Το Κομμουνιστικό Κόμμα και η ηθική του

Επί τη επετείω 20 χρόνων από την έναρξη της διάλυσης της Σοβιετικής αυτοκρατορίας, μια απάντηση επιβεβαίωση στους ισχυρισμούς του Θ. Πάγκαλου για το Κ.Κ.Ε.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα και η ηθική του

«….όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό, του δίνουν όψη ν’ αρέσει, του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν με την πειθώ με το ψέμα……»
«Υποθήκαι»
ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Με αφορμή την επισήμανση ότι έχουμε, ένα εξωφρενικό κόμμα στην Ελλάδα, του Θ. Πάγκαλου και ότι οι διαφοροποιήσεις του ΚΚ δεν συζητούνται με όρους λογικούς, έχουμε να κάνουμε με μια θρησκευτική αντίληψη μη μετατρέψιμη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εναντίον της Ευρώπης γιατί η Ευρώπη υποτίθεται είναι ο καπιταλισμός και ο καπιταλισμός υποτίθεται ότι είναι ανατρέψιμος και υποτίθεται ότι μπορεί να αντικατασταθεί από κάποιο σύστημα του οποίου το μυστικό μόνον αυτοί γνωρίζουν και δεν μας το αποκαλύπτουν.

Μας δίνεται η ευκαιρία, λοιπόν, να προβούμε και στις δικές μας απόψεις, τοποθετήσεις και επιβεβαιώσεις, βασισμένες σε ιστορικά ντοκουμέντα, που επιβεβαιώνουν, την τακτική ευελιξία της πολιτικής του ΚΚΕ, όπως και όλων των ΚΚ στο παρελθόν και ότι οι άνθρωποι αυτοί που απαρτίζουν το ΚΚΕ ανήκουν σε άλλον πλανήτη. Είναι απεριόριστη η τακτική ευελιξία, της πολιτικής των ΚΚ, διότι δεν δεσμεύονται από επιφυλάξεις και δισταγμούς.

Οι κομμουνιστές πιστεύουν και εφαρμόζουν την ιδιότυπη κομμουνιστική «ηθική», που είναι τελείως διαφορετική από την χριστιανική ή την αστική ή την αρχαιοελληνική ηθική, που ήταν βασισμένη στις ανθρώπινες αξίες και υπάρξεις. Βάση της «ηθικής» των κομμουνιστών είναι η αρχή του Λένιν, «Ηθικό είναι ότι εξυπηρετεί το κόμμα», ή κατά Φλωράκη απόφθεγμα «για το καλό του κόμματος θα συνεργαστούμε και με τον διάολο» αναφερόμενος στην συνεργασία του με τον Μητσοτάκη το1989.

Όταν το 1958 ανακοινώθηκε η εκτέλεση του Ι. Νάγκυ (του τραγικού Ούγγρου πρωθυπουργού του 1956) ξένοι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον εκπρόσωπο του Κ.Κ. Πολωνιας (ο οποίος διαφωνούσε για την εκτέλεση) αν αυτό είναι έγκλημα. Και εκείνος απήντησε, «είναι κάτι περισσότερο από έγκλημα, είναι λάθος». Αυτό ακριβώς εκφράζει την κομμουνιστική αντίληψη ότι το έγκλημα, αν εξυπηρετεί το κόμμα, συγχωρείται, όχι όμως το κομματικό λάθος, που ούτε συγχωρείται, ούτε επιτρέπεται αυτό. Και το βλέπουμε σήμερα με τις αδίστακτες τακτικές, κάθε ψεύδους, κάθε διαστρέβλωσης, κάθε εξαπάτησης, νεανικής ορμής και ενθουσιασμού, να αποτελούν όπλα «ηθικά», αν εξυπηρετούν το κόμμα. Τακτική τους είναι η διείσδυση και η διάβρωση του πολιτικού συστήματος, παρέχοντας άφθονες υποσχέσεις, που είναι πολλές φορές απραγματοποίητες και αντιφάσκουν μεταξύ τους.

Στους αγρότες υπόσχονται υψηλές τιμές συγκέντρωσης των προϊόντων τους και στους κατοίκους των πόλεων φθηνά αγροτικά προϊόντα. Στους βιοτέχνες απαλλαγή από τους φόρους και στους εργάτες κρατικοποίηση όλων των επιχειρήσεων και υψηλούς μισθούς στους εργαζομένους. Στον καθένα μιλά στην «γλώσσα» του, θίγοντας τις ευαίσθητες χορδές του. Ο Χίτλερ υποσχόταν σε κάθε Γερμανίδα και έναν σύζυγο.

Μια από τις βασικές αρχές του Κ.Κ. είναι ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και της «μισής αλήθειας». Παράδειγμα σημερινό: Ασφαλώς στην Ελλάδα υπάρχουν και φτωχοί και ένα σωρό άλυτα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Αυτό είναι ένα μέρος της αλήθειας. Το υπόλοιπο μέρος της, είναι ότι υπάρχουν και πλατιά κοινωνικά στρώματα που ευημερούν (μεταξύ αυτών και όλα τα μέλη και στελέχη του κόμματος) και ότι τα τελευταία χρόνια έχει επιτελεστεί μεγάλη ανάπτυξη και πρόοδος σε πολλά ζητήματα. Θα ήταν δε, η γενική κοινωνική ανάπτυξη, πολύ μεγαλύτερη αν δεν είχε διαβρωθεί και αποπροσανατολιστεί από τα συνδικαλιστικά κινήματα, δημιουργώντας με τις υποκινήσεις τους κοινωνικές αναταραχές (πανεπιστημιακό άσυλο, καταστροφές καταστημάτων, διακοπές κυκλοφορίας στους δρόμους), παρουσιάζοντας την Ελλάδα έντεχνα σαν πραγματική κόλαση. Το δεύτερο μέρος, δηλαδή την πρόοδο, που επιτελείται και τις ευθύνες των κομμουνιστών, για την όλη κατάσταση, το αποκρύπτουν και το αποσιωπούν.

Πολλά ήξερε και περισσότερα εννοούσε ο Θ. Πάγκαλος αναφερόμενος σ’ αυτούς που ψηφίζουν Κ.Κ.Ε., οτι πρέπει να είναι μειωμένης ψυχολογικής ικανότητας και με πολλά σύνδρομα αρνητικά, και ως εκ τούτου, καλόν και ωφέλιμον θα ήταν, να απευθύνονται σταδιακά και συχνά, σε κάποιους που ασχολούνται με σχετικές περιπτώσεις, (όπως στην Ελλάδα, στον ειδικό, Ζουράρι και στην Σουηδία, στην ειδήμονα Malena Ivarsson, γνωστή από τηλεοπτικές εκπομπές). Σκοπός και στόχος τους στρατηγικός, ήταν και είναι η εξόντωσις του «σοσιαλιστικού» ΠαΣοΚ. Η περίοδος αυτή, σήμερα δηλαδή, λόγω της κρίσης και της παγκόσμιας αλλά και της εσωτερικής κυρίως, στην Ελλάδα, προσφέρεται ιδιαιτέρως για τον ψυχολογικό επηρεασμό των νέων νοοτροπία και η ψυχοσύνθεση του νέου, δεν έχουν αποκτήσει ακόμη μια στέρεη συγκρότηση. Έτσι είναι εύκολη για τους κράχτες των αριστερών κομμάτων να διαμορφώνουν με τις διεισδύσεις τους στον ευαίσθητο ψυχοπνευματικό κόσμο των νέων, διάφορες ιδέες περί… κοινωνικών παραδείσων σε κόκκινο φόντο, εισάγοντας με την προπαγάνδα τους άφθονο «υλικό» στο υποσυνείδητό τους.

Εκτός από την ψυχολογική αστάθεια, την ιδεολογική ρευστότητα και τη μεγάλη, από την φύση του,«δεκτικότητα» του νέου, ένα άλλο χαρακτηριστικό της ηλικίας του, είναι η επαναστατική διάθεση.(Δεκέμβριος 2009). Μέσα σε κάθε νέο βράζει μια επανάσταση ενάντια στους θεσμούς, ενάντια στον τρόπο ζωής, οικογενειακές αντιλήψεις, πολιτική, κ.λ.π. Αυτό το εκμεταλλεύεται το Κ.Κ. για να προσελκύσει τους νέους με «επαναστατικά συνθήματα».

Η Παπαρήγα προ ημερών παρότρυνε με συνθήματα ανατρεπτικά, μη υπακοή στους νόμους και τους κανόνες του κράτους. Σαφής προς την επαναστατικότητα του νέου και η τάση του προς τον εξτρεμισμό κλίνει προς τον φασισμό και την αδιαλλαξια. Είναι ανένδοτος και σκληρός. Γι αυτό έλκεται από τους ολοκληρωτισμούς και τις προπαγάνδες των αριστερών, που του υπόσχονται το απόλυτο και του προσφέρουν το ακραίο. Φυσικά όσο είναι νέος. Όταν ωριμάσει «βλέπει» και «αντιλαμβάνεται», και ανάλογα με τα συμφέροντα του, αλλάζει ριζικά ή παραμένει εντός των τειχών. «Πράγματι, δεν μπορεί να μην απορεί κανείς, που η Αριστερά τρώει τα παιδιά της, όταν άλλοι ζητούν να σε αξιοποιήσουν και το κόμμα σου ούτε σε υπολογίζει, αν δεν ταπεινωθείς, αν δεν προσποιηθείς και αν δεν υποκριθείς στα συντηρητικά στελέχη της γραφειοκρατίας ή τις κομματικές αυθεντίες στην ΚΟΒ, που σου ψήνουν το ψάρι στα χείλη, πριν σχεδόν πάντα οι άλλοι αργά ή γρήγορα λακίσουν». (Απόσπασμα από το ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ του Τάσου Εγγλέζου).

Οι κομμουνιστές πάσχουν από ένα είδος ανοσίας απέναντι σε άλλες ιδέες και επιχειρήματα, απέναντι στην πιο ολοφάνερη αλήθεια και στην πιο στοιχειώδη λογική. Κανείς υγιής νους δεν μπορεί να πιστέψει την συνεχή αποκάλυψη «πρακτορων». Και οι 14 άνθρωποι που διετέλεσαν ως το 1968 αρχηγοί-γραμματείς του ΚΚΕ (μέχρι και τον Κολλιγιάννη) χαρακτηρίσθηκαν από το ίδιο τους το κόμμα πράκτορες, οπορτουνιστές, τυχοδιώκτες, ύποπτοι. Το ίδιο έγινε και με όλα τα αξιόλογα στελέχη του. Είναι ένα περίεργο, πράγματι, ψυχολογικό φαινόμενο που λέγεται Μυθριδατισμος. Ο Μιθριδάτης ήταν ένας βασιλιάς του Πόντου (Πόντιος), που επειδή από μικρός φοβόταν μήπως τον δηλητηριάσουν, έπαιρνε διάφορα δηλητήρια σε συνεχείς αυξανόμενες δόσεις. Έτσι ο οργανισμός του συνήθισε τόσο πολύ στα δηλητήρια, ώστε όταν κάποτε θέλησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο, δεν το κατόρθωσε. Αυτό συμβαίνει και με τις «μάζες» που ακολουθούν σήμερα τον κομμουνισμό. Με την επανάληψη παθαίνουν ένα είδος ψυχολογικής ανοσίας. Τα κομματικά μέλη τοξικόνονται τόσο πολύ με την ιδέα των «πρακτόρων» που δήθεν υπάρχουν και ανακαλύπτονται παντού, ώστε στο τέλος τους φαίνεται πολύ φυσική αυτή η συνεχής αλληλοεξόντωση των ηγετών τους. Έτσι η ανακοίνωση για τη δήθεν αποκάλυψη και άλλου πρώην «ήρωα» ως πράκτορα ή εγκληματία, δεν προκαλεί από μέρους των κομμουνιστών τις φυσιολογικές αντιδράσεις ενός ομαλού ανθρώπου.

Αυτά ως απάντηση-συμπλήρωση-επιβεβαίωση, στις επισημάνσεις του Πάγκαλου για τους ψηφοφόρους του ΚΚ του εδρεύοντος στην Ελλάδα. Ήταν δε παράληψη να μην αναφέρουμε ότι ο Πάγκαλος υπήρξε συνιδρυτής της περίφημης Νεολαίας Λαμπράκη μαζί με τον Θεοδωράκη. Ίσως ,γέννημα θρέμμα κομμουνιστής, αλλά σίγουρα αναλυτής, και μελετημένος, μαρξιστής ιδεολόγος. Ξέρει δηλαδή από πρώτο χέρι τι ισχυρίζεται.

Υπεύθυνος κειμένου
Γιώργος Κουβάτσος