Ανερυθρίαστα ψεύδη

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Δεν έπρεπε να εκπλαγεί κανείς από τις δηλώσεις της κ. Αλέκας Παπαρήγα για το Τείχος του Βερολίνου. Είναι γραμματέας ενός κόμματος που δοξολογεί με κάθε ευκαιρία έναν από τους πιο στυγνούς δικτάτορες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ο ιδεολογικός καθοδηγητής του ΚΚΕ, ο Ιωσήφ Στάλιν, είναι ο πατέρας του πρακτικού ολοκληρωτισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ήρθε χρονικά δεύτερος: πρώτα ξεκίνησε να χτίζεται το σοβιετικό καθεστώς και μετά το Τρίτο Ράιχ. Ετσι, αν μπορεί κάποιος να ανακαλύψει πολιτικές αρετές στον Στάλιν, σιγά μη δεν μπορούσε να προπαγανδίσει πόσο καλός πατερούλης ήταν ο Ανατολικογερμανός ηγέτης Ερικ Χόνεκερ. Το επόμενο στάδιο είναι να επαινέσει την προσπάθεια του τελευταίου να προστατεύσει τους πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας από τον κακό ιμπεριαλισμό. Υπό την έννοια αυτή, και αυτό το υπέρ του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού παραλήρημα ήταν αναμενόμενο. Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Το πρώτο επιχείρημά της ήταν φυσικά το γνωστό του κομμουνιστικού ανεκδότου: «Κι αυτοί βασανίζουν τους μαύρους». Ελεεινολόγησε τους ηγέτες των δημοκρατικών χωρών που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο διότι «έχουν ξεχάσει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο τείχος που υψώνουν οι Ισραηλινοί μέσα στην Παλαιστίνη». Βεβαίως, οι ευθύνες των Ισραηλινών για την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών είναι μεγάλες, αλλά δεν θυμόμαστε την ανατολικογερμανική ηγεσία να δικαιολογεί το Τείχος επειδή έμπαιναν στον κομμουνιστικό παράδεισο ζωσμένοι με εκρηκτικά Δυτικογερμανοί τρομοκράτες.

Αλλά η κ. Παπαρήγα πήγε και παραπέρα. Χρησιμοποίησε ανερυθρίαστα ιστορικά ψεύδη για να δικαιολογήσει την ανέγερση του αίσχους: «Το Τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα νατοϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο Ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας». Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι το περικυκλωμένο Δυτικό Βερολίνο ήταν αποκλεισμένο από τον Κόκκινο Στρατό κατοχής και χρειάστηκε αερογέφυρα για να μπορέσουν να έχουν κάτι να φάνε οι πολιορκημένοι. Οχι μόνο δεν απειλούσαν οι Δυτικοί την ακεραιότητα της Ανατολικής Γερμανίας, αλλά συνέβαινε και το ακριβώς αντίθετο. Ο «Κόκκινος Στρατός» απειλούσε τη Δυτική Γερμανία.

Τέλος η κ. Παπαρήγα ρώτησε ρητορικά: «Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις – τέσσερις δήμους που ανήκαν σ’ έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες-βγες;». Ευφάνταστο το σενάριο της κ. Παπαρήγα (κι ευτυχώς δεν το σκέφτηκε κανείς ιδεολογικός της προπάτορας το 1944) αλλά το «μπες-βγες» πώς δικαιολογείται; Διότι απ’ όσο γνωρίζουμε όλοι ήθελαν να βγουν και κανένας να μπει. Οι αριθμοί αυτό λένε: την περίοδο 1945-1961, πριν δηλαδή χτιστεί το τείχος, 3,5 εκατομμύρια (!) Ανατολικογερμανοί δραπέτευσαν από τον σοσιαλιστικό παράδεισο. Αλλά και μετά το χτίσιμο 5.000 επιχείρησαν να διαφύγουν με κίνδυνο της ζωής τους. Και τι περίεργο! Οι φρουροί πυροβολούσαν μόνον εκείνους που προσπαθούσαν να φύγουν (σ. σ. για να λέμε την αλήθεια, δεν υπήρχε και κανένας που ήθελε να μπει). Δολοφόνησαν περί τους 200 από αυτούς…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 11.11.2009

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΝ ΤΙΜΩΡΕΙ Η ΖΩΗ

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΝ ΤΙΜΩΡΕΙ Η ΖΩΗ (Γκορμπατσώφ προς Χόνεκερ το 1989)

Η κομουνιστική προπαγάνδα αποτελούσε ανέκαθεν ένα τρομερό όπλο. Οι θεωρητικοί του κομουνισμού μελέτησαν βαθειά την ψυχολογία των μαζών και επεξεργάστηκαν μια πρωτοφανή και εξαίρετη για την εποχή εκείνη, «επιστημονική» τεχνική, για τον ολοκληρωμένο επηρεασμό των μαζών.

Σ’ αυτή την τεχνική οφείλουν κυρίως τις επιτυχίες και την ύπαρξή τους κατά δεύτερο λόγο, τα αριστερά ή κομουνιστικά, εναπομείναντα βέβαια, κόμματα . Η ικανότητά τους να μετατρέπουν ορισμένες ιδέες σε κινητήρια δύναμη υποκίνησης, διαμαρτυριών και προκλήσεων, τις περισσότερες φορές, ενάντια σε μια πολιτική κυβέρνησης ή κυρίως σε όλες, (σημερινή περίπτωση) χωρίς η καινούργια κυβέρνηση στην Ελλάδα να έχει καν προβεί στις προγραμματικές της δηλώσεις, η γραμματέας του κομουνιστικού κόμματος στην Ελλαδα, προτρέχει, κουνώντας τη ρομφαία, ότι ο… λαός… της, με μηδενική ανοχή, θα κατέβει στους δρόμους για διεκδικήσεις, υπενθυμίζοντάς μας το καταστατικό του κόμματός της, που αναφέρεται στη διχτατορία του προλεταριάτου και τη βίαιη κατάληψη της εξουσίας.

Όμως και αυτή η προπαγάνδα δεν είναι παντοδύναμη! Όσο οφείλει κανείς να μην την υποτιμά, άλλο τόσο οφείλει και να μην την υπερτιμά. Κάπως έτσι και οι αντίπαλοί της, διαπίστωσαν τα τρωτά της σημεία και τα εκμεταλλεύτηκαν, εξουδετερώνοντάς την.

Πριν 20 χρονια, σαν σήμερα, γκρεμίστηκε το τείχος του Βερολίνου! Ένα σύμβολο του ψυχρού πολέμου, που μοίραζε την Ευρώπη στα δύο. Το Σιδηρούν Παραπέτασμα που χώριζε χώρες, λαούς, οικογένειες, γκρεμίστηκε. Ταυτόχρονα, γκρεμίστηκαν και η Ιδεολογία και η Προπαγάνδα του κομουνισμού και γενικά το Σύστημα Εξουσίας των Ολίγων επί των Πολλών.

Ο κομουνισμός απέτυχε! Και απέτυχε οικτρά, γράφοντας μόνον κοινωνικές τραγωδίες. Ο κομουνισμός δεν επικράτησε στις ανεπτυγμένες, κοινωνικά, χώρες της Ευρώπης, όπως προέβλεπε ο Μαρξ, αλλά μόνον στη Ρωσία. Στην τότε φεουδαρχική και καθυστερημένη Ρωσία. Το γεγονός δε αυτό σφράγισε δια πυρός και σιδήρου όλη την εξέλιξή του, σαν ιδεολογία και την εφαρμογή του δια της επιβολής μέσω προσηλυτισμού και προπαγάνδας.

Απέτυχε, παταγωδώς, να σταθεί, διότι απευθυνόνταν σε εξαθλιωμένες μάζες λαού, γεμάτες από πρωτόγονα αισθήματα και ένστικτα. Η Προπαγάνδα που εδημιούργησαν ο Λένιν και ο Τρότσκι και ολοκλήρωσαν ο Στάλιν και οι συνεργάτες του ήταν μια Προπαγάνδα Ρώσων, που απευθύνονταν σε Ρώσους. Δηλαδή σε ανθρώπους αγράμματους, εξαγριωμένους από την προαιώνια τυραννία και πείνα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήσαν άτομα, γιατί τους έλειπαν η Παιδεία και η Ελευθερία. Αποτελούσαν μια ομαδιασμένη, σκοτεινή, ενστικτώδη, ομόψυχη μάζα. Ακόμη και η μορφολογία του εδάφους με την απέραντη εξισωτική ομοιομορφία του, δημιουργούσε ομοιομορφία συνθηκών ζωής, ηθών και εθίμων. Το κλίμα, ο αιώνια ομιχλώδης θολός ουρανός, τα μεγάλα ποτάμια, η απέραντη στέπα, τα σκοτεινά δάση επηρέασαν στο να κυριαρχείται αυτή η μάζα από ένα σκοτεινό μυστικισμό.

Ποτέ, εξάλλου, η Ρωσία δεν γνώρισε την ευτυχία μιας αστικής δημοκρατικής αναγέννησης. Έτσι οι μπολσεβίκοι είχαν να κάνουν με μια φοβισμένη, τυραννισμένη, καθυστερημένη και εξαγριωμένη μάζα, που πίστευε πρόθυμα, με φανατισμό, θρησκευτικό μυστικισμό, το κάθε μεσσιανιστικό κήρυγμα σωτηρίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε καμιά απολύτως προοδευμένη χώρα δεν έγινε κομουνιστική επανάσταση. Μόνον σε τέσσερις χώρες επικράτησε αυτοδύναμα ο κομουνισμός: στη Ρωσία, στην Κίνα, στην Κούβα και στη Γιουγκοσλαβία. Και οι τέσσερις καθυστερημένες! Οι μπολσεβίκοι μετά την επικράτησή τους, έθεσαν κάτω από την καθοδήγησή τους, το παγκόσμιο κομουνιστικό κίνημα. Ταυτόχρονα, όμως, κλεισμένοι μέσα στον ιδιόμορφο γεωγραφικώς και ιστορικώς ευροασιατικό χώρο τους, απομονωμένοι, καχύποπτοι, πάσχοντας κυριολεκτικά από ομαδική μανία καταδίωξης, έμειναν βαθύτατα δεμένοι με τον σκοτεινό τους κόσμο. Κλείστηκαν πίσω από ένα αδιαπέραστο «παραπέτασμα» γεμάτοι δυσπιστία, για κάθε ξένο, κυβερνημένοι από την παρανοϊκή φοβία του κυκλωμένου στρατοπέδου.

Ο κομουνισμός και τα μέσα επιβολής του αγνόησαν τη Δύση, άρα και την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Απεδείχθη δε περίτρανα, ότι ο μύθος περί παραδείσων του κομουνισμού ήταν σαν το μύθο του Σίσσυφου, μύθος για εξωτερική κατανάλωση και απευθυνόταν κυρίως όχι σε λαούς που ζούσαν κάτω από το κομουνιστικό καθεστώς, αλλά στους λαούς που δεν το εγνώριζαν και είχαν την τάση να τοποθετούν σ’ αυτό τα όνειρά τους για ένα καλύτερο μέλλον. Απεδείχθη, επίσης, ότι ο κομουνισμός και τα μέσα επιβολής του, ένα σύστημα δηλαδή με σφραγίδα προέλευσης τη Ρωσία και κατασκευασμένο για τον ρωσικό λαό, μπορεί να ήταν κατάλληλο για ορισμένους ασιάτικους ή αφρικανικούς λαούς, αλλά ήταν τελείως ακατάλληλο για τους Ευρωπαίους. Και ήταν ακόμη πιο ακατάλληλο για μας τους Έλληνες με την έντονη ερευνητικότητα, την τάση για κριτική και διαφωνία με τους πάντες και για τα πάντα, τον ατομικισμό και την ανεξαρτησία της κρίσης.

We weren´t Βorn To Follow! (δεν γεννηθήκαμε για να ακολουθούμε). Ο Bon Jovi στέλνει χαιρετίσματα από την συναυλία του στο Βερολίνο σε κάτι κομουνιστικά απολιθώματα παρελθόντος στην Ελλάδα.

Δια χειρός
Γιώργου Κουβάτσου

ΟΧΙ του UNGDOMSSTYRELSEN στη νέα απάτη των Χαϊδευτού, Φραντζέσκας και Αλουτζανίδου για την απόσπαση 276.000 κορoνών από το κράτος!

Δεν έπιασε η νέα προσπάθεια των λαμόγιων της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΣΟΥΗΔΙΑΣ (ΟΕΣΚΣ), Χαϊδευτού, Αλουτζανίδου και Φραντζέσκας να αποσπάσουν 276.000 κορόνες από το σουηδικό κράτος για δήθεν πρόγραμμα με την κωδική ονομασία ΙΣΟΤΗΤΑ μέσω της οργάνωσης-μαϊμού των τριών λαμόγιων ΕΝΩΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ της ΟΕΣΚΣ.

Η ένωση αυτή, ισχυρίζονται οι άθλιοι απατεώνες,  έχει  1.393 μέλη!!!

Παρά την πολύμηνη προσπάθεια εξαπάτησης του σουηδικού κράτους από τα λαμόγια της ΟΕΣΚΣ η κρατική υπηρεσία UNGDOMSSTYRELSEN με απόφαση του ίδιου του διευθυντή της απέρριψε την αίτηση τους προχτές 2.11.2009.

Αυτή η οργάνωση-σφραγίδα που ανήκει στο ΚΚ€ έχει αποσπάσει από το σουηδικό κράτος πάνω από 1.200.000 κορ. τα τελευταία 3 χρόνια.

Περισσότερες πληροφορίες σε λίγο…

Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Εχθρός του ανθρώπου και της κοινωνίας

Από τη στιγμή που θα πει κανείς, προκειμένου για τις υποθέσεις του κράτους  τι με ενδιαφέρει, μπορούμε να υπολογίσουμε ότι έχει γίνει το πρώτο βήμα για την παρακμή του κράτους αυτού. Κάποιος το είπε. Σύμφωνα με τον ορισμό του θείου μας Αριστοτέλη «για να έχει κάποιος το δικαίωμα να φέρει τον τίτλο του πολίτη και να λογίζεται οργανικό μέλος μιας κοινωνίας πρέπει τα ενδιαφέροντά του να μην στρέφονται αποκλειστικά και μόνον, γύρω από το ατομικό του συμφέρον, αλλά να επεκτείνεται ευρύτερα μέσα στο κοινωνικό συμφέρον». Ο δε άλλος μεγάλος συγγενής μας κι αυτός, ο Περικλής, τόνιζε ότι δεν θεωρούμε φιλήσυχο, αλλά άχρηστο αυτόν που δεν ασχολείται με τα κοινά.

Είναι  λοιπόν άχρηστος και επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο όποιος αδιαφορεί για την κοινωνία και στερεί από αυτήν την δημιουργική του παρουσία. Είναι σαν τα υπερτροφικά κύτταρα που διογκώνονται συνεχώς και μεταβάλλονται σε καρκινώματα του οργανισμού. Οι άνθρωποι από την γέννησή τους ποτέ δεν έζησαν σαν μονάδες, αλλά πάντοτε σαν νομάδες. Είμαστε άνθρωποι όταν γινόμαστε συνάνθρωποι. Τώρα όμως γεννάται το εύλογο ερώτημα και απορία. Τότε υπήρχαν οι άνθρωποι που έχτιζαν τους Παρθενώνες και τους πολιτισμούς, που έγιναν φάροι καθοδήγησης για όλην την ανθρωπότητα. Άρα αυτοί οι άνθρωποι είχαν και και δικαίωμα να απαιτούν και να προτρέπουν συμμετοχή στα κοινά από τους πολίτες, της τότε κοινωνίας. Σήμερα όμως ποιος τολμάει από τους σημερινούς πολιτικούς, να απαιτήσει κάτι παρόμοιο περί συμμετοχής στα κοινά ή να κατηγορήσει τον πολίτη που δεν συμμετέχει, για αδιαφορία; Όταν οι περισσότεροι από τους πολιτικούς μας δυστυχώς  συναγωνίζονται ποιος θα αρπάξει περισσότερα από το κράτος, κοροϊδεύοντας τους πολίτες, εκμεταλλευόμενοι τις κοινωνικές του ανάγκες. Παρ’ όλα αυτά όμως κυρίες και κύριοι αναγνώστες, φίλοι και άφιλοι, γνωστοί και άγνωστοι επώνυμοι και ανώνυμοι, εμείς σαν Έλληνες έτσι όπως είμαστε ή μας κατάντησαν σήμερα, δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε τη μάχη. Το έχουμε στο αίμα μας. Μας καθοδηγεί το προϊστορικό μας DNA και μας στρέφει ενστικτωδώς άλλους έμμεσα κι άλλους άμεσα, ανάλογα πώς σκέπτεται ο καθένας, στα κοινά μας, είτε πολιτικά, είτε αθλητικά, κλπ. Και λέμε και κάνουμε, και βρίζουμε  και αγανακτούμε και αδιαφορούμε για τα γενόμενα δίπλα μας, αλλά κοιτάμε από τις κοινωνικές…κλειδαρότρυπες και ενημερωνόμαστε, επί παντός επιστητού. Ο καθένας βέβαια με τον τρόπο του. Άλλοι γράφουν, άλλοι διαβάζουν, άλλοι βρίζουν, άλλοι βλέπουν και καμώνονται ότι δεν τους ενδιαφέρει ό,τι γίνεται γύρω τους, άλλοι πετούν μπογιές, γιατί τις είχαν περίσσευμα, κι άλλοι βιαιοπραγούν γιατί έχουν υπέρμετρη αδρεναλίνη

Βιώνουμε το μεγάλο μας Τσίρκο, με τους κλόουν και τα άγρια θηρία, δεκαετίας 1960. Ο φανατισμός και η αδιαφορία, είναι από τις κύριες πληγές ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι κατά συνέπεια καταστρεπτικά για τους πολίτες της χώρας που κυβερνάται με δημοκρατικό πολίτευμα και διαδικασίες, καθώς και για τα μέλη ενός συνδικαλιστικού ή αθλητικού ή εκπολιτιστικού ή ό,τι άλλο θέλει, σωματείου, συλλόγου, κοινότητας, ομάδας κλπ. Ο φανατισμός και η αδιαφορία, σαν έννοιες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες μεταξύ τους. Τα αποτελέσματα όμως, που απορρέουν από αυτές, είναι τα ίδια και τα αυτά. Κατακερματισμός, αποδυνάμωση, απομόνωση του συνόλου και καχυποψία, μίσος και συκοφαντία του ατόμου. Λέμε ότι είναι δύο τελείως αντίθετες έννοιες, γιατί η μεν πρώτη εκφράζει τον υπέρμετρο ζήλο για κάποια συμμετοχή κάπου ή ακόμη για την επιβολή μιας γνώμης, σκέψης, ιδέας, η δε άλλη εκφράζει την υπέρμετρη αποχή από τα συμβάντα στο γύρω χώρο. Θα σταθούμε σε κάθε μια ξεχωριστά απ’ αυτές τις έννοιες, καθώς και στους θιασώτες τους (οπαδούς, χειροκροτητές). Από την ιστορική του σκοπιά ο φανατισμός πρωτοσυναντάται και πρωτοστατεί κυρίως στη θρησκεία, στην υπεράσπιση και την επιβολή της με πολέμους, βίες και άλλα συναφή.

Σήμερα χρησιμοποιείται (το ρήμα δεν είναι τυχαίο), για να εκφράσει την τυφλή προσήλωση σε μια ιδέα, σ’ ένα πολιτικό κόμμα, σε μια πολιτική παράταξη, σε μια αθλητική ομάδα, ακόμα και σε ένα ζωντανό είδωλο, παράγωγο των καλλιτεχνιών. Αυτό που αφορά εμάς, σήμερα, εδώ σ’ αυτά τα ψυχρά μέρη, που ζούμε κι αναπτυσσόμαστε και μας καίει ιδιαίτερα, είναι ο πολιτικός φανατισμός, του οποίου είμαστε, δυστυχώς βέβαια, άλλοτε συμμετέχοντες κι άλλοτε θεατές/μάρτυρες, ανήμποροι να επέμβουμε στους υποδαυλισμούς άλλων. Κι αυτό η μη ακαριαία επέμβαση και αποτροπή των προκλήσεων του φανατισμού, έχει τις αιτιάσεις και τις δικαιολογίες του, που καλά θα είναι να αναλυθούν  κάποτε. Στην εποχή μας η παραγωγή του φανατισμού γίνεται με επιστημονικό, θεωρητικό τρόπο. Ορισμένες ιδεολογίες και οι εκφραστές τους, κόμματα κυρίως, έχουν αναγάγει τον πολιτικό φανατισμό στα στελέχη τους και οπαδούς τους, σαν βασική προϋπόθεση για την πολιτική τους επιβίωση. Ξεφεύγουν μ’ αυτόν τον τρόπο από το μέτρο του πάθους αυτού, τα μέλη, οι οπαδοί, οι πολίτες. Κι από προσήλωση λογική, στο πολιτικό τους όραμα ή στην πολιτική τους παράταξη έχουμε την οργή, κι αντί για πολιτική δράση θετική, έχουμε την πολιτική αντίδραση, αρνητική, (εκφραζόμενη με μπογιές, βιαιοπραγίες κλπ.). Έτσι βλέπουμε  ότι στον φανατισμό, δεν υπάρχει λογική, υπάρχει μόνον οργή και μίσος, δεν υπάρχει δράση, υπάρχει αντίδραση, μόνον καταστροφική. Με αυτόν τον τρόπο τα αποτελέσματα  που επακολουθούν και γινόμαστε μάρτυρες, είναι κάθε άλλο παρά θετικά. Τα βλέπουμε στις ημέρες μας, γύρω μας, μεταξύ μας.

Ας υποθέσουμε ότι η ιδέα των μεν, οι προβληματισμοί τους, οι σκέψεις τους, οι απόψεις τους και τέλος οι προτάσεις τους, είναι συζητήσιμες, γιατί έχουν μια λογική βάση. Ο τρόπος όμως, η τακτική που ακολουθούν και που διαπνέεται από αδιαλλαξία και φανατισμό, το μόνο που καταφέρνουν, είναι μια κούφια, αψυχολόγητη, αδικαιολόγητη, απροσάρμοστη στο περιβάλλον (σχολείο), φανατισμένη μετάδοση, στους φίλους, στους οπαδούς, στα παιδιά τους (που κι αυτά αύριο θα κάνουν ίσως, τα ίδια και χειρότερα), στα μέλη τους, που γίνονται μάρτυρες μιας  κοινωνικής…χαβούζας (κοινώς βόθρου). Η θέση μας είναι ότι και οι μεν και οι δε (για το σχολείο εννοούμε) αποτελούν όνειδος και ρεζίλι του Ελληνισμού για την εδώ κοινωνία που μας έχει περιμαζέψει και μας φιλοξενεί. Η δε ψυχρότητα μεταξύ των απόδημων Ελλήνων, να διαιωνίζει το χάσμα, των απόψεων και να τροφοδοτούνται τα σχίσματα (παντός είδους), να μονιμοποιούνται οι παραγοντίσκοι και οι παραφυάδες τους, σαν δήθεν, μοναδικοί, δυσαναπλήρωτοι, αλάθητοι, οι λαϊκοί, οι καταλληλότεροι, για τις οποιεσδήποτε θέσεις, όπως βαυκαλίζονται, του απόδημου Ελληνισμού του κοινωνικού, του πολιτικού είτε εν Ελλάδι (με πολύ λάδι) είτε στον εδώ χώρο (χωρίς λάδι, στεγνό). Επειδή αυτές οι έννοιες, όπως όλες εξάλλου, δεν εφαρμόζονται σ’ άλλον πλανήτη, παρά μόνον στον δικό μας, απ’ ότι μέχρι στιγμής γνωρίζουμε και για να μη τις αφήνουμε… μετέωρες, αν τις προσγειώσουμε, κάπου  στη γη, στη χώρα που ζούμε, κοντά μας, γύρω μας, στις κοινότητές μας, στους συλλόγους μας, στους μαζικούς, γενικά, φορείς του Ελληνισμού, θα διαπιστώσουμε δυστυχώς, ότι κάνουν… ομαλή προσγείωση. Και μας εμποτίζουν αυτές οι έννοιες, με… χολή και ύδωρ, μη πόσιμο και μπογιές. Και μας οπλίζουν τα χέρια με παντός είδους αντικείμενα βίας. Και μας τρέφουν την σκέψη με αυθαιρεσίες  και επιλογές ετσιθελικές (αυτοί που η ονομαστική αξία της μόρφωσής τους, είναι υπό κοινωνική αμφισβήτηση και χωρίς κοινωνικό αντίκρυσμα, με σκαμπανεβάσματα, όπως η ονομαστική αξία του χαρτονομίσματος στο χρηματιστήριο). Αυτά όλα είναι που μας καθοδηγούν σήμερα.

Ένας ουδέτερος παρατηρητής, ίσως διερωτώνταν, «Μα, δεν έχουν  κανένα κοινό σημείο αυτοί οι άνθρωποι; Δεν προέρχονται από την ίδια χώρα; Δεν εκδιώχθησαν από τις ίδιες αιτίες περίπου; Και εκ τούτου θα έπρεπε να μάχονται όλοι αυτοί, σαν ΕΝΑΣ; Εάν όμως έκανε αυτήν την ενδόμυχη (απόκρυφη, μυστική) ερώτηση, ο παρατηρητής αυτός, εμείς θα του απαντούσαμε κάπως «λακωνικά» (καθ’ ότι Λάκωνες). Ότι «ο φανατισμός δεν γεννιέται με τον άνθρωπο, αλλά εμφυσείται σ’ αυτόν, από άλλους δυνατότερους, πνευματικά, έχοντας ευφυίαν πονηράν, ατομική και αντικοινωνική. Και χρησιμοποιούν αυτούς τους ασθενέστερους σαν πιόνια στην κοινωνική σκακιέρα, σαν μαριονέτες ή σαν φερέφωνα για το δικό τους ή κομματικό τους, απόλυτο συμφέρον. Γι αυτό κατά την γνώμη μας, η μεγαλύτερη προσβολή και όνειδος για τον άνθρωπο, είναι ο φανατισμός, είτε εκφράζεται με ανωνυμίες, είτε με επωνυμίες, είτε αρνήσεις, οχυρωμένες πίσω από καθ’ υπαγόρευσιν αλήθειες, βάσει των οποίων ο έχων αντίθετη άποψη και γνώμη από τη δική μου, καρατομείται, χλευάζεται…, χρωματίζεται, ανάλογα τι χρώμα, μας περισσεύει. Όσο κι αν προσπαθήσει να ερμηνεύσει κάποιος την κοινωνική σχιζοφρένεια που μας διέπει και μας διακρίνει, δεν θα τα καταφέρει ούτε με ψυχολογικές, ούτε με κοινωνικές, ούτε με πολιτικές ερμηνείες, να δώσει απάντηση λογική. Και θα αιωρούνται πάντοτε οι απορίες, του «γιατί τόσο μίσος προς τον καθρέφτη μας; Γιατί τόση απελπισία, τέτοια παράλυση σκέψης, γι αυτά που μας υπαγορεύουν άλλοι να κάνουμε για λογαριασμό τους;

ΕΙΡΗΝΗ ημίν, υμών, αμάν

Αυτόχειρ

Γιώργος Κουβάτσος

Η ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΠΑΣΟΚ

Απαιτείται μια νέα πορεία, ένα νέο ξεκίνημα και αυτό προϋποθέτει ρήξη με το παρελθόν μας.

Γ. Παπανδρέου

Πριν 35 χρόνια ιδρύθηκε το ΠαΣοΚ. Ιστορική σημασία, για τα πολιτικά χρονικά της Ελλάδας. Πριν 35 χρόνια ιδρύθηκε ένα κοινωνικοπολιτικό σχήμα, ένα δημιούργημα αγώνων μεταξύ δύο διαφορετικών αντιλήψεων διακυβέρνησης. Ήταν τότε εκείνη την περίοδο που το ΠαΣοΚ μαστίγωνε σαν νεοδομημένος σοσιαλιστικός σχηματισμός, άκρως υπερήφανο για την ταχύτητα του, το κατεστημένο της εποχής εκείνης. Αυτά και πολλά άλλα όσον αφορά την ιστορική ταυτότητα του ΠαΣοΚ.

Όλες οι στατιστικές των τελευταίων ετών καταγράφουν και στιγματίζουν την απογοήτευση της Ελληνικής κοινωνίας για τους πολιτικούς. Στον απλό πολίτη όχι μόνον στον κομματικοποιημένο, αλλά και στον ανεξάρτητο και αδιάφορο, υπάρχει η έντονη αίσθηση, ότι οι κυβερνήσεις δεν αντιμετωπίζουν καθόλου ή τελείως πρόχειρα τα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας. Η καλλιέργεια της απάθειας και της άρνησης, λοιπόν, όπως στις Ευρωεκλογές, είναι το αντίδοτο στην ανικανότητα της σημερινής Κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα τρέχοντα και συσσωρευμένα  προβλήματα, προκαλώντας δυσφορία στην κοινωνία και άρνηση συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες. Αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση, το ΠαΣοΚ, μέχρι πρότινος δεν είχε πείσει ότι διαθέτει ένα αξιόλογο και πειστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης, εκτός αοριστιών και ασαφειών.

Με αυτές τις συνθήκες πορευόμαστε προς το άγνωστο μέλλον… με βάρκα την ελπίδα.

Σήμερα 35 χρόνια μετά την ίδρυση του ΠαΣοΚ και λίγο πριν «την δεύτερη μέρα» μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου, ο Γ. Παπανδρέου μάς λέει καθησυχαστικά από το Θησείο ότι: «…Σήμερα εμείς, το ΠαΣοΚ, εκπροσωπούμε την πρόοδο, μια πορεία δημιουργίας για τη χώρα βασισμένη σε αξίες και αρχές Δικαίου. Με σεβασμό στον πολίτη και τα δικαιώματά του. Εκείνοι πιστεύουν ότι τον πλούτο και την εξουσία έχουν δικαίωμα να τον εκμεταλλεύονται οι λίγοι, οι ισχυροί, οι ημέτεροι. Εμείς πιστεύουμε βαθιά ότι ο πλούτος δημιουργείται απ’ όλους και οφείλει να κατανέμεται δίκαια σε όλους. Εκείνοι βλέπουν την εξουσία ως λάφυρο την νέμονται με τους λίγους. Για μας η εξουσία είναι ευκαιρία για προσφορά…». Και έρχονται στη μνήμη μας η επαύριο του 1981, τότε που οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ επέβαλαν τους δικούς τους για υπουργούς και αναλογιζόμενοι, τρέμουμε στην ιδέα όταν θυμόμαστε το τότε πριν 35 χρόνια, που οι 350.000 δημόσιοι υπάλληλοι το 1981, έγιναν σε λίγα χρόνια υπερδιπλάσιοι.

Και είπε ο Γ.Π. ότι «…Στις εκλογές αυτές δεν συγκρούονται απλώς δύο κόμματα αλλά δύο εντελώς διαφορετικές πολιτικές επιλογές. Η μια της ΝΔ που εκπροσωπεί την πελατειακή και αδιαφανή διαχείριση του πλούτου, που οδήγησε την Ελλάδα να βιώνει τη βαθύτερη κρίση της στην εποχή της Μεταπολίτευσης και που πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στους Έλληνες αλλά σε κάποιους Έλληνες που ακολουθούν πρακτικές λαμογιάς, μαγκιάς, βολέματος κατασπατάλησης του δημόσιου πλούτου…». Είπε ότι «…Το κίνημα έχει σχέδιο ανάπτυξης και εξόδου από την σημερινή κρίση, που σε τόσους τομείς μαστίζει την καθημερινή ζωή των πολιτών. Έχουμε τη δύναμη και την τόλμη να συγκρουσθούμε με κάθε κατεστημένο που κρατά την χώρα μας καθηλωμένη.».

Και εμείς αναπολώντας το παρελθόν, τονίζουμε ότι θα πρέπει να μην ξεχάσουν την επαύριο των εκλογών ότι  οι χειραψίες χωρίς πολιτικό λόγο, ειλικρινή και μετρημένο και διάλογο όχι για υποσχέσεις και προβολή θέσεων εργασίας στο δημόσιο, όπως μετά το 1981, θα αμβλύνουν τις αρνητικές απόψεις για τους πολιτικούς και τις πολιτικές επαγγελίες του Νέου ΠαΣοΚ. Πιστεύουμε βέβαια, ότι ο Γ.Π. δεν είναι ο Α.Π., ότι δεν είναι ο  χαρισματικός λόγιος γενάρχης Α.Π., που συνέπαιρνε  τα πλήθη όπου μιλούσε. Πιστεύουμε όμως ότι είναι ένας σωστός μάνατζερ της πολιτικής, κάτι που κατά την ταπεινή μας άποψη έλειπε από τον Α.Π., ο οποίος… περί άλλων τύρβαζε, ενώ το δάσος καιγόταν, και ο νοών νοήτω. Ο Γ.Π. «έβλεπε» τότε αλλά δεν «μιλούσε». «Βλέποντας» σε ποιους «σαπουνάκηδες» είχε αναθέσει ο Α.Π. την διακυβέρνηση της χώρας, απέκτησε τις πρακτικές του εμπειρίες και θυμάται σήμερα. Διαπίστωνε, τότε, ότι την Ελλάδα την κυβερνούσαν οι κύριοι κύριοι «ΤΙΠΟΤΑ» πριν το 1974 και μετέπειτα διάσημοι της Ελληνικής πολιτικής σκηνής και πολλοί άλλοι, μη έχοντας σχέση με την ημέρα της πολιτικής, αλλά την νύχτα της ρεμούλας που εγκαθίδρυσαν τη σήψη και τη διαφθορά στην Ελλάδα.

Ο Γ. Παπανδρέου απ’ αυτά που «έβλεπε» και «βίωνε» δημιούργησε μεθοδικά και σίγουρα το προφίλ του παραταξιακού ηγέτη και όχι του κομματικού πάτρωνα Γι αυτό καταλαβαίνουμε, σήμερα, τη στρατηγική του να αλλάξει εκ θεμελίων την εκλογή οργάνων. Τον εμπιστευόμαστε και τον πιστεύουμε, γιατί δεν δίστασε να τα βάλει ευθέως κατά της κομματικής τρόικας του καιρού εκείνου, επισημαίνοντας ότι «… Η πορεία του ΠαΣοΚ προς την ήττα, ήταν προδιαγεγραμμένη. Και αντί να κτυπήσουμε τις δεξιές και συντηρητικές δομές της ελληνικής κοινωνίας, ρίχναμε εύκολα βέλη προς τους δεξιούς, απειλώντας τους με αστειότητες όπως το χρονοντούλαπο της ιστορίας…». Απευθυνόμενος προς τον ιδρυτή του ΠαΣοΚ και πατέρα του Α.Π., ο οποίος συνήθιζε να αναφέρει τη φράση αυτή. Τον πιστεύουμε και τον εμπιστευόμαστε τον Γ.Π. γιατί ξέρει να κολυμπάει σε βαθιά… πολιτικά νερά. Είχε πει ο Α.Π. στα παιδιά του για το κολύμπι, του οποίου ο ίδιος ήταν λάτρης και δεινός κολυμβητής, «Σας έμαθα καλό κολύμπι, κολυμπήστε μόνοι σας, δεν χρειάζεστε προπονητές, έχετε εσείς την ευθύνη της πορείας».

Σήμερα απαιτείται μια νέα πορεία, ένα νέο ξεκίνημα από ένα τελείως διαφορετικό ΠαΣοΚ, χωρίς ένοικους του σκότους και των λεσχών,που από «τίποτα» που ήσαν πριν το 74, ανεδείχθησαν σε κομματάρχες σταδιοδρομίας μέσα από το κόμμα  με τις πλάτες  του Α.Π. Με τις ασυνείδητα δε ανοχές του, κατέστησαν εαυτούς πάμπλουτους και την Ελλάδα πρότυπο σήψης και διαφθοράς καθότι ο αρχηγός… περί άλλων ετύρβαζε. Τον πιστεύουμε και τον εμπιστευόμαστε τον Γ.Π., διότι το νέο καταστατικό που πρότεινε και πέρασε, κλείνει οριστικά τις «ρεμούλες των παρασκηνίων» το παρελθόν του κόμματος των μηχανισμών και των αξιωματούχων, των εσωκομματικών ιερατείων, που έπαιρναν μορφή καθοδηγητικών οργάνων κοροϊδίας και διασυρμού της κοινωνίας, διευκολύνοντας τις φράξιες και τις συνήθεις μηχανορραφίες των παραγόντων της ομίχλης. Έτσι φόρτωσαν τις δημόσιες υπηρεσίες με άσχετους και αστοιχείωτους, καταλήγοντας στο σημερινό χάλι του δημόσιου τομέα.

Ο Γ.Π. κατέστησε σαφές από καιρό πριν, ότι δεν πρόκειται να ανεχθεί κανενός είδους συμβιβασμό, με τους «παλαιούς» κομματικές γάγγραινες, τις ελληνικής κοινωνίας, ώστε να καταστεί το ΠαΣοΚ ένα κόμμα που θα παράγει πολιτικό έργο, με πειστικό πρόγραμμα για την επόμενη ημέρα των εκλογών, είπε «… Ό,τι αλλαγές κάνουμε σήμερα στο κόμμα, θα τις βρούμε αύριο μπροστά μας », τόνισε …

Και τους τελευταίους μήνες απέδειξε εμπράκτως ότι το ΠαΣοΚ που παρέλαβε απέχει πολύ από όλα αυτά που παρέλαβε και σε λίγο διάστημα μετέτρεψε. Αρχίζει πλέον να παίρνει με ευγένεια λόγου, αλλά με αυτοπεποίθηση γι αυτά που λέει και κάνει, όλο και πιο διακριτικές αποστάσεις από τις  παλαιοκομματικές «ομίχλες» της εποχής μετά το 1974. Γι αυτό πιστεύουμε ότι θα αποφύγει την κομματική λογική του 1981, την εγκαθίδρυση κομματικού κράτους, ότι θα παλέψει ο Γ.Π. από θέση ισχύος, την δεύτερη ημέρα μετά τις εκλογές, ενάντια στα εσωτερικά του ΠαΣοΚ και τα κοινωνικά κατεστημένα. Θα δικαιούται δε να κάνει λόγο για νέα διακυβέρνηση.

Το στοίχημα είναι κερδισμένο εκ των προτέρων. Ο Γ.Π. θα κερδίσει τις εκλογές, κρύβοντας τους «παλαιούς» στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Κάποιος δημοσιογράφος συνιστούσε, ειρωνικά μεν, αλλά με σημασία στον Γ.Π. τι να κάνει με τους «παλαιούς» του και πώς θα τους ξεφορτωθεί ως τις εκλογές ώστε να μη χαλάνε με την εμφάνιση τους ό,τι αυτός, χτίζει με 10 γύρους τζόγκινγκ. Όμως ο Γ.Π. είχε προηγηθεί της προτροπής του δημοσιογράφου. Έχει ξηλώσει μια παλαιοκομματική ηγεσία τρόικα, που προσπαθούσε να αναδείξει τους μηχανισμούς σε μοχλούς παρέμβασης και τροχοπέδης στις εξελίξεις.

Μετά κανόνισε την διαδοχή, όπως το είχε διανοηθεί τη δεκαετία του 80, έξω από επετηρίδες, όργανα, διαβουλεύσεις, ακόμη και καταστατικές διαδικασίες. Το παλαιό ΠαΣοΚ, που ζήσαμε στο πετσί μας, πάει περίπατο. Από την επόμενη ημέρα μετά τις ερχόμενες εκλογές, ακόμη και οι εναπομείναντες «παλαιοί» θα παίζουν διαφορετικούς ρόλους.

Έγινε έκρηξη στο μαγαζί και τινάχτηκε στον αέρα. Οι εσωκομματικές επιρροές, οι «ιστορικές ηγεσίες», οι καρέκλες, οι προσωπικοί μηχανισμοί και τα συνέδρια παρωδίες, έγιναν παρελθόν, μαύρες αναμνήσεις ενταφιασμένες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

«Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην αντίληψη του Γ.Π. περί συλλογικότητας. Ουδέποτε στο ΠαΣοΚ, από τότε που δημιουργήθηκε, έχω ζήσει μια τέτοια εσωκομματική ζωή, όπου τηρούνται οι κανόνες, δικαιολογούνται οι πολιτικές κινήσεις και συζητούνται τα πάντα εξαντλητικά. Επί Α.Π. δεν το είχαμε αυτό, οι αποφάσεις έρχονταν από το … υπερπέραν. Επί Κώστα Σημίτη υπήρχαν οι συνεδριάσεις, αλλά οι αποφάσεις, όπως φάνηκε εκ των υστέρων, ήταν προϊόν μιας κλειστής ομάδας συμβούλων, διαμορφωμένες εκ των προτέρων.». Αυτά, μεταξύ άλλων, τόνισε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Θ. Πάγκαλος.

Εμείς πιστεύουμε ότι  ο νέος πολιτικός αρχηγός, ο Γ.Π. θα τα κάνει όλα, διότι και τα πιστεύει και γιατί είναι υποχρεωμένος να τα πραγματοποιήσει, αν επιθυμεί να επιτύχει και να επιβιώσει σαν πολιτικός του μέλλοντος.

Γιώργος Κουβάτσος