λεπτομερειακά, όχι μόνον τι δεν πρέπει να κάνει ο δημιουργός, καλλιτέχνης, αλλά και τι οφείλει να κάνει και πώς να τό κάνει.

Στην ανθρώπινη ιστορία κανείς ολοκληρωτισμός δεν διανοήθηκε να κάνει αυτού του είδους την πλύση εγκεφάλου, με αυτούς τους κανόνες. Οι κανόνες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού ορίζουν ότι οι συγγραφείς υποχρεώνονται στα έργα τους να προβάλλουν την σαπίλα του αστικού και την ανωτερότητα του κομουνιστικού καθεστώτος. Να καλλιεργούν την πίστη και την αισιοδοξία για την τελική νίκη, το ηρωικό πνεύμα για θυσίες, υπέρ του κόμματος και να κτυπούν τις αστικές παραδόσεις, όπως η τάση προς την ιδιοκτησία, την οικογένεια, την ιδιωτική ζωή ή τη θρησκεία. Να μην χρησιμοποιούν δύσκολες εκφράσεις και ιδέες, στα έργα τους. Απαγόρευσαν την αφηρημένη ζωγραφική, τη σουρεαλιστική ποίηση, τη δύσκολη μουσική σύνθεση, το θέατρο του παραλόγου. Πάρα πολλοί συγγραφείς και καλλιτέχνες στις κομουνιστικές χώρες εκκαθαρίστηκαν, μόνον και μόνον επειδή θέλησαν να εκφρασθούν, όπως αυτοί ένοιωθαν και όχι όπως τους όριζε το ΚΚ κλπ. Πάστερνακ,Τάρσις, Βόλπιν, Αχμάτοβα κλπ. Λένιν «Collected Works».

Το 1947 εξαφανίσθηκαν, γιατί αρνήθηκαν να θέσουν το ταλέντο τους στην υπηρεσία της κομματικής γραμμής και ηγεσίας. Άλλοι αυτοκτόνησαν, άλλοι τουφεκίσθηκαν ή χάθηκαν στη Σιβηρία κι άλλοι πολλοί σιώπησαν. Σοστάκοβιτς και Προκόβιεφ, επικρίθηκαν όταν συνέθεσαν έργα δυσνόητα και απαγορεύτηκαν όπερές τους (Λαίδη Μάκβεθ). Ο Σολτζενίτσιν κατέληξε με τον Αρχάγγελο, εξορία.

Ύστερα από αυτά δεν είναι περίεργο, γιατί κατακρημνήσθηκε ο γίγαντας με τα ξύλινα πόδια, όπως έλεγε στο γράμμα που άφησε ο πρόεδρος της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων, Φαντέγιεφ αυτοκτονώντας το 1956, «Αφιέρωσα το ταλέντο μου σε ψεύτικα είδωλα. Αλλά ούτε αυτή η θυσία μου, κρίθηκε αρκετή. Μου αρνήθηκαν το δικαίωμα να λέγω όχι μόνο την αλήθεια, αλλά και να ψεύδομαι με τον τρόπο που θα διάλεγα εγώ.».

Ίσως και η κ. Παπαρήγα, «αύριο», όταν θα αναληφθεί στους ουρανούς, κατόπιν απόφασης, βέβαια και της πολιτικής συναίνεσης, του ουράνιου πολιτικού γραφείου να γράφει στο γράμμα της, σύμφωνα με την αλτσχαϊμερική της υποστάθμη, κάτι παρόμοιο, ότι το τείχος το έκτισε ο πρωτοξάδελφος του Στάλιν, Αδόλφος Χίτλερ. Γι αυτό γκρεμίστηκαν στην άβυσσο που οι ίδιοι εδημιούργησαν.

Συστάσεις προς τα μέλη του ΚΚΕ, να προμηθευτούν το έργο/συγγραφή του Βρετανού, George Orwell το «1984».

Δια χειρός

Γιώργου Κουβάτσου

ΚΚΕ: Χαφιές της αστυνομίας ο Θ. Τσάππος! (και της CIA, του ΝΑΤΟ, της ΕU και των καπιταλιστικών μονοπωλίων)

Χαφιέ(!) της αστυνομίας αποκαλεί τον Θ. Τσάππο, πρόεδρο του ιδρύματος ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ – ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ σε ανακοίνωσή της η κομματική σταλινική οργάνωση του ΚΚ€, παράρτημα Στοκχόλμης των επιχειρήσεων της ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΑΕ.

Η σταλινική αυτή οργάνωση, για εύλογους λόγους (bidrag), είναι γνωστή στον ελληνισμό της Σουηδίας και ως ΕΛΛΗΝΙΚΗ(!) ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ και για την εξαπάτηση των επιδοτουσών κρατικών υπηρεσιών της Σουηδίας ως GREKISKA FÖRENINGEN I STOCKHOLM.

Όπως φαίνεται συνεχίζουν οι απατεώνες της σταλινικής σέκτας της ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΑΕ την επιχείρηση λασπολογίας, τρόμου και τραμπουκισμών που εδώ και χρόνια έχουν εξαπολύσει εναντίον ελληνικών δημοκρατικών οργανώσεων, ιδιωτών και εναντίον του ιδρύματος των Ελλήνων, το οποίο επί σειρά ετών τελούσε υπό την παράνομη κατάληψη των σταλινικών υπολειμμάτων τα οποία λεηλατούσαν τα ταμεία του με κάθε παράνομο τρόπο, όπως έχουμε αναφερθεί και παλιότερα.

Οι σταλινικοί κλέφτες, απατεώνες και συκοφάντες της ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΑΕ αποκαλούν αρχιχαφιέ και τον Έλληνα ήρωα Γ. Καστρινάκη που με τους αγώνες του εναντίον της σταλινικής σπείρας του ΚΚ€ κατόρθωσε να καθαρίσει και να εξυγιάνει το Δ.Σ. του ιδρύματος των Ελλήνων από τα ληστρικά σταλινικά κοπρολύματα και να επαναφέρει τη νομιμότητα και την εντιμότητα στο ίδρυμα των Ελλήνων.

Στην ίδια ανακοίνωση τα βοθρολύματα της εν λόγω σταλινικής, θρησκευτικής και ληστρικής σέκτας αναφέρουν ότι ο Θ. Τσάππος έδιωξε τα χορευτικά και τη χορωδία από τους χώρους της στέγης και διώκει δικαστικά με έξωση την κοινότητα Στοκχόλμης, την ιστορική (λένε) που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο εξωτερικό για την ανατροπή της χούντας . Στην Ελλάδα, θα εννοούν (δηλαδή έτρεμε ως γνωστόν ο δικτάτωρ Παπαδόπουλος στο άκουσμά της) γιατί τα σταλινικά βοθρολύματα, χούντα λένε κάθε οργάνωση που δεν ελέγχουν τα ταμεία της με πρόσφατο παράδειγμα το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Στοκχόλμης, όπου με γκανγκστερικό τρόπο και επεισόδια που κινδύνευσαν και ζωές έντιμων ανθρώπων, άρπαξαν τη διοίκηση (διάβαζε ταμεία) του συλλόγου.

Βεβαίως, κανείς δεν έδιωξε ούτε τη χορωδία ούτε τα χορευτικά της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ (το Πρεζίντιουμ του ανώτατου σοβιέτ) ούτε και την κοινότητα (διάβαζε οργάνωση ΚΚ€ της ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΑΕ).

Σύμφωνα με ανακοινώσεις του Πρεζίντιουμ του ανώτατου σοβιέτ, το οποίο στη συντριπτική πλειοψηφία του αποτελείται από τα σταλινικά βοθρολύματα της εν λόγω «κοινότητας» η χορωδία και τα χορευτικά που επικαλούνται απλώς άλλαξαν χώρο μέσα στους χώρους του ιδρύματος (στους χώρους της «κοινότητας») και ουδέποτε εκδιώχθηκαν. Η δε «κοινότητα» ούτε και αυτή εκδιώχθηκε, απλώς ακολουθήθηκε η ΝΟΜΙΜΗ διαδικασία λόγω της άρνησης των σταλινικών καθαρμάτων να καταβάλουν το νόμιμο ενοίκιο προς το ίδρυμα που είναι και ο ιδιοκτήτης (μέχρι και το ρεύμα τους δεν πληρώνουν τα υποκείμενα).

Τον τελευταίο χρόνο σε μια προσπάθεια παραπλάνησης του ελληνισμού και των μελών της η «κοινότητα» καθαίρεσε την σκληροπυρηνική σταλινίστρια Όλγα Μαργέτη από πρόεδρο και εγκατέστησε έναν άλλο, τον Νίκο Παπαδόπουλο, (σ.σ. μας γέμισαν Παπαδόπουλους και Παπαδοπουλίνες), άτομο καθαρό υποτίθεται για γνωστές απάτες, ο οποίος είναι και πρόεδρος και ταμίας της εταιρείας ΟΡΦΕΑΣ, δηλαδή της χορωδίας που ανήκει στο ΚΚ€ και που επί της εποχής της καταλήψεως του ιδρύματος από τη σταλινική χολέρα χρηματοδοτούνταν από τα ταμεία του ιδρύματος των Ελλήνων με δεκάδες χιλιάδες κορόνες μέσω παράνομων τιμολογίων από τον Γιάννη Αντωνιάδη, την Μαρία Χουλιάρα και την Φραγκίσκη Παπαδοπούλου.

Ο Νίκος Παπαδόπουλος, όμως, είναι γνωστός αγροίκος χαμηλού νοητικού επιπέδου και από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του Στάλιν και της μούργας και των βοθρολυμάτων του Πρεζίντιουμ του ανώτατου Σοβιέτ ή αλλιώς ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ.

Η εκδίωξη της σταλινίστριας Όλγας Μαργέτη από τον προεδρικό θώκο της «κοινότητας» σίγουρα έχει να κάνει και με την αποτυχία της ως προέδρου. Η Όλγα Μαργέτη ξέχασε το βασικό της καθήκον ώς πρόεδρος να ζητήσει δηλαδή την ετήσια επιδότηση για την «κοινότητα» από το κράτος με αποτέλεσμα να μην εισέλθουν καθόλου κρατικά χρήματα στα ταμεία του μόνιμου ταμία της «κοινότητας», του αιμοβόρου γενίτσαρου (χολή και όξος το στόμα του όπου βρεθεί κι όπου σταθεί για την Ελλάδα), Κώστα Σταυρουλάκη .

Έτσι εξηγείται και η «δυναμική εξέγερση εναντίον της χούντας του σχολείου» (κατά Χουλιαραίους, Παπακώστα και Πάσχου) και ο «αγών» τους με κάθε αθέμιτο μέσο και τραμπουκισμών και απειλών που μόνο στον υπόκοσμο συναντάει κανείς για να βάλουν στο χέρι τα ταμεία του συλλόγου γονέων, που σημειωτέον, φέτος είναι αυξημένα με 100.000 κορόνες που κληροδότησε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Φράγκος, ένας από τους τρεις ιδρυτές του ιδρύματος των Ελλήνων στη Στοκχόλμη, τον οποίο αυτά τα σταλινικά κοπροσκούλικα παντοιοτρόπως πολέμησαν, καταδίωξαν και συκοφάντησαν.

Βεβαίως, ως συνήθως, τα σταλινικά αποβράσματα λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Διαβάζοντας κανείς τη διαθήκη του Φράγκου, καταλαβαίνει αμέσως ότι ο Φράγκος έχει λάβει φυσικά τα νομικά μέτρα ώστε τα χρήματα να πηγαίνουν για το σκοπό που τα κληροδότησε (στους μαθητές) και όχι βεβαίως στο κώμα ή στις τσέπες του Χουλιάρα και το υπόλοιπο σκυλολόι του ΚΚ€. Φυσικά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Υπάρχει και η πολύ προσφιλής μέθοδος του ΚΚ€ που είναι η κλοπή, η βία και η απάτη!

Τέλος να σημειώσουμε ότι τα βρομερά καθιζήματα του ΚΚ€ της ΠΕΡΙΣΣΟΣ ΑΕ και το Πρεζίντιουμ του γνωστού απατεώνα χαρτοπαίχτη, Κομνηνού Χαϊδευτού, έχουν εξαπολύσει βρόμικο συκοφαντικό πόλεμο εναντίον της Συνονίστριας Εκπαίδευσης της Ελληνικής Πρεσβείας κ. Κιούση, η οποία προφανώς δεν έχει καμία διάθεση να συναινέσει στις απάτες και τις συνηθισμένες βρομοδουλειές  που ετοιμάζουν στο σχολείο όπως έκαναν στο παρελθόν με την εγκάθετή τους Δούμα (ABF, Tsymposium, βιβλιοθήκη κλπ.).

Να τους χαίρεσαι κυρία Παπαρήγα! Είναι άξια τέκνα του κώματος και πιστοί εφαρμοστές του συνθήματος του κώματός σου «Ανυπακοή και Αντεπίθεση». Γνήσια τέκνα του Πατερούλη!

Για τα ταμεία ρε γαμώτο!

Για την ανακοίνωση του ΚΚ€ κάντε κλικ εδώ Στα 70 του θελησε να γινει προεδρος .

LaspiKKEgiaTsappo

Ανερυθρίαστα ψεύδη

Ανερυθρίαστα ψεύδη

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Δεν έπρεπε να εκπλαγεί κανείς από τις δηλώσεις της κ. Αλέκας Παπαρήγα για το Τείχος του Βερολίνου. Είναι γραμματέας ενός κόμματος που δοξολογεί με κάθε ευκαιρία έναν από τους πιο στυγνούς δικτάτορες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ο ιδεολογικός καθοδηγητής του ΚΚΕ, ο Ιωσήφ Στάλιν, είναι ο πατέρας του πρακτικού ολοκληρωτισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήρθε χρονικά δεύτερος: πρώτα ξεκίνησε να χτίζεται το σοβιετικό καθεστώς και μετά το Τρίτο Ράιχ. Ετσι, αν μπορεί κάποιος να ανακαλύψει πολιτικές αρετές στον Στάλιν, σιγά μη δεν μπορούσε να προπαγανδίσει πόσο καλός πατερούλης ήταν ο Ανατολικογερμανός ηγέτης Ερικ Χόνεκερ. Το επόμενο στάδιο είναι να επαινέσει την προσπάθεια του τελευταίου να προστατεύσει τους πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας από τον κακό ιμπεριαλισμό. Υπό την έννοια αυτή, και αυτό το υπέρ του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού παραλήρημα ήταν αναμενόμενο. Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Το πρώτο επιχείρημά της ήταν φυσικά το γνωστό του κομμουνιστικού ανεκδότου: «Κι αυτοί βασανίζουν τους μαύρους». Ελεεινολόγησε τους ηγέτες των δημοκρατικών χωρών που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο διότι «έχουν ξεχάσει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο τείχος που υψώνουν οι Ισραηλινοί μέσα στην Παλαιστίνη». Βεβαίως, οι ευθύνες των Ισραηλινών για την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών είναι μεγάλες, αλλά δεν θυμόμαστε την ανατολικογερμανική ηγεσία να δικαιολογεί το Τείχος επειδή έμπαιναν στον κομμουνιστικό παράδεισο ζωσμένοι με εκρηκτικά Δυτικογερμανοί τρομοκράτες.

Αλλά η κ. Παπαρήγα πήγε και παραπέρα. Χρησιμοποίησε ανερυθρίαστα ιστορικά ψεύδη για να δικαιολογήσει την ανέγερση του αίσχους: «Το Τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα νατοϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο Ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας». Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι το περικυκλωμένο Δυτικό Βερολίνο ήταν αποκλεισμένο από τον Κόκκινο Στρατό κατοχής και χρειάστηκε αερογέφυρα για να μπορέσουν να έχουν κάτι να φάνε οι πολιορκημένοι. Οχι μόνο δεν απειλούσαν οι Δυτικοί την ακεραιότητα της Ανατολικής Γερμανίας, αλλά συνέβαινε και το ακριβώς αντίθετο. Ο «Κόκκινος Στρατός» απειλούσε τη Δυτική Γερμανία.

Τέλος η κ. Παπαρήγα ρώτησε ρητορικά: «Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις – τέσσερις δήμους που ανήκαν σ’ έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες-βγες;». Ευφάνταστο το σενάριο της κ. Παπαρήγα (κι ευτυχώς δεν το σκέφτηκε κανείς ιδεολογικός της προπάτορας το 1944) αλλά το «μπες-βγες» πώς δικαιολογείται; Διότι απ’ όσο γνωρίζουμε όλοι ήθελαν να βγουν και κανένας να μπει. Οι αριθμοί αυτό λένε: την περίοδο 1945-1961, πριν δηλαδή χτιστεί το τείχος, 3,5 εκατομμύρια (!) Ανατολικογερμανοί δραπέτευσαν από τον σοσιαλιστικό παράδεισο. Αλλά και μετά το χτίσιμο 5.000 επιχείρησαν να διαφύγουν με κίνδυνο της ζωής τους. Και τι περίεργο! Οι φρουροί πυροβολούσαν μόνον εκείνους που προσπαθούσαν να φύγουν (σ. σ. για να λέμε την αλήθεια, δεν υπήρχε και κανένας που ήθελε να μπει). Δολοφόνησαν περί τους 200 από αυτούς…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 11.11.2009