Ελληνική Πολιτιστική Στέγη Στοκχόλμης (2001), μέρος 4ον

Μια απεγνωσμένη προσπάθεια σωτηρίας

Το δύσκολο έργο της προσωρινής Γραμματείας ήταν να επεξεργαστεί τη σωρεία των διαμαρτυρομένων λογαριασμών και επιστολών που είχαν συσσωρευτεί από μήνες χωρίς καν να τις έχει διαβάσει κανένας. Κατ’ αρχήν έγινε μια επικοινωνία με τις Τράπεζες και την Φορολογική Υπηρεσία που ήταν και το πλέον επείγον. Έπειτα άρχισαν διαπραγματεύσεις, που διήρκεσαν πολλές εβδομάδες, με όλους όσους είχαν δοσοληψίες με τη Ε.Π.Σ. και έγινε μια συμφωνία τμηματικής απόσβεσης των πλέον επειγόντων χρεών. Τα συνολικά χρέη φυσικά εξακολουθούσαν να είναι μεγάλα αλλά με την προκαταβολή τού σχετικά υψηλού ενοικίου από τον νέο ενοικιαστή του τρίτου ορόφου εξοφλήθηκε ένα μέρος των αμεσότερων χρεών.

Με την έλευση της Νέας Χρονιάς 2001 δημιουργήθηκε ξανά η αισιόδοξη εντύπωση ότι η κρίση των τελευταίων μηνών είχε ξεπεραστεί. Στην πραγματικότητα υπήρχαν ακόμη άλυτα προβλήματα μεταξύ των οποίων και το ότι άρχιζε εκ νέου μια νέα περίοδος καταγραφής της Ε.Π.Σ. στα επίσημα αρχεία των κακοπληρωτών με δικαστικές αποφάσεις διαμαρτυρομένων χρεών. Μια περίοδος που πρόκειται να διαρκέσει σύμφωνα με την ισχύουσα Νομική πράξη για τρία ακόμη χρόνια μέχρι το έτος 2003.

Η εμπειρία είκοσι ετών δείχνει ότι η επικοινωνία με τις σουηδικές Αρχές, όπως είναι οι Φορολογικές Υπηρεσίες, οι δανειστές, οι ενοικιαστές και γενικά ιδιώτες επαγγελματίες, καταλήγει τις περισσότερες φορές σε κάποια συνεννόηση και επίλυση των προβλημάτων όσο δύσκολα κι’ αν φαίνονται. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο μεταξύ ημών των Ελλήνων όταν προσπαθούμε να συζητήσουμε για την ανεύρεση λύσεων στα προβλήματα που τις περισσότερες φορές ημείς οι ίδιοι προκαλούμε. Με τη λήξη του έτους 2000, και ενώ φαινόταν ότι είχε επέλθει σχετική ηρεμία στις εκκρεμείς συναλλαγές του Ιδρύματος, προέκυψε ένα καινούργιο πρόβλημα που κι’ αυτή τη φορά προέρχονταν από ημάς τους ίδιους.

Η Ελληνική Κοινότητα Στοκχόλμης, που από το 1987, δηλαδή από 14 χρόνια νοικιάζει μια ισόγεια αίθουσα στο κτίριο επί του δρόμου, διάλεξε χρονικά, την πιο ακατάλληλη στιγμή για ν’ ανανεώσει ένα παλιό αίτημα που κατά καιρούς εδώ και 14 χρόνια ανακύπτει. Το Δ.Σ. της Ελληνικής Κοινότητας Στοκχόλμης προβάλλει από παλιά το αίτημα ότι η Ε.Π.Σ. έχει υποχρέωση και καθήκον να βρει και να υποδείξει στην Κοινότητα Στοκχόλμης μεγαλύτερους και καλύτερους χώρους εντός του κτιρίου. Αυτή τη φορά αναδείχτηκε και μια επιτροπή που θα συντόνιζε τις ενέργειες, με την επονομασία Επιτροπή Δράσης. Στις 22 Δεκεμβρίου στάλθηκε μια επιστολή προς την Ομοσπονδία, που για πολλούς εξακολουθεί να είναι ο Νόμιμος υπεύθυνος ιδιοκτήτης της περιουσίας του Ιδρύματος. Το αίτημα ήταν η παραχώρηση του πρώτου ορόφου. Σύμφωνα με την επιστολή η απαίτηση ήταν όλων των μελών της Κοινότητας και ως εκ τούτου αποτελούσε δημοκρατικό καθήκον της Ομοσπονδίας να συμβάλει στο αίτημα της παραχώρησης του πρώτου ορόφου.

Το έγγραφο κοινοποιήθηκε και σε άλλους Ελληνικούς φορείς αιτούμενοι ηθικής υποστήριξης στις κατ’ αυτούς δίκαιες αξιώσεις. Στη Γραμματεία της Ε.Π.Σ. που υποτίθεται είναι το όργανο που θα επιμελούνταν την μεταφορά τους στον πρώτο όροφο δεν εστάλη η επιστολή. Προφανώς εξακολουθούσε να ισχύει η αντίληψη ότι η Γραμματεία της Ε.Π.Σ. αποτελείται από μερικά άτομα τοποθετημένα εκεί στο ρόλο του Θυρωρού ή του Επιστάτου με κύριο έργο να εκτελούν τις εντολές της Ομοσπονδίας, του οργάνου δηλαδή που τους ανέθεσε αυτό το ρόλο. Γιαυτό άλλωστε και η επωνυμία Εκτελεστική Γραμματεία.

Η Κοινότητα Στοκχόλμης στο αίτημά της να της παραχωρηθεί ένας όροφος στο κτίριο της Ε.Π.Σ. δεν έλαβε υπόψη ότι δεν υπάρχουν επαρκείς χώροι για όλες τις ελληνικές οργανώσεις που επιθυμούν στέγαση σε δικούς των χώρους. Αυτό, εδώ και πολλά χρόνια το είχε προβλέψει η Σουηδική Πολιτεία και δια Νόμου έχει καθορίσει παροχή χρηματικών επιδομάτων στις μεταναστευτικές οργανώσεις για τη κάλυψη των αναγκών των, μεταξύ άλλων και των εξόδων της στέγασής των.

Η ενοικίαση του τρίτου ορόφου το Σεπτέμβριο του 2000, που είναι ο μεγαλύτερος και ο πλέον κατάλληλος χώρος για κοινές εκδηλώσεις, είχε και την συνέπεια ότι τώρα εναπομένει μόνο ο πρώτος όροφος στη διάθεση της Ε.Π.Σ. για εκδηλώσεις κοινού Ελληνικού ενδιαφέροντος. Αυτό θα ισχύει τουλάχιστον για τέσσερα ακόμη χρόνια μέχρι το έτος 2004, γιατί ο τρίτος όροφος είναι ενοικιασμένος με συμβόλαιο και επαφίεται τώρα στο ενδιαφέρον όλων των Ελλήνων της Στοκχόλμης για να επανέλθει η μεγάλη αίθουσα στην κυριότητα της Ελλ. Πολιτιστικής Στέγης προς χρήση των ελληνικών οργανώσεων.

Ένας άλλος βασικός λόγος που θα περίμενε κανείς να το έχει υπ’ όψιν τουλάχιστον το Δ.Σ. της Κοινότητος Στοκχόλμης, είναι ότι ο πρώτος όροφος είναι από δεκαπέντε χρόνια δεσμευμένος δια συμβολαίου στην Υπηρεσία του Εκπαιδευτικού Συμβούλου. Η απλή λογική λέει ότι η συγκατοίκηση μιας Κρατικής Υπηρεσίας με ένα πολυμελή Σύλλογο, σε καθημερινή βάση δεν συνιστάται. Από καλή πρόθεση όλων των κατά καιρούς Εκπαιδευτικών Συμβούλων, διατίθενται οι χώροι πρόθυμα κάθε φορά που χρειάζονται για κάποια κοινού ενδιαφέροντος εκδήλωση, προ παντός τα Σαββατοκύριακα.

Τις καθημερινές τ’ απογεύματα, χρησιμοποιούνται οι χώροι για διδασκαλία μουσικής, χορωδίας και δύο φορές τη βδομάδα για διδασκαλία ελληνικών χορών. Είναι σαφές ότι σ’ αυτό το φορτωμένο πρόγραμμα του πρώτου ορόφου δεν είναι δυνατόν να προστεθεί και η καθημερινή χρήση από την Κοινότητα Στοκχόλμης χωρίς να δημιουργηθούν δυσάρεστες συνθήκες.

Όμως συνέχεια επαναλαμβάνεται από μερικούς το επιχείρημα ότι το Ίδρυμα που λέγεται Ελληνικό και Πολιτιστικό θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην πρώτη και ιστορική Ελληνική Κοινότητα στη Σουηδία.

Πράγματι η Κοινότητα Στοκχόλμης άρχισε σαν Σύλλογος Ελλήνων μεταναστών το 1960 και επί πολλά χρόνια ήταν ο μεγαλύτερος Σύλλογος με 2.000 μέλη, τότε που η Ελληνική παροικία αριθμητικά δεν ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο αριθμός των μελών συρρικνώθηκε σήμερα σ’ έναν μικρό αριθμό, γιατί οι Έλληνες μετανάστες απομακρύνθηκαν από την αρχική αυτή Κοινότητα.

Γιατί αυτή η ιστορική Κοινότητα συνέβαλε σ’ αυτό το αποτέλεσμα στην ελληνική παροικία της Στοκχόλμης είναι άλλων υπόθεση να το αναλύσουν και να το κρίνουν. Εκείνο που είναι γνωστό είναι ότι οι περισσότεροι αποτραβήχτηκαν για πάντα από κάθε ελληνικό σύλλογο. Μερικοί απ’ αυτούς αποφάσισαν να ιδρύσουν έναν άλλο Σύλλογο κάπου αλλού. Έτσι υπάρχει κι ένας Ελληνικός Σύλλογος σε κάθε προάστιο της πόλης. Οι Σύλλογοι αυτοί έχουν μεταβληθεί σε χώρους συνάντησης με το μόνο καλό ότι παρέχουν στους Έλληνες της κάθε περιοχής τη δυνατότητα να συναντούν τους φίλους τους και να περνούν την ώρα τους παίζοντας τάβλι ή πρέφα. Έτσι η Στοκχόλμη, μια μικρή σε πληθυσμό πρωτεύουσα, έχει τους περισσότερους ελληνικούς συλλόγους από κάθε άλλη πρωτεύουσα της Ευρώπης, χωρίς κανένας απ’ αυτούς τους Συλλόγους να μπορεί θα διεκδικήσει τον τίτλο του κατ’ εξοχήν αντιπροσωπευτικού για τον Ελληνισμό της Στοκχόλμης.

Φυσικά, όπως όλοι οι Σύλλογοι, και η Κοινότητα Στοκχόλμης είναι επιδοτούμενη από τη Σουηδική Πολιτεία. Άγνωστο στα σαράντα χρόνια που υπάρχει, με πόσα εκατομμύρια κορόνες συνολικά. Γνωστό όμως είναι ότι κανένας στο παρελθόν δεν προέβλεψε, με όλα τα έσοδα που είχαν, την εξασφάλιση ευπρεπούς και μόνιμης στέγασης. Τώρα, επικαλούμενοι μερικοί το ιστορικό παρελθόν του Ελληνικού αυτού μεταναστευτικού Συλλόγου, περιμένουν από την Ελληνική Πολιτιστική Στέγη τη ρύθμιση της στέγασης με ευνοϊκούς όρους σ’ ένα χώρο ευπρεπή και μεγάλο, όταν ο μόνος χώρος που υπάρχει στο κτίριο προορίζεται για όλους τους Έλληνες της παροικίας, οργανωμένους και μη.

Η Ελληνική μειονότητα στη Σουηδία με το Νέο Αιώνα

Με την εισβολή στη νέα χρονιά 2001, και συγχρόνως στο νέο αιώνα, συμπληρώθηκαν εικοσιπέντε χρόνια από τότε που η Ελληνική παροικία της Στοκχόλμης απέκτησε μια σημαντική περιουσία στο κέντρο της πόλης. Η απόκτηση ιδιόκτητων χώρων ήταν ο λόγος που δημιουργήθηκε το Ίδρυμα Ελληνική Πολιτιστική Στέγη με σκοπό την καλύτερη οργάνωση των Ελλήνων ομογενών στη Στοκχόλμη και κατ’ επέκταση σ’ όλη τη χώρα. Η εποχή ήταν κατάλληλη και από άλλης πλευράς. Τη δυσάρεστη επταετία της στρατιωτικής χούντας την είχε διαδεχτεί δημοκρατικό πολίτευμα και η Ελλάδα είχε επανέλθει στο κύκλο των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης.

Η Ελληνική παροικία αποτελούνταν στην πλειοψηφία από ομογενείς που είχαν εγκαταλείψει την πατρίδα τους προς αναζήτηση καλύτερων όρων ζωής είτε από φτώχεια είτε διωγμένοι για πολιτικούς λόγους. Στη γέννησή της, πριν από μισό αιώνα, η νεοσύστατη Ελληνική μειονότητα στη Σουηδία , ήταν αριθμητικά πολύ μικρή. Αυξήθηκε στη δεκαετία του 1960 για να φθάσει σε λίγα χρόνια περί τους 20.000. Το ανώτερο που είχε ποτέ. Όπως όλες οι νεοσύστατες μειονότητες αλλοδαπών είχε όλη τη συμπαράσταση και την οικονομική βοήθεια της σουηδικής πολιτείας. Με την είσοδο στο Νέο αιώνα θεωρείται τώρα πλέον μια παλαιά και σταθερά εγκατεστημένη μειονότητα. Με τα οικονομικά προγράμματα που εδώ και μερικά χρόνια εφαρμόζει το Κράτος αναμένεται στο μέλλον να χειραφετηθεί και οικονομικά, χωρίς ή με περιορισμένη οικονομική αρωγή από την πολιτεία.

Στη Σουηδία, από τις μικρές μειονότητες, η ελληνική ήταν η πρώτη και η μόνη που αποκτούσε στέγαση σε ιδιόκτητα κτίρια. Μερικά χρόνια αργότερα οι Ασσύριοι έκτισαν με δικές τους δαπάνες ένα κέντρο που το αποκαλούν επίσης Πολιτιστικό. Από την επικερδή διαχείριση του Πολιτιστικού τους Κέντρου, με χρήματα που τους είχαν περισσέψει, αγόρασαν λίγα χρόνια αργότερα ένα οικοδομικό συγκρότημα αντί 18 εκατομ. κορωνών. Οι Ασσύριοι δεν έχουν καμιά πατρίδα πίσω τους που να τους παρέχει οικονομική βοήθεια ούτε καν ηθική. Απ’ αυτούς έχουν ίσως πολλά να διδαχτούν οι συλλογικές οργανώσεις. Φυσικά στη Στοκχόλμη αλλά και σε άλλες πόλεις μόνο οι παλιές παροικίες των μεγάλων χωρών , όπως της Αγγλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας είχαν ανέκαθεν το προνόμιο να στεγάζονται σε ιδιόκτητους χώρους.

Μερικοί ασκούν μόνο αρνητική κριτική και προσπαθούν να υποβαθμίσουν τον ρόλο της Ε.Π.Σ. Για να είμαστε όμως δίκαιοι πρέπει να ομολογήσουμε ότι πολλοί Έλληνες και φιλέλληνες Σουηδοί πρόσφεραν κατά καιρούς αξιόλογη εθελοντική δουλειά για την Πολιτιστική προβολή του Ιδρύματος.

Στους χώρους της Ε.Π.Σ. έγιναν πολλές εορτές, διαλέξεις, τελετές, συναυλίες, εκθέσεις ζωγραφικής Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, συναντήσεις λογοτεχνών και πολλά άλλα που χρεώνονται στην Ελληνική Πολιτιστική προβολή. Επίσης πέρασαν πολιτικά πρόσωπα, Έλληνες και Σουηδοί, και όλοι τους με ενθουσιασμό επαίνεσαν τον οργανωμένο ελληνισμό που μέσα σε λίγα χρόνια κατόρθωσε να έχει στη διάθεσή του ιδιόκτητη στέγαση. Η Ελληνική Πρεσβεία της Στοκχόλμης και οι ελληνικές Υπηρεσίες προσέφεραν όλα τα χρόνια που υπάρχει η Ε.Π.Σ. σημαντική βοήθεια, οικονομική και ηθική.

Από άλλης πλευράς θα πρέπει εδώ ν’ αναφερθεί ότι η Ελληνική Πολιτιστική Στέγη δεν έγινε ποτέ ένα Ίδρυμα κοινού ενδιαφέροντος και κοινής ευθύνης. Η ύπαρξη της Ε.Π.Σ. απεκάλυψε με τα χρόνια ότι στη Σουηδία δεν υπάρχει συγκροτημένος ελληνισμός. Οι ελληνικοί σύλλογοι παρέμειναν διεκδικητικές οργανώσεις και την Πολιτιστική Στέγη την είδαν σαν ένα κέντρο εξουσίας απ’ όπου θα μπορούσαν πιθανώς ν’ αποκομίσουν μόνο οφέλη. Γιαυτό και την αναζήτησαν μόνο όταν χρειάζονταν μια αίθουσα για κάποια συγκέντρωση ή γιορτή της δικής των εκλογής. Εφ’ όσον το ίδρυμα φέρει το όνομα Ελληνικό, κοινή απαίτηση όλων αυτών των συλλόγων, είναι να παραχωρούνται δωρεάν οι χώροι της Ε.Π.Σ., και φυσικά να είναι καθαροί και ανάλογα διακοσμημένοι. Ποιος θα φροντίζει την καθαριότητα πριν και μετά τη χρήση μας αφήνει όλους αδιάφορους. Όπως αδιάφορους μας αφήνει η ευθύνη και το κόστος της συντήρησης των κτιρίων και τις δαπάνες για τα τρέχοντα κοινόχρηστα έξοδα.

Από τότε που η Ομοσπονδία φέρεται σαν ιδιοκτήτης της περιουσίας του Ιδρύματος, όλοι εννοούν η διαχείριση και γενικά το οικονομικό μέρος της Ε.Π.Σ. να είναι αποκλειστικά θέμα της Ομοσπονδίας. Οι ελληνικές οργανώσεις και οι σύλλογοι επιμένουν στην πλειοψηφία τους να μη εκπροσωπούνται από την Ομοσπονδία και διακηρύττουν και τους λόγους. Ισχυρίζονται ότι οι ελληνικοί σύλλογοι που εκπροσωπούνται από την Ομοσπονδία λειτουργούν ως κέντρα αντιμαχόμενων πολιτικών ιδεολογιών ή παρατάξεων. Γιαυτό άλλωστε ακόμη και σε πόλεις με μικρό αριθμό Ελλήνων συναντά κανείς σχεδόν παντού δύο ελληνικούς συλλόγους απ’ τους οποίους μόνο ο ένας εκπροσωπείται απ’ την Ομοσπονδία. Μ’ αυτό το σκεφτικό που ισχύει στις ελληνικές οργανώσεις στη Σουηδία κατανοεί κανείς γιατί η Ε.Π.Σ. ποτέ δεν έχει γίνει υπόθεση των ελληνικών συλλόγων.
Το Ίδρυμα θεωρείται σαν υπόθεση του ανώνυμου ελληνισμού και εφόσον η Ομοσπονδία διεκδικεί το ρόλο του εκπροσώπου του καλούμενου οργανωμένου ελληνισμού, επεκράτησε η άποψη ότι η Ομοσπονδία πρέπει να έχει και την οικονομική ευθύνη της περιουσίας του Ιδρύματος.

Αυτή είναι και εύκολη λύση για όσους θέλουν ν’ απαλλάξουν τους εαυτούς τους από κάθε ευθύνη και να απόσχουν από τα κοινά παροικιακά θέματα. Προβάλλουν ακόμη και τη δικαιολογία ότι η Ομοσπονδία εκλέγεται και καλείται να παίξει τον ρόλο του εκπροσώπου του Ελληνισμού από ένα μικρό μόνο ποσοστό Ελλήνων της παροικίας.

Για να λεχθεί όμως κατά τη λαϊκή ρήση Του Στραβού τ ο Δίκαιο, δεν είναι σωστό να καταλογίζονται όλα τα κακώς κείμενα της ελληνικής παροικίας στην εκάστοτε Ομοσπονδία. Απ’ τους δεκατρείς συμβούλους που διαθέτει το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας, πολλοί έχουν επισημάνει την ανάγκη της μαζικοποίησης του οργανωμένου ελληνισμού και έχουν προσφέρει ανεκτίμητη εργασία για την ενότητα που είναι ένας βασικός στόχος του Ελληνικού κινήματος στη Σουηδία. Αν τώρα δεν το κατόρθωσαν δεν είναι δικό τους λάθος. Το λάθος βρίσκεται σ’ όλους αυτούς που παραμένουν αδιάφοροι θεατές και έρχονται μόνο με ειρωνικές επικρίσεις. Οι οργανώσεις, Γονέων και Κηδεμόνων, Μαθητών, Καλλιτεχνών, Λυκείου Ελληνίδων, Συνταξιούχων, Επιστημόνων, Αθλητών κ.ά. όταν θα ελέγχονται απ’ όλους τους Έλληνες της παροικίας στη Στοκχόλμη, θα μπορεί και το κοινό τους όργανο η Ομοσπονδία να τους εκπροσωπεί με μεγαλύτερο κύρος αφού θα έχει αποκτήσει τη σύσταση που οι εκλογείς μέλη της Ελληνικής παροικίας επιθυμούν.

Αντί Επιλόγου

Το παρόν εγχειρίδιο γράφτηκε από τον Αλέξανδρο Φράγκο, επ’ ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης της πολιτιστικής Στέγης που, ύστερα από μερικές αναβολές, καθορίστηκε να γίνει στις 17 Νοεμβρίου.

Επί σειρά ετών το Δ.Σ. της Ε.Π.Σ., είναι ελλιπές.
Συνήθως οι Συνελεύσεις καταλήγουν στην υπόδειξη ενός 17μελούς Δ.Σ. που στην πραγματικότητα είναι μειωμένο αριθμητικά και χωρίς τους αναπληρωματικούς, όπως προβλέπει το Καταστατικό.

Σ’ αυτές τις Συνελεύσεις εκλέγεται και η 7- μελής Εκτελεστική Γραμματεία, που σχεδόν πάντοτε αποκαλείται προσωρινή, γιατί επισημαίνεται η ανάγκη της εκλογής μιας Ε.Γ. πιο άρτιας, και προσδιορίζεται ο χρόνος της εκλογής για το λίαν προσεχές μέλλον, λίγες βδομάδες ή μήνες αργότερα.
Η Ε.Γ. στη πραγματικότητα έχει όλη την ευθύνη της διοίκησης της Ε.Π.Σ., καθώς και την ευθύνη της διαχείρισης της περιουσίας του Ιδρύματος.

Η τωρινή Ε.Γ. αναδείχτηκε τον Οκτώβριο του έτους 2000, επίσης προσωρινή.
Με την πάροδο του χρόνου, έχει συρρικνωθεί σε τρία μέλη.

Το παρόν εγχειρίδιον μπορεί να θεωρηθεί και σαν Απολογισμός Πεπραγμένων για όλα τα χρόνια που υπάρχει η Ελληνική Πολιτιστική Στέγη.

Ασφαλώς όσοι στο παρελθόν σαν μέλη του Δ.Σ. είχαν αναλάβει καθήκοντα στην Ε.Π.Σ., αλλά και όσοι είναι ή ήταν στο παρελθόν μέλη του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας, του οργάνου δηλαδή που επί σειρά ετών αναδεικνύει την πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. της Ε.Π.Σ., θα έχουν συνειδητοποιήσει ότι είναι επιτακτική ανάγκη η αναζήτηση και εφαρμογή αποτελεσματικών λύσεων, αν όπως ελπίζεται η γενική επιθυμία είναι η διατήρηση της Ε.Π.Σ. και φυσικά η διάσωση για το μέλλον της αξιόλογης περιουσίας του Ιδρύματος.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα μέλη του Δ.Σ. που πρόκειται να εκλεγούν να είναι εκπρόσωποι των ελληνικών φορέων, και να έχουν τις ικανότητες και την διάθεση να προσφέρουν εθελοντική εργασία. Οι ελληνικοί σύλλογοι απ’ τους οποίους προέρχονται θα πρέπει να ενταχτούν στη σκέπη της Ομοσπονδίας για να μπορούν δια της ψήφου των να συμβάλλουν στη σύσταση του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας.

Σύλλογοι σαν των Γονέων και Κηδεμόνων, της Ηπειρωτικής Αδελφότητας, του Λυκείου Ελληνίδων, των Επιστημόνων και σπουδαστών, κ.ά. είναι ακαταλόγιστο να παραμένουν απ’ έξω και να περιορίζουν τον ρόλο τους σε επικρίσεις.

Η Πολιτιστική Στέγη είναι επίσης ένα Ίδρυμα που η ύπαρξή του εξαρτάται από την παρουσία στη διοίκηση όλων των ελληνικών φορέων.
Κατ’ αρχήν το Συμβούλιο του Ιδρύματος είναι απαραίτητο να επιμεληθεί τα οικονομικά, ώστε τα τρέχοντα έξοδα του Ιδρύματος, καθώς και τα έξοδα συντήρησης των κτιρίων να καλύπτονται, όπως συμβαίνει με όλα τα ακίνητα, από τα έσοδα ενοικίων.
Οι επιδοτήσεις από την Ελλάδα ή από τη Σουηδία, καθώς και από διάφορες οργανώσεις θα είναι για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Η αντίληψη που επικρατεί ότι οι χώροι των κτιρίων θα πρέπει να διατίθενται στους ελληνικούς φορείς χωρίς ή με μειωμένη αμοιβή δεν θα πρέπει να συνεχιστεί. Τα έσοδα από την ενοικίαση των χώρων, όπως και τα έσοδα από διάφορες εκδηλώσεις πρέπει να επαρκούν και για την κάλυψη των εξόδων έμμισθου προσωπικού. Αυτονόητο ότι οι ενδεχόμενοι κενοί χώροι στα κτίρια του Ιδρύματος δεν ενδείκνυνται για μόνιμη στέγαση ελληνικών συλλόγων. Η συγκέντρωση πολλών επισκεπτών σε διάφορες ώρες, δημιουργούν αν όχι τίποτε άλλα, τουλάχιστον το ελάττωμα της ηχορύπανσης προς δυσαρέσκεια και διαμαρτυρίες των γειτόνων.

Ωστόσο, αν το αίσθημα της ευθύνης των Ελλήνων της παροικίας δεν αφυπνισθεί, το μέλλον του Ιδρύματος και η περιουσία του κινδυνεύουν, και τότε εναπομένει δυστυχώς μόνο η λύση της πώλησης των κτιρίων.

Η περίπτωση της πώλησης τέθηκε για πρώτη φορά πριν από δεκατρία χρόνια και επαναλαμβάνεται κατά καιρούς. Αν πωλούνταν πριν τα κτίρια χρεωθούν στο ύψος που βρίσκονται σήμερα, θα περίσσευαν περί τα 15 εκατ. κορ. Μια πώληση τώρα, κατά προσέγγιση υπολογισμένη, θ’ αφήσει ένα πλεόνασμα περί τα 5 εκατ. κορ. Με βεβαιότητα θα παρουσιασθούν πολλά προβλήματα και το πιο καίριο που θα έλθει πάλι στην επιφάνεια θα είναι ― Ποιος Ελληνισμός είναι ο ιδιοκτήτης και από ποιους και πώς θα χρησιμοποιηθεί το πιθανό χρηματικό ποσό που θα περισσέψει.
Ασφαλώς θα βρεθούν πολλοί που θα διεκδικούν το μερδικό τους από το πλεόνασμα της πώλησης. Φυσικά πρώτα η Κοινότητα Στοκχόλμης που θα βρεθεί αμέσως άστεγη γιατί ο νέος ιδιοκτήτης, όποιος κι αν είναι αυτός, δεν πρόκειται να κρατήσει έναν ενοικιαστή έναντι συμβολικού ενοικίου επειδή θ’ επικαλείται το ιστορικό του παρελθόν.

Η πώληση των κτιρίων, αν αυτό καταστεί αναγκαίο, θα έχει δυσάρεστες συνέπειες για τον Ελληνισμό της Σουηδίας. Η κατάργηση ενός Ελληνικού Πολιτιστικού Ιδρύματος στη Σουηδία που αναγκαστικά θα επιφέρει η πώληση των κτιρίων θ’ αποκαλύψει οριστικά την ανυπαρξία του Οργανωμένου Δημοκρατικού Ελληνισμού.

Όσοι θα προσπαθούν να βρουν και να εξηγήσουν ποιου ή ποιων είναι το λάθος θα προκαλούν στην καλύτερη περίπτωση μόνο ειρωνικά σχόλια. Το λάθος δεν θα οφείλεται τότε σε ορισμένα άτομα, οργανώσεις ή παρατάξεις. Το λάθος θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι θα είναι συλλογικά όλων των Ελλήνων της παροικίας στη Σουηδία, οργανωμένων και μη.

Στοκχόλμη Νοέμβριος 2001
Αλέξανδρος Φράγκος